Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Black Label Society, Black Tusk & Crobot

Amsterdam Melkweg 21 februari 2015

Black Label Society is één van de bands die ik al vanaf het begin volg. Al sinds het album 'Sonic Brew' luister ik ernaar en heb ik ze alle keren gezien dat ze hier in Nederland speelde, dus ja ik ben een echte fan, en ook nu gingen we met de groep vrienden richting Melkweg in Amsterdam. Aangekomen bij de ingang stond er al een lange rij en we wachtten rustig tot we naar binnen konden om een avondje stevig te rocken.

Door: Remco Post

Wel wist ik gelijk dat het weer een overvolle Melkweg zou worden. Dit betekent over het algemeen een hoop geduw en getrek en veel moeite moeten doen om een biertje te scoren. Niet fijn, maar het is als het is en zo druk was het gelukkig nog niet toen support Crobot om half 8 ging spelen. Zoals een vriendin het perfect omschreef klonk het enorm als The Black Crowes die metal zijn gaan maken. Een hoog hippie en 'Let's get high' gehalte, maar al met al niet echt hele slechte muziek. Wel waren het allemaal redelijke posers met goed ingestudeerde maniertjes, maar afgezien van hoe de bassist erbij stond stoorde het me niet. Maar om dat even uit te leggen, de bassist had de bas dus letterlijk hangen onder zijn oksel en speelde met één vinger op de hals en dit zag er werkelijk niet uit.

Na een half uur waren ze klaar en kwam de tweede support act, Black Tusk, het podium op. Een driemansformatie waarbij ze allemaal zongen/schreeuwden en ze noemen het zelf swamp metal. Of het aan het geluid lag zou goed kunnen, maar ik vond maar het ongeorganiseerde herrie. Alles leek op elkaar, de spanning was ver te zoeken, ik heb geen solo langs horen komen en de zang van de gitarist klonk als een speenvarken die geslacht werd. Soms ontstond er even een kleine pit, maar die was weer voorbij voordat je het door had. Bij het laatste nummer kregen ze als gastzanger iemand van de Black Label crew en ik gok dat dat het neefje (of zoiets) was van Zakk die een zwak heeft voor mannen, want hoe deze erbij stond te dansen en te bewegen was echt zeer twijfelachtig. Gelukkig waren ze na drie kwartier klaar. Als ik deze band later nog eens tref als support act kom ik wel wat later binnen. Ook qua stijl paste het totaal niet bij de avond, dus beetje vreemd.

Hierna kwam er een doek voor het podium met daarop levensgroot het logo van Black Label Society. Na wat gewacht en soundchecks gingen de lichten uit en volgde er over de speaker een mix van ‘Whole Lotta Love’ met ‘War Pigs’. Beetje typisch, maar wel behoorlijk lekker en goed. Toen opeens viel het doek en werd 'The Beginning At Last' de zaal ingeslingerd meteen opgevolgd door de knaller 'Funeral Bell'. Zakk was merkbaar minder goed bij stem als anders en tussentijds stond die ook bij de drums met zijn rug tegen het publiek kleine (minbar) flesjes weg te tikken en gebruikte hij keelspray, dus dat kan dan wel het een en ander verklaren. Het geluid was op zich best okay, maar tevens behoorlijk hard, en ook wat ook wat schel wat wel weer jammer was. Alle toppers zowel de oude als nieuwe nummers kwamen voorbij, maar het ontbrak aan contact met het publiek maken. Er was geen tot weinig oogcontact met de fans in de zaal, na elk nummer was er een pauze en werd de tekst verwisseld die op de grond voor Zakk lag (door wederom dat neefje) en afgezien van het voorstellen van de band is er geen woord gesproken. Uiteraard was er tijdens de set ook weer de ruimte voor een shred demo van Zakk himself. Nu is Zakk is een briljant gitarist, maar deze solo ging om snelheid en niet om hoe het klonk. Tel dat op bij de minimale interactie en dan is dit tien minuten aanhoren echt te lang (zelfs voor de echte fans). Ook kwam de piano het podium op waarachter de nieuweling Dario ging zitten om 'Angel Of Mercy' te spelen. Even later ruilde ze van plekken zodat Zakk achter de piano ging zitten, Dario de lead gitaar op zich nam en in deze bezetting kwam het Dimebag tribute nummer 'In This River' langs die ze beloofd hebben eeuwig te zullen spelen. Tijdens dit eerbetoon werden er twee doeken uitgerold over de amps met het portret van Dimebag. Na anderhalf uur was het klaar en werd er afgesloten met 'Stillborn'.

Conclusie van de avond is dat het een goede show was, maar ik ze toch vaak beter heb gezien. Zakk is gewoon Zakk met zijn maniertjes zoals de borstklopperij, maar iets was er niet goed wat de show beïnvloede en dat is jammer. Wel opvallend was dat de nieuwe gitarist Dario meer mocht doen qua leads enzo als zijn voorganger Nick Catanese die jarenlang de tweede viool speelde. Dario is een geweldig gitarist (en ook zanger) en zeker de dubbele solo’s waren wel hoogtepunten en dus mag dat wel even vermeld worden. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt, maar volgende keer beter en dan zal Zakk wel op het podium staan met zijn eigen nieuwe lijn van gear waar ik razend benieuwd naar ben!

<< vorige volgende >>