Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Neurotic Deathfest 2015

Tilburg 013 17 april 2015 tot 19 april 2015

Een volledig verslag van drie dagen Neurotic Deathfest maken is in je eentje schier onmogelijk daar er meer dan 40 bands op drie verschillende podia binnen de Tilburgse poptempel optraden. Drie dagen Neurotic Deathfest staat in mijn geval overigens garant voor drie dagen bier, kletsen met oude en nieuwe bekenden en uiteraard een hoop vette, brute en lompe metal. Deze recensie is dan ook meer als sfeerimpressie te lezen dan als een gedetailleerd verslag van het festival.

Door: Koen B.

Vrijdag:

Na in de trein het nodige gerstenat te hebben genuttigd en wat cafeetjes aan de belendende Heuvel te hebben bezocht kwam ik net op tijd binnen voor de eerste band. In de grote zaal was het de eer aan Soulburn om het festival te openen. Van mij had de groep overigens wel een stukkie hoger op de bill mogen staan, maar de meeste bezoekers hadden toch de moeite gedaan om deze Hollandse death metal sensatie te bekijken en ondersteunen. Ik had de geresurrecteerde band de afgelopen maanden al meerdere keren aan het werk gezien en daar had ik behoorlijk van genoten. Ook nu stelde het viertal zeker niet teleur met een mix tussen oud en recent werk. De enige zwakke plek aan dit optreden was dat door de beperkte speeltijd het machtige ‘Feeding On Angels’ aan de setlist ontbrak.




Een deel van het publiek wachtte het eind van Soulburn niet af om de Nederlandse revelatie Korpse in de kleine zaal te kunnen aanschouwen. Voor zover ik dit optreden mee kon maken lag bij deze groep de nadruk op het debuut album ’Korpse’, maar ik begaf me in rap tempo weer naar het mainstage om Morgoth mee te kunnen maken. Het was maar liefst 25 jaar geleden dat ik de groep voor het laatst live meemaakte (tijdens haar tournee met Demolition Hammer en Obituary) dus ik wilde dit niet missen. Beter ook, want Morgoth kwam zeer goed voor de dag. Dit ondanks het vertrek van boegbeeld / uithangbord Marc Grewe. Zijn opvolger Karsten Jäger is een meer dan adequate vervanger. Ook Morgoth 2.0 liet een uitstekende mix tussen oud (’Isolated’ / ‘Burnt Identity’) als nieuw (‘Voice Of Slumber’) materiaal horen.



De daarna optredende groepen liet ik aan mij voorbij gaan wegens teveel gezelligheid, barbezoek of teveel drukte (Sinister in de kleine zaal) om pas weer op te duiken bij Entomed A.D. Er is al veel gezegd en geschreven over het gegooi met modder tussen Entombed en Entombed A.D., maar daar had het publiek schijt aan en ging finaal los bij de tonen van de Zweedse band. Ik zelf vond er eigenlijk geen ruk aan, maar dat kan ook zijn door de alcoholische nevelen waarin ik mij sinds het vroege middaguur al in bevond. En het oudere werk zat waarschijnlijk in het staartje van de set. De laatste trein richting Randstad noopte mij echter om na een minuut of 20 Entombed A.D. te verlaten. In de kleine zaal speelde Tribulation nog, maar op plaat boeien mij die niet dus ik had niet het gevoel dat ik daar iets aan gemist had.



Zaterdag

Wegens verplichtingen op mijn werk vertrok ik op de zaterdag pas laat richting Braboland. Op zich niet zo erg want ik vond de zaterdag de minst attractieve op papier qua line-up. In Tilburg aangekomen wipte ik nog even langs platenzaak Sounds om wat Record Store Day vinyl te scoren. Tot mijn genoegen trad daar Vanderbuyst nog eventjes op in een akoestische setting die voornamelijk geënt was op hun laatste boreling ’At The Crack Of Dawn’. Waarschijnlijk was dit de laatste keer dat ik Vanderbuyst live zou zien want in september hangen ze de gitaar aan de wilgen. Door de gezelligheid in de Sounds (ook hier veel oude bekenden) en het goedkope bier (een Euro per flesje) werd mijn vertrek richting 013 steeds meer uitgesteld. Vooral ook omdat in de Cul De Sac nog een platenbeursje van Doctor Steel Mailorder (inderdaad… mét oude bekenden!) bleek te zitten.



Ik had inmiddels twaalf bands gemist toen Ik binnenkwam bij Origin. Wat een goede band is dat toch. Alhoewel… het onaf latende mitrailleur geratel van de dubbele bassdrums begon me wel een beetje de keel uit te hangen op een gegeven moment. Het publiek deerde dit niet want die bouwden op hun dooie gemakkie een heuse “wall of death” tijdens Origin. Als afsluiter van de zaterdag stond Bloodbath in de grote zaal geprogrammeerd. Veel waren kritisch over het feit dat Nick Holmes tegenwoordig de grote roerganger is, maar Holmes snoerde eenieder de mond met een prima performance. Nummers als ‘Eaten’, ‘Cry My Name’ en ‘Mock The Cross’ waren gewoon magistraal. Helaas kon ik dit optreden niet afzien omdat de Nederlandse Spoorwegen weer onverbiddelijk waren met de laatste trein richting de Hofstad.



Zondag

Op zondag was de line-up dan wel weer zeer interessant. Zo wisten Internal Suffering, Hideous Divinity en Internal Bleeding mij wel te bekoren. De echte vlam sloeg echter pas in de pan bij Pyrexia. Ik ben namelijk een enorme fan van hun ‘Sermon Of Mockery’ CD uit 1993 en laten ze daar dan net een paar songs van spelen, dan kan de dag niet meer stuk! Ook Mass Infection, Incinerate en Broken Hope wisten sterke sets neer te zetten.



Ik had het gevoel dat het merendeel van het publiek echter voor Immolation en Obituary was gekomen. En dat was niet geheel onterecht. Opvallend was dat Immolation vandaag als trio optrad. Gitarist Bill Taylor was er niet bij. Niet omdat hij uit de band was gekickt maar wegens familie omstandigheden. Hierdoor klonk e.e.a. toch wel erg karig, vooral in de solo stukken. Chapeau voor de heren dat ze er toch een waar feest van wisten te maken. Helaas kwam de ‘Dawn Of Possession’ LP er maar bekaaid vanaf, waardoor ik wel weer wat te mierenneuken had. De terechte headliner Obituary verblijdde het volk met lekker veel oude nummers als ‘Infected’ en ‘Don’t Care’. ‘Slowly We Rot’ heb ik helaas moet missen omdat ik toen alweer in de trein naar huis zat, deze editie van Neurotic Deathfest te overdenken. Obituary heeft nog nooit teleurgesteld…



Nawoord

Deze keer was de laatste editie van Neurotic Deathfest. Volgens organisator Ruud Lemmen is de koek op en heeft hij alles bereikt wat hij had willen bereiken en alle bands geboekt die hij ooit had willen boeken. Aan de ene kant is dit jammer, want N.D.F. is uiteraard een waar spektakel met een goede mix tussen nieuw talent, gevestigde namen en verrassende acts waarbij de gezelligheid ook nog eens troef is. Aan de andere kant is drie dagen een ware veldslag op je lever en uithoudingsvermogen. Wat mij betreft had het ook wel een onsje minder gemogen hier en daar. Liever één of twee dagen vol met hoogtepunten dan drie dagen met hier en daar wat vullertjes waar geen hond op zit te wachten. Ik hoop echter dat iemand de handschoen oppakt want dit is een uniek indoorfestival dat zijn weerga niet kent. Bedankt voor de mooie jaren Mr. Lemmens!

<< vorige volgende >>