Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Overkill & Sanctuary

Zwolle Hedon 17 maart 2015

Het was nog maar een paar maanden geleden dat ik Overkill live aan het werk zag. Maar ik hoefde geen moment na te denken toen me gevraagd werd nog een keer te gaan kijken en luisteren naar de oerthrashers uit New Jersey. Daar waren overigens meerdere redenen voor. Niet alleen is het dus een feest om Overkill live te zien spelen, ik kon bovendien een interview doen met Bobby Blitz. Daarnaast zag ik er ook naar uit om het herrezen Sanctuary live aan het werk te zien, één van de bands die dit keer aan Overkill waren gekoppeld. En last but not least was ik nog nooit in Hedon geweest en ook daar was ik wel benieuwd naar. Dus ’s middags tufte ik van Helmond naar Zwolle om een interview te doen en ’s avonds een live concert bij te wonen.

Door: Wim

Na het interview met Bobby ga ik natuurlijk eerst het lokale Indiase restaurant opzoeken. Ghandi is de naam van een vrij klein, heerlijk ongezellig ingericht etablissement. Maar het ovengerecht wat ik bestelde was overheerlijk, evenals het knoflook naanbrood. Dat nam ik zelfs nog een stuk mee, voor onderweg, hehehe. Ik blijf het jammer vinden dat het in metalkringen nog steeds niet is doorgedrongen dat overdaad schaadt. Vier bands op een dinsdagavond is gewoon teveel. En zeg nou eerlijk: wie komt er nou eigenlijk voor die eerste twee bands? Nou, ik niet. Sorry. Hoe goed ze ook zijn, hoe slecht ze ook zijn, hoe verrassend ze kunnen zijn: het maakt mij geen fok uit, ik ben niet geïnteresseerd. Nogmaals sorry. Dus qua timing had ik het goed ingeschat (met dank aan het precieze programma van Hedon) want toen ik de zaal binnenkwam stond Sanctuary op het punt van beginnen. De band rondom boegbeeld Warrel Dane kwam vorig jaar meer dan verrassend voor de dag met de nieuwe schijf ‘The Year The Sun Died’. Het album klonk alsof de band nooit was weggeweest, hoogstens wat moderner dan het vroegere werk. Dat liet de band vanavond in Zwolle ook horen: Sanctuary is een moderne metal band. De sound is fantastisch, de composities zitten gewoon goed in elkaar, met een kop en een staart en met soms een fijn middenstuk. De band wisselt moeiteloos in tempo, van midtempo gebeuk tot soms razende rockers met knallende dubbele bassdrums. Dat geldt zowel voor het nieuwe werk als voor een paar pareltjes van de albums uit vergeten tijden (‘Refuge Denied’ en ‘Into The Mirror Black’). De gitaarsolo’s van de tandem Rutledge (vooral hij) en Hull zijn erg fraai en liggen perfect in de mix. Tja, en wat moet ik zeggen van Warrel Dane? De man straalt enorm veel professionaliteit en daardoor zelfverzekerdheid uit. Zijn stem klinkt goed al is het duidelijk dat deze vooral overeind wordt gehouden door een bult effecten op zijn microfoon. Maar dat mag de pret niet drukken. Hij oogt overigens niet erg gezond. Dat haar kan eigenlijk niet meer, hij is magerder dan ooit, hij is vermoeid. De bandleden komen zeker sympathiek over, maar een echte podiumpresentatie blijft achterwege. Dat ligt overigens niet alleen aan de band zelf; het publiek gaat ook niet bepaald uit zijn plaat. Daardoor ben ik dus getuige van een meer dan degelijk optreden dat qua muziek zeker overtuigt, maar qua sfeer een tikkeltje achterblijft.



Duidelijk moge inmiddels zijn dat ik erg enthousiast ben over Hedon. De zaal is fraai ingericht, heeft een goed formaat, een mooi groot podium, goed bereikbare bar (er werd gewoon met glaswerk gewerkt!!) en het geluid was top. Parkeren voor de deur of in de buurt is geen probleem, toilet, gardrobe, noem het maar op: alles is goed. Complimenten.

Dan is het de beurt aan Overkill. Ook nu gaat de band weer van start met het fijne ‘Armorist’ van de laatste studioplaat om lekker door te rammen met het thrashende ‘Hammerhead’. Het geluid is fantastisch; hard (maar niet te) maar zuiver. Met een weergaloze Bobby Blitz als sympathieke frontman (die armbewegingen van de man zijn geniaal!!) knalt de band lekker door met tracks als ‘Electric Rattlesnake’ en het oudje ‘Powersurge’. Lekker meerschreeuwen en headbangen kun je met klassieke tracks als ‘In Union We Stand’ en ‘Rotten To The Core’. Je hebt ze al ontelbare keren gehoord maar ze blijven leuk! Genieten geblazen is het met een heerlijk groovende uitvoering van ‘Necroshine’. Jammer dat ook bij Overkill het publiek zo lauw gereageerd. Waar de vorige keer in Uden nog een behoorlijke moshpit aan het werk was, blijft dat nu beperkt tot een enkeling die probeert wat leven in de brouwerij te brengen. Aan de band ligt het niet want die knallen gewoon door met ‘Bring Me The Night’ (vet!!!!), ‘Hello From The Gutter’ en het harde ‘Ironbound’. Na iets meer dan een uur houdt de band het voor gezien om na een paar minuten terug te keren voor enkele verplichte toegiften. ‘Bitter Pill’ is een verrassende keuze (maar een geweldig vet en heavy nummer) maar het moge duidelijk zijn dat ‘Elimination’ en ‘Fuck You’ wel verwacht werden.

Tja, en dan concludeer ik dat Overkill nog steeds garant staat voor een dosis overheerlijke speed –en thrash metal en dat in combinatie met het muzikaal overtuigende Sanctuary dit een avond was die de moeite waard was.

<< vorige volgende >>