Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Helloween & Powerized

Zoetermeer Boerderij 6 maart 2015

Eind mei (2015) kwam het meest nieuwe album ’My God-Given Rightvan Helloween uit. En zoals het een band betaamt, volgt hierop direct een tour. Werd Nederland in het verleden nog wel eens overgeslagen bij een wereld tournee van Helloween, deze avond staat de band, slechts een paar dagen nadat het album op de markt kwam en als eerste avond van de gehele tour, in de Boerderij in Zoetermeer. Een prachtige gelegenheid om Helloween weer eens in een niet al te grote zaal aan het werk te zien.

Door: Patrick

Het Nederlandse Powerized opent de avond. Qua muziek doet de band heel erg aan Avantasia en Edguy denken; snelle, gelikte power metal met een vocalist met flink hoge uithalen. Zanger Nick Holleman is ook meteen de meest in het oog springend. Niet alleen vanwege zijn opvallend hoge zang die op momenten een sterke gelijkenis vertoont met Tobias Sammett (al mag daar meteen de kanttekening bij geplaatst worden dat de hoge uithalen af en toe ietwat teveel doorgetrokken worden), maar ook omdat hij de meest actieve op het podium is. De rest van de band staat met een dikke glimlach op het gezicht te spelen, maar komt relatief weinig van hun plek. Het zorgt voor een wat statische presentatie. Mensen staren dan ook naar het podium en om me heen wordt er af en toe wat bedenkelijk gekeken. En hoezeer de band zijn best ook doet, het wil maar niet aanslaan. Bijvoorbeeld het meezingen van ‘Ire Of The Monster’ komt nauwelijks van de grond. Het verleidt Holleman aan het eind van het concert tot de opmerking: “Jullie hebben het ons vanavond niet makkelijk gemaakt.” Als de band na 40 minuten van het podium gaat, gaan er hooguit 30 paar handen op elkaar om de band te bedanken. Op zich niet helemaal fair want wat de band stond te doen was zeker niet slecht. Misschien moeten we concluderen dat de zaal vooral stond te wachten op de ‘grand masters of happy metal’ en weinig tot geenboodschap aan het voorprogramma had?



Helloween start met ‘Walls Of Jericho’. Wat? Is dit slechts een intro of gaan we het werkelijk meemaken dat ‘Ride The Sky’ nog eens live gespeeld gaat worden? Als de band vervolgens start met ‘Dr Stein’ kan ik, tegen beter weten in, een lichte teleurstelling helaas niet onderdrukken. Het is echter van korte duur, want openen met deze overbekende track en vervolgens ‘Eagle Fly Free’ er achteraan gooien, is een garantie voor een zaal die er direct volop zin in heeft. Daarna gaat de focus snel op het nieuwe album en beleven we het live debuut van ‘My God-Given Right’. Deris plakt er meteen een vocal battle tussen balkon en zaal aan vast en weet daarmee de het publiek direct voor zich te winnen. Het sfeertje zit er in elk geval goed in.

De band kiest voor een mix van bekendere tracks en gloednieuwe tracks. Hier en daar zit er een opvallende keuze tussen. Zo wordt, voor het eerst sinds 2008, ‘Mr. Torture’ weer gespeeld. Ook de verschijning van Steel Tormentor is een aangename verrassing. Van het nieuwe album heeft de band gekozen voor de wat gemakkelijker in het gehoor liggende tracks als ‘Heroes’, ‘My God-Given Right’ en ‘Lost In America’; ik had graag ‘Battle’s Won’ of ‘Claws’ voorbij horen komen, maar het kan de pret geen moment drukken. Volgende keer dan maar? Oh, zullen we wel één ding afspreken, heren van Helloween? Willen jullie nooit, maar dan ook echt nooit, nooit, nooit (!) meer ‘Halloween’ starten om die vervolgens na tweeënhalve minuut om te buigen tot een medley? Nu word ik blij gemaakt met een dode mus; ik wil dit monument gewoon in zijn geheel horen. Laat die medley dan maar aan ons voorbij gaan. Ik hoor liever deze onovertroffen klassieker in zijn geheel dan dat ik van allerlei klassieke Helloween songs een gedeelte voorbij hoor komen.

Het neemt niet weg dat het absoluut een avondje genieten is: de band beschikt over een prima geluid, gaat met speels gemak en enorm strak door de set list heen, Deris is prima bij stem en blijkt wederom een heus entertainer te zijn; kleine gebaren, een knikje hier en daar met het hoofd en de tong uit de mond (wat wil je ook met een T-shirt waarop Gene Simmons vol pronkt?) legt hij voortdurend contact en weet de zaal perfect te bespelen. De mensen genieten met volle teugen en al had de band nog veel langer gespeeld, dan was dat alleen maar met gejuich ontvangen. Na de medley stapt de band van het podium, om vrij snel weer terug te keren. Gerstner stapt als eerste het podium op voor een korte solo, waarna iedereen weer ten tonele verschijnt en vervolgens een prima avond wordt afgesloten met twee klassiekers die om me heen volop worden meegebruld: ‘Future World’ en ‘I Want Out’.

Helloween bewees deze avond niet alleen op CD, maar ook live nog steeds toonaangevend in het (sub)genre te zijn. Zeer vermakelijke avond en, ongeacht hoe vaak ik de band inmiddels ook gezien heb, een volgende keer ben ik maar wat graag weer bij!

<< vorige volgende >>