Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Queensrÿche, Armored Saint & Beyond The Black

Amsterdam Melkweg 8 maart 2015

Hoe je het ook went of keert, de komst van zanger Todd La Torre heeft Queensrÿche goed gedaan. De band straalt weer plezier uit, heeft het muffe van de afgelopen jaren volledig van zich af geschud en lijkt van een nieuw elan voorzien. Als de band naar Amsterdam komt voor een show (en Armored Saint en Beyond The Black meeneemt), kan ik niet thuis blijven. Op een mooie zomerse dag trek ik naar de Melkweg…

Door: Patrick

De avond wordt geopend door het Duitse Beyond The Black. De band uit Mannheim speelt symfonische power metal en dan ligt een vergelijking met bijvoorbeeld bands als Nightwish, Vision Of Atlantis en Kamelot al gauw op de loer. Absolute eyecatcher op het podium is zangeres Jennifer Haben; met haar verschijning trekt ze de aandacht (het oog wil ook wat) en gewapend met een prachtige stem, brengt ze de tracks vocaal met verve. Het is jammer dat ze er zo onwennig bij staat, slechts schuchter wat oogcontact zoekt met de mensen vooraan en geen enkel woord met het publiek wisselt; dat laatste laat ze volledig over aan gitarist Christopher Hummels. Eerlijk gezegd voelt het wat vreemd aan om de front vrouw slechts de vocalen te zien doen. De band labelt zichzelf op hun Facebook pagina immers als ‘female-fronted-metal’, maar dat mag van mij wat meer inhouden dan ‘we hebben een zangeres’. De setlist bestaat volledig uit tracks afkomstig van hun debuut album ‘Songs Of Love And Death’, dat het in thuisland maar liefst tot de twaalfde plaats in de album charts schopte. De band speelt vooral de wat bombastische tracks als ‘In The Shadows’, ‘Songs Of Love And Death’, ‘When Angels Fall’ en ‘Hallelujah’ en weet daarmee de matig gevulde zaal goed te vermaken. Na een half uurtje komt er een eind aan hun show en zoeken de bandleden de kleedkamer - en daarna het centrum van Amsterdam - op.



Na een half uurtje ombouwen is het de tijd aan Armored Saint. Als ik heel eerlijk ben, heb ik met deze band nooit iets gehad. En dat is er na vanavond niet anders op geworden. Begrijp me niet verkeerd: de band staat uitstekend te spelen en ik zou het vijftal absoluut onrecht aandoen door ook maar iets anders te beweren. Frontman John Bush is prima bij stem en onderhoudend. Verder straalt het vijftal veel plezier uit en wordt track voor track uitstekend uitgevoerd. Velen rondom mij genieten dan ook volop, maar het songmateriaal spreekt mij, ook live, niet aan. De mensen in de zaal daarentegen genieten met volle teugen en tracks als ‘Last Train Home’, ‘March Of The Saint’ en ‘Mad House’ worden luidkeels meegezongen. Maar niet alleen het oudere materiaal kan op bijval rekenen; ook nieuwe(re) tracks als ‘Win Hands Down’, ‘An Exercise in Debauchery’ en ‘Left Hook From Right Field’ gaan erin als zoete koek. Als de band na een uurtje van het podium afstapt, kijken velen om mij heen met een meer dan voldaan gevoel op een goed optreden terug.

Het slot van de avond wordt ingevuld door Queensrÿche. Eerlijk gezegd verbaast het me dat de band deze avond überhaupt nog het podium opstapt. Als ik ’s middags bij de Melkweg kom voor een interview met Michael Wilton, loop ik Todd La Torre tegen het lijf. We praten even kort en Todd vertelt me dat hij erg verkouden is, zich niet goed voelt en op zoek gaat naar een arts. Het had me niets verbaasd als de band simpelweg niet had op kunnen treden, maar niets daarvan: La Torre staat er gewoon. En hoe. Zijn komst heeft Queensrÿche goed gedaan en dat laat zich vanavond ook weer zien. De band staat met enorm veel plezier en enthousiasme op het podium. La Torre mag dan wel ziek zijn, maar desondanks is hij goed bij stem, al moet hij heel af en toe een hoge noot ontwijken. Het kan de pret niet drukken; de respons uit de zaal is enorm en mensen staan luidkeels mee te zingen. De keuze voor bepaalde tracks zal daar zeker ook aan bijgedragen hebben. De band put met tracks als bijvoorbeeld ‘Nightrider’, ‘The Whisper’, ‘NM 156’ en ‘The Needle Lies’ vooral uit de beginjaren van hun muzikale carrière, waarmee het voor de meesten in de zaal één groot feest der herkenning is. Op zich niet zo verwonderlijk, al is het wellicht wel opvallend dat er geen enkele track van het in 2013 afkomstige ‘Queensrÿche’ voorbij komt. Als voorbode voor het prachtige, nieuwe album ‘Condition Hüman’ speelt de band ‘Arrow Of Time’ en ook deze kan op een warm welkom rekenen. Het ziek-zijn eist helaas zijn tol als blijkt dat de band de setlist iets heeft ingekort t.o.v. de concerten die hiervoor in deze tour gespeeld zijn. Voordat de band ‘Empire’ speelt, verontschuldigt La Torre zich voor zijn ziek zijn. Hoewel zijn excuus op veel begrip kan rekenen, betekent het ook dat ‘Queen of The Reich’ en ‘Take Hold Of The Flame’ achterwege blijven. Hoe verschrikkelijk jammer dat ook is, iedereen in de zaal zal met een voldaan gevoel terugkijken op dat wat er vanavond wel voorbij gekomen is. Heerlijk optreden!

<< vorige volgende >>