Listen live to Radio Arrow Classic Rock

PAASPOP FESTIVAL 2015

Schijndel 4 maart 2015 tot 4 mei 2015

Het is Pasen en dus is het in Schijndel tijd voor de Brabantse opening van het Nationlel festival seizoen genaamd Paaspop. Dit jaar met bands als John Coffey, Peter Pan Speedrock, Sick Of It All, Shaking Godspeed, Truckfighters en als klapper ga ik dEUS voor het eerst zien! De weersvoorspellingen zijn redelijk. Vrijdag wat regen, zaterdag bewolkt en zondag zon. Met een warme trui aan verwacht ik een schitterend weekend tegemoet te gaan. (Tim)

Door: Tim & Wim

Fotograaf: Josje

VRIJDAG

Na een half uur filerijden kunnen we de auto kwijt en kan het bandjes kijken beginnen. We beginnen bij het Zweedse Truckfighters, dikke stoner aanbevolen door Josh Homme zelf! Zoals gebruikelijk bij dit genre staat het publiek rustig te genieten en alle hoofden knikken gezellig mee op het trage ritme. Langzaam komt er wat licht duw en trekwerk op gang maar het blijft stoner dus de pit blijft gezellig. Het geluid moet natuurlijk loei hard staan en mijn oordoppen trillen dan ook langzaam uit mijn oren. Elke keer zeg ik het tegen mijzelf, wat is die fuzz toch lekker op de gitaar, het geeft mij een zomers gevoel. (Tim)

band image


Het is tijd om een hapje te eten, een rondje te lopen en door te gaan naar Blues Pills. Bij opkomst is het mannelijk publiek stil want een prachtige dame genaamd Elin Larsson loopt het podium op, de zangeres van het gezelschap. Gezamenlijk maken ze zware blues rock met een psychedelisch tintje. De dame heeft een donkere en volle stem die me een beetje doet denken aan Beth Hart. Zij swingt dan ook lekker over de bühne maar de rest van de van de band is meer bezig met het bespelen van hun instrument. Er zitten namelijk veel mooie muzikale intermezzo’s in de songs waarop de men zijn technische skills kan laten horen. De rustige nummers kan ik erg waarderen en hebben veel weg van de ballades van Graveyard, het zijn prachtige meeslepende stukken. (Tim)

band image


Als afsluiter van de dag staat Kensington op het podium, een doorsnee 3FM Indie rock band. De bandbreedte van de muziek is zo smal dat het allemaal een beetje vooruit kabbelt. Ik heb me nooit echt in deze band verdiept maar moet eerlijk zijn, af en toe zijn ze wel in staat tot iets leuks, zoals de hit ‘WAR’.. Al denkt het publiek daar anders over want de grote tent staat ram vol dus het zal volgens de goegemeente wel meer dan paar leuke stukjes zijn. Na deze show is voor ons dag afgelopen en na enige twijfel skippen we de camping en gaan lekker thuis in een warm bedje slapen. (Tim)

ZATERDAG

Een nieuwe dag, en ditmaal schijnt de zon een beetje en zo krijgen we toch nog een festival sfeer. De auto's staan bij aankomst wederom muurvast en we besluiten te gaan lopen. Helaas mis ik net Shaking Godspeed en gaan we door naar Kovacs. Ze maken een combinatie van Hooverphonic en jaren tachtig James Bond muziek. Leuk dat ze een klein orkest achter haar heeft zitten, dit geeft een extra sfeer mee. Helaas niet genoeg om het hoofdpodium te vullen en volgens mij is ze er zelf ook niet helemaal blij mee. Vorig jaar heb ik ze op een kleine podium gezien en daar passen ze veel beter.

We gaan rocken en punken met John Coffey, de langharig gesnorde mannen uit Utrecht. Zelf vind ik de band wat minder energiek overkomen dan ik gewend ben maar nog ruim voldoende om het een goed optreden te mogen noemen. De zaal gaat lekker mee met een gezellige pit en wat crowdsurfen. Om de sfeer te verhogen roepen ze om een Wall of Death die de halve zaal meekrijgt om vervolgens het tempo verder te verhogen. Ze sluiten af met hun allereerste single ‘Romans’ en ‘Eagle Chasing Flies’, een prima song, met op het einde een minuut lang dikke zware sludge metal akkoorden! (Tim)

band image


Het is tijd om de maagjes te vullen en een paar nummers van Eftelingmetal van Within Temptation te luisteren. Zoals je inderdaad goed begrijpt niet echt mijn ding. Ik kan wel genieten van de ballades die ze hebben gemaakt maar al dat symfonische gedoe, nee. En wellicht is het slechts een momentopname, maar ik heb het idee dat Sharon’s stem is toch wel wat minder geworden, net als de hoeveelheid kleding die ze aan heeft. Het is een stuk korter dan de lange velours jurken van vroeger. Met een nog volle pens besluiten we rust op te zoeken, we gaan uitbuiken en relaxen bij I Am Kloot, Hij speelt met een akoestische gitaar en dat zorgt voor zachte mooie lieve intieme liedjes. Nu het langzaam aan het afkoelen is zorgt zijn warme stem voor een aangename sfeer. (Tim)

Op naar Jett Rebel dan maar. Vorig jaar stonden ze in een kleine tent en toen vond ik het wel leuk, maar vandaag staat er een legioen aan pubermeiden door mijn oordoppen heen te schreeuwen. Heel schattig allemaal maar dit trek ik slecht. We gaan een dansje en een biertje doen mij Guerilla Speakerz en Modeselektor. Niet echt een handig idee, want ik vergeet helemaal de jaren tachtig rockers van Vanderbuyst. Jammer, want de mannen in strakke broeken en volle lange bossen haar rocken altijd stevig door met hun oude school hardrock. Buiten waait het inmiddels en koelt het flink af. We hebben het langzaam wel gezien. Saxon boeit mij niet zo en Sick Of It All heb ik al vaak genoeg gezien. Daarnaast is hardcore punk op Paaspop niet helemaal de juiste setting, dus we besluiten lekker thuis nog wat muziek te luisteren, een biertje te drinken en wat eten naar binnen te werken. Morgen weer fris en fruitig op pad! (Tim)



Vandaag was voor mij een zware dag. Nee, ik had geen kater, ik was niet in de tuin bezig geweest en had ook niet geholpen bij een verhuizing. Nee, ik was nog dodelijk vermoeid van de dagen ervoor; ik had hard gewerkt en veel uren gemaakt. En dat voel je dan op zo’n vrije zaterdag. Jammer eigenlijk, want mede daarom had ik weinig zin om vroeg naar Schijndel te rijden voor Paaspop. De gedachte dat ik daar tot mijn enkels in de blubber zou moeten ronddwalen maakte het er niet aantrekkelijker op. Maar ik zou sowieso ’s avonds naar Schijndel rijden want ik wilde toch wel heel erg graag Saxon zien, één van mijn eerste liefdes in de metal. En zo kon het gebeuren – of beter, moest het gebeuren – dat ik om 22.00 uur in de Phoenix tent stond om te gaan genieten van Biff en zijn crew uit Birmingham. Na een kort intro hakte de band er gelijk goed in middels het aanstekelijke ‘Motorcycle Man’, een track dat de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Opvallend dat het geluid meteen goed stond afgesteld: Biff was goed te horen, de twee gitaren klonken oorverdovend hard maar zuiver en de ritmesectie beukte dit alles fijn tot een geheel. Die lijn werd doorgetrokken in het nieuwe ‘Sacrifice’ wat Saxon van haar meest moderne kant laat horen. De band komt sympathiek over zonder pathetisch te worden (dat geldt met name voor de charismatische frontman natuurlijk) en men laat vooral haar muziek spreken. Er wordt flink teruggegrepen naar de tijden van weleer en dat is eigenlijk ook wat de meeste fans willen horen. ‘Princess Of The Night’, ‘Solid Ball Of Rock’, ‘Heavy Metal Thunder’, ‘Denim And Leather’, ‘747 Strangers In The Night (dit nummer klinkt nu beter dan 25 jaar geleden!): alles wordt met gejuich ontvangen. Ik ben aangenaam verrast over hoe vet die nummers nu nog steeds worden neergezet. Biff is opvallend goed bij stem (al is duidelijk dat hij van sommige tracks de teksten niet meer goed kan onthouden) en de samenwerking met zijn collega muzikanten verloopt ontzettend soepel. Er is duidelijk sprake van een geoliede machine in het geval van Saxon. Ik had dit optreden dan ook voor geen goud willen missen. Het was de moeite meer dan waard. Na de laatste tracks ‘Crusader’ en ‘Wheels Of Steel’ liet het uitbundige publiek horen dat Saxon nog steeds wordt gewaardeerd in metal kringen. Sterker nog, de band liet in haar performance zien en horen dat oude rotten het nog altijd beter snappen dan veel nieuwe, jonge bands.

Ik ben vervolgens nog even naar de grote tent gelopen om de hype rondom Typhoon even mee te pikken. Dat duurde niet lang voor mij. Dat trok ik even niet. De donkere jongen met het ultrablije hoofd stond in een korte broek en een Hawaii-shirt op de het podium terwijl zijn toehoorders stonden te verkleumen met blubber tot aan hun oksels. Een vreemde gewaarwording. (Wim)



ZONDAG

Het is vandaag heerlijk weer! Tijdens het drinken van een bak koffie op het terrein heb ik nog wel een paar mensen gesproken die in hun tent hebben geslapen, en die hebben het enorm koud gehad vannacht. Ik ben blij dat ik van mijn “bij een festival hoor je op de camping te slapen” principe ben afgeweken en lekker thuis in mijn mandje ben gekropen. Ja, relatief dichtbij wonen heeft zo zijn voordelen. De dag begint voor ons met de Tom Waits dubbelganger Micheal Prins. Ze hebben een paar prachtige nummers en het is een rustig manier van wakker worden. Niet voor mij maar vooral voor hem. Elke vorm van afstemming vooraf lijkt te missen en gebeurd in het bijzijn van het publiek. We gaan door naar de Rotterdamse Nederbeat muzikanten van The Kik. Je kunt ze ook wel de Hollandse Beatles noemen want ze houden zelfs de gitaren hetzelfde vast. Hoe dan ook, wat een vrolijkheid op het podium! Dit is een vorm van entertainment waar vele bands nog wat van kunnen leren. Ik vind het jammer dat ze niet in de avond staan want de rock and roll nummers en leuke teksten hadden de zaal zeker aan het dansen gekregen. (Tim)

Ik wil niets missen van het optreden van Monomyth, voor mij op dit moment de meest interessante band van eigen bodem. Ik zag de band in januari in Groningen tijdens Eurosonic/Noorderslag voor het eerst en was toen erg onder de indruk. Dat was ik voor die tijd al van de muziek van de heren op CD maar live bleek de band dat moeiteloos neer te kunnen zetten. Beide full lengths van de band (‘Further’ en het gelijknamige debuut) heb ik inmiddels helemaal grijs gedraaid. Ook zonder een joint van een halve meter word ik elke keer gegrepen door het ongrijpbare van de band. De mix van psychedelica, postrock, progrock en instrumentale southern gothic (om maar eens wat te noemen) zorgt voor een sfeer die zijn gelijke op dit moment nauwelijks kent. Twee toetsenisten (de heren Stoop en van der Meer) zorgen voor zwevende klanktapijten waarover heen gitarist Thomas van der Reijdt naar hartelust zijn smeuïge gitaarpartijen mag leggen. In combinatie met de soms hallucinerende baslijnen van Selwyn Slop (eindelijk hoor ik weer wat van de man die mij jaren geleden al blij maakte met zijn vorige band Incense) en de krachtige, retestrakke drumpatronen van Sander Evers word je meegenomen op een fijne trip. Het vliegt nergens uit de bocht; de meanderende melodielijnen hoor je mijlenver aankomen maar dat maakt de muziek juist erg plezierig om naar te luisteren. Zelfs op een festival – toch niet echt de plek waar dit soort muziek nou tot zijn recht kan komen - komt de muziek van Monomyth hard binnen. Dat de band de laatste maanden veel optredens achter de rug heeft zie en hoor je ook; alles klopt zowel visueel als qua geluid. Vanaf opener ‘Ark M’ (wat een vette track is dat toch) maakt Monomyth een statement: deze band gaat alleen maar groter worden. (Wim)



Festivals zijn in die zin wel leuk dat er altijd bands zijn die je verrassen en bands zijn die je teleurstellen. Dat verrassen en teleurstellen kan verschillende redenen hebben: het geluid, de setlist, de presentatie, het publiek, de sfeer, en ga zo maar door. Daar waar ik meer dan enthousiast was over optredens van zowel Saxon op zaterdag en Monomyth op zondag, bleek Vintage Trouble een (onverwachte!) tegenvaller te zijn. In nagenoeg alle opzichten. Ik leerde de band paar jaar geleden kennen middels ‘The Bomb Shelter Sessions’ en dat vond ik een fijn album. Met name ook door het nummer ‘Run Outta You’ dat met kop en schouders boven het overige materiaal uitstak. De donkere stem van (de donkere zanger) Ty Taylor smolt heerlijk samen met de bluesy gitaarlicks van Nalle Colt en dat zorgde voor een redelijk unieke sound. Die combinatie van soul, blues en rock zorgde er ook voor dat de band eindeloos kon gaan touren, bijvoorbeeld als support van Rival Sons en Paloma Faith. Wat klopte er dan niet op deze Paaspop set? Het was gewoon niet goed (genoeg)! De liedjes bleken niet veel voor te stellen; het gros van het materiaal bleek te bestaan uit drie minuut rock and roll liedjes, uitgevoerd door een doorsnee rock and roll bandje met een Otis Redding achtige gast als zanger. Taylor’s presentatie is namelijk wel helemaal goed: een tikkeltje over the top, heel Amerikaans dus, veel energie en zweet maar toch ook wel vocaal in orde. Maar ik hoorde geen echte (heavy)rock, het was zo gezapig. Laat staan dat ik een supergeil en vet nummer hoorde als ‘Run Outta You’. Al kan het best zo zijn dat de band dat tegen het einde toe nog heeft gespeeld; ik was toen echter de tent al uitgelopen om een goede plek te verschaffen voor het optreden van Deus in de grote tent. (Wim)



Mijn favoriet van dit weekend was zonder twijfel dEUS, die ik voor het eerst live zal gaan zien. Het optreden begint op een ingetogen wijze, ze warmen rustig op maar gaan steeds een stukje sneller en harder. We worden getrakteerd op mooie nummers als ‘Sun Ra’, met een spannende opbouw, een steeds intenser gezongen refrein en geweldige chaotische bruggen. Een ander geweldig nummer dat start met alarmerende gitaren is ‘Bad Timing’. Door de minuten heen komen er instrumenten bij, spelen ze harder en wordt het nummer voller en voller. Bij bijna elk nummer hebben ze geweldige instrumentale stukken waar de band prachtig op elkaar in spelen. Ik heb maar één klacht, en dat is dat ze maar een uurtje spelen en niet de afsluiter van de dag zijn. (Tim)



Na een geweldig en overtuigend overtreden van dEUS moest ik met enige spoed door de blubber gaan rennen om zodoende niets te hoeven missen van Rival Sons, dat het podium zou betreden van de Phoenix tent. Ik zag de band natuurlijk al verschillende keren optreden maar ik wilde ze toch niet missen. Ik was zelf wel benieuwd wat ik ervan zou gaan vinden. De eerste keer dat ik de band zag (tijdens Graspop een paar jaar geleden) stond ik met open mond te kijken en luisteren naar deze band. WTF! Maar dat enthousiasme werd bij elk optreden dat ik meepikte minder. Niet dat de band nou minder is geworden of wat dan ook. Nee, Rival Sons is nou typisch zo’n band die je verrast bij hun eerste show maar waar vervolgens de verrassing ook bij verdwijnt. Dat heeft met name te maken met de liedjes van de band. Los van enkele weergaloze, tijdloze tracks (‘Face Of Light’, ‘Jordan’, ‘True’, niet geheel toevallig het rustige werk van de vier Amerikanen) speelt de band vrij modale, standaard en door bands als Led Zeppelin geïnspireerde heavy (blues)rock. Veelal in hetzelfde tempo, veelal zonder veel opsmuk. Ja, ik weet het, ik zit hier ongelooflijk te zeiken, want tegelijkertijd is het natuurlijk niet bepaald slecht wat we te horen krijgen. Integendeel: een concert van Rival Sons is alleen al interessant door de bijdragen van zanger Jay Buchanan, het kleine mannetje met de grote stem. Hij behoort echt tot de Champions League van vocalisten. Jezus, wat kan die man zingen. Harde stukken, zachte stukken, schreeuwerig, ingetogen, lange uithalen, fluisterend, hij kan het allemaal. En na één uur zingen en rondspringen valt bij hem geen verzwakking in toon te bespeuren. Hoe knap is dat. Maar goed, Rival Sons zet op Paaspop een weinig verrassende set neer. ‘Electric Man’, ‘Good Luck’, ‘Young Love’, je kent het wel. Swingen kunnen we maar even, nog het meest tijdens het oudje ‘Pressure And Time’ en natuurlijk ‘Keep On Swinging’. (Wim)



Beter dan dEUS gaat het vandaag allemaal niet meer worden, dus laten we tante Anouk lekker voor wat het is en nemen we voor dit jaar weer afscheid van het Paaspop gebeuren. Het was een geslaagd weekend zonder regen en zelfs een prachtige zondag, maar qua harde rock en metal was het allemaal wat minder sterk dan in voorgaande jaren. Het lijkt erop dat het accent wat verschoven wordt richting doorsnee rock en dance, laten we hopen dat dit niet doorzet op Paaspop 2016. Een beetje diversiteit is helemaal niet fout, maar het moet niet te gek worden natuurlijk. Al met al was het dit jaar wel weer zeer gezellig met drie bands die een blijvende indruk op me gemaakt hebben: Truckfighters, Blues Pills en dEUS. (Tim)

<< vorige volgende >>