Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Very ‘Eavy Festival 2014

Stadskanaal - De Spont 18 april 2014 tot 19 april 2014

Het jaarlijkse Very ‘Eavy Festival is een van de snelst groeiende metal festivals op de Nederlandse bodem. Wat deze festival – vooral in Nederland – zo speciaal maakt is het feit dat dit een van de weinige evenementen is die zich uitsluitend bezighoudt met het boeken van old-school metal. Vorig jaar maakte het festival een grote voorsprong door de zaken grootser aan te pakken. Traditiegetrouw was het op het Paasweekend tijd voor de vierde editie van het festival gehouden, die dankzij de sterke line-up en goede promotie zo goed als uitverkocht. Eén ding is duidelijk: Very ‘Eavy festival is een blijver en kan zich binnenkort gaan meten aan festivals zoals Headbangers Open Air en het legendarische Keep It True.

Door: Nima

Vrijdag 18 april

De eer aan ons eigen Lord Volture om deze editie van het festival te openen. Deze jongens zijn al een aantal jaren actief en hebben twee goede langspelers op hun naam staan. De band is regelmatig te zien op de Europese podia, maar toch hebben de jongens nog niet eerder in provincie Groningen gespeeld, en daar is vanavond gelukkig verandering in gekomen. Op het moment dat de band het podium betreedt is de zaal nog niet echt vol, maar dat houdt de band niet tegen en de jongens gaan zoals altijd uiterst enthousiast en super strak tekeer en blazen hun traditionele heavy metal. De band is erg goed op dreef, en vocalist/frontman David Marcelis is simpelweg in topvorm. Het lukt hem dan ook goed om de aanwezige mee te krijgen. De set bestaat voornamelijk uit materiaal van ‘Never Cry Wolf’, maar in ‘Line ‘Em Up’ krijgen we een nieuw nummer van de komende plaat, en als de rest van de materiaal net zo knalt als deze song, kunnen we een dijk van een album verwachten. Uiteraard dient het prachtige ‘Hearts Of Steel’ van het debuut ‘Beast Of Thunder’ als afsluiter en kunnen we terugkijken op een erg succesvol debuut van deze band op de Groningse bodem.



Het Canadese Iron Kingdom vind ik op de plaat fantastisch en ik was erg benieuwd naar het optreden van dit jonge kwartet. Als de band na de intro van start gaat met ‘Crowned In Iron’ betrap ik mezelf erop dat mijn vuist hoog in de lucht is geschoten en mijn hoofd fanatiek op en neer gaat op de ouderwetse, epische heavy metal van deze band. Net zoals bij alle bands kan ook Iron Kingdom rekenen op een goed geluid, waardoor de pakkende riffs er extra hard uitknallen en je bij de strot grijpen. Ook de zang van zanger/gitarist Chris Osterman komt erg sterk over en de beste jongen weet alle hoge noten die hij op de plaat uit zijn strot perst live moeiteloos evenaren. Na ‘Guardian Angel’ is het al gelijk tijd voor een nieuw nummer, ‘Ride For Glory’, die perfect past bij de band’s huidige repertoire. De setlist keuze is uitstekend en we krijgen nog ‘Egypt (The End is Near)’, het fantastische ‘Legions Of Metal’ (tevens mijn favoriet), ‘Voodoo Queen’, en tot slot ‘At Home in the Dark’. Het publiek is redelijk onbekend met deze band en houdt zich toch enigszins terughoudend. De band kan echter rekenen op een enthousiast onthaal en kan terug kijken op een succesvol debuut op de Nederlandse bodem.



Na Iron Kingdom hebben we een bijzondere “tussenband” op de planning. Jaja, organisator Hugo Koch heeft in Burning een kersverse band. Daarmee heeft hij zojuist het debuut single ‘Something Is Lurking in the Dark’ uitgebracht en komt deze, tezamen met de Tygers Of Pan Tang cover ‘Killers’ (die op de B-kant van de single staat) live aan ons te introduceren. Nou zijn Koch en co. vrij bekend in de omstreken en de belangstelling voor deze speciale show is groot. De old-school heavy metal van Burning past – uiteraard – perfect bij dit festival en de band speelt strak en weet aardig te overtuigen, en kan rekenen op een groots en positief respons van het publiek. De podiumpresentatie van de heren laat nog het een en ander te wensen over, want op meneer Koch na staat de rest vrijwel geconcentreerd op hun instrumenten te kijken. Maar een ding is zeker, hier gaan we meer van horen.



De sfeer zit er in ieder geval al goed in en het gaat nog beter worden, want de Italiaanse KISS coverband Dressed To KISS gaat ons trakteren op een uur lang KISS klassiekers, en mijn god wat doen ze dat goed! De band gaat erg sterk van start met het fantastische ‘Creatures Of The Night’, en het is feest barst meteen los. Het lijkt dan ook alsof alle aanwezigen zich naar de hal hebben verplaatst om van deze band te kunnen genieten. En er valt echt wel wat te genieten met o.a. ‘Deuce’, ‘Shot It Out Loud’, ‘Psycho Circus’, ‘Love Gun’, ‘Hell Or Halleluja’, ‘2000 Man’, en uiteraard mogen ook ‘I Was Made For Lovin’ You’ en ‘I Wanna Rock N Roll All Night’, en de toegift ‘Detroit Rck City’ niet ontbreken. Ik moet zeggen dat de band de klassiekers erg goed vertolkt en de bandleden kun rol goed spelen. Nou heeft men natuurlijk weinig mogelijkheden voor show elementen, maar maakt dat goed met hun strakke spel. Ook de zang komt aardig dicht in de buurt bij de echte Paul Stanley, en soms heb ik toch echt het idee dat ik naar KISS sta te luisteren. Een geweldig optreden van deze feestband en ik hoop ze zeker nog eens aan het werk te zien. Het verbaast mij echter dat deze band niet als afsluiter speelt.



Na de fantastische show van Dressed To KISS is het tijd voor oudgedienden Jurassic Park. Helaas ontstaan er op het podium technische problemen met de stroom, waardoor de boel een flinke vertraging oploopt. Maar liefst driekwartier later dan gepland betreedt Jurassic Park pas het podium en aangezien het al 01:00uur ’s nachts is, ik een lange werkdag en een festivalavond achter de rug heb, en we morgen ook nog een volle dag te gaan hebben, hou ik het voor mezelf voor gezien. Sorry heren!

Zaterdag 19 april

Traditiegetrouw wordt de zaterdag geopend door de winnaar van de Very ‘Eavy Battle die in oktober werd gehouden, en gewonnen door de Limburgse herrieschoppers Maniac Forces. Alhoewel de insteek is dat dit festival voor old-school metal (op black metal na dan) bedoeld is en er ook ruimte moet zijn voor een old-school thrash/crossover band zoals deze, vind ik deze band een beetje misplaatst. De heren spelen zeker strak en hebben een uitstekende podium presentatie. Ook heeft de band een redelijk sterk repertoire en mogen de agressieve tonen er zeker wezen, maar het komt op de vroege middag allemaal maar niet over en de band staat maar voor een handjevol bezoekers te spelen. Dat weerhoudt ze echter niet van het compleet losgaan en de heren zetten een energieke show neer.



Het Britse Toledo Steel is daarna voor mij dé verassing van het festival. Van deze band had ik nog nooit eerder gehoord, maar na getuige te zijn geweest van de fantastische show van dit jonge kwintet ben ik helemaal verkocht. Nee, de band doet niks nieuws en niks wereldschokkends, maar goudeerlijke ouderwetse NWOBHM. De heren weten indruk te maken met hun goede songs, uitstekende podiumpresentatie, strakke samenspel en een fantastische zanger. Deze band is nog maar in de demo/EP fase, maar is al veel verder dan de meeste getekende bands. Het zal dan ook – hopelijk – niet al te lang duren totdat een label de kwaliteiten van deze band opmerkt en ze onderdak biedt. Aan de hand van wat ik vandaag hebben laten zien en horen, kunnen we wat mij betreft gerust spreken van een nieuwe sensatie van dit genre.



Het eveneens Britse Salem zal de meeste bezoekers ook weinig zeggen. Deze band was actief in de periode 1980-1983 en maakte in die tijd een aantal demo’s. In 2010 kwam de band bij weer elkaar, gevolgd door een compilaties, een paar EP’s en in 2013 verscheen eindelijk de eerste langspeler, ‘Forgotten Dreams’. De klassieke hardrock/AOR en NWOBHM van deze oudgedienden is echter tijdloos en heeft net zoveel kracht als de dagen van weleer. De band is vandaag goed op dreef en rockt de oudjes zoals o.a. ‘Fool’s Gold’ en ‘The Other Side Of Hell’, maar ook het prachtige ‘Ask The Lonely’ van het album. Zanger/frontman Simon Saxby is vandaag ook in topvorm en lult de nummers aan elkaar met typisch Englse humor, waar de meeste nuchtere Groningers helaas niet echte warm van worden. Deze band gaat later dit jaar op tour met Vortex, Wizard en Jaguar, en hopelijk kunnen ze dan rekenen op ene iets enthousiaster onthaal.



In Avenger hebben we de derde Britse band van de dag en het is duidelijk dat de meeste bezoekers ook voor deze band zijn gekomen. Vooraan is het namelijk erg druk en de fans staan ongeduldig te wachten op de semi-legende, die vandaag met de teruggekeerde zanger Ian "Swifty" Swift op het podium staan. Wanneer de band dan na de intro losgaat met ‘Deathrace 2000’ van het debuut ‘Blood Sports’ uit 1984, gaan de fans los en het is vooraan een tornado van wapperende haren en in de lucht geschoten vuisten. Een set vol klassiekers van de twee albums, met o.a. ‘Enforcer’, ‘Under The Hammer’, ‘Run For Your Life’ en de prachtige ‘You’ll Never Take Me (Alive)’ volgt en de fans blijven de band tot op de laatste seconde trouw. De band is goed op dreef en speelt de nummers naar behoren. Wat mij een beetje tegenvalt is dat de band een beetje een arrogant overkomt en vooral Swifty voelt zichzelf duidelijk het mannetje. Al met al een goed optreden van de heren.



De jonge headbangers van Alpha Tiger zijn sinds de release van hun tweede langspeler, ‘Beneat The Surface’ aardig in de lift en het is ze van harte gegund. Op de plaat vond ik deze Duitsers erg sterk, maar had nog niet de gelegenheid gehad om ze live aan het werk te zien. Het optreden van dit kwintet was dan ook een van de shows waar ik erg naar uitkeek. Gelukkig stelt de band geen seconde teleur en staat de ouderwetse, typische jaren 80 NWOBHM van de heren ook live al een huis. De heren hebben namelijk niet alleen een stel fantastische songs zoals o.a. ‘From Outer Space’, ‘Waiting For A Sign’, ‘Crimson Desert’ en ‘Lady Liberty’ (van de gelijknamige laatste EP), maar heeft ook een uitstekende podiumpresentatie en dito stage outfits, die ook erg een nostalgische indruk maken. Vocalist Heiko verdient een extra vermelding door zijn uitstekende performance en dat hij ondanks zijn drukke podiumact en niet al te makkelijke zanglijnen geen enkel steekje laat vallen. Absoluut een van de beste optredens van deze editie van Very ‘Eavy.



Daarna is Engeland weer aan de beurt en wel met Savage. Ik moet eerlijk toegeven dat ik deze band nooit echt heb gevolgd en maar sporadisch bekend ben met de hardrockende NWOBHM van de heren. Helemaal bekaf na de fantastische show van Alpha Tiger laat ik het optreden dan ook rustig over me heen komen. De heren hebben bovendien een minder drukke podiumact dan Alpha Tiger, wat in eerste instantie onwennig is. Dat wil echter niet zeggen dat de band zichtzelf niet goed of niet enthousiast presenteert en geeft zeker een goed optreden weg. Alleen komt men bij mij totaal niet over.



Het optreden van het legendarische Killer is ook een van de optredens van deze editie waar ik erg naar uitkeek, en gelukkig doet de band rondom zanger/gitarist Shorty precies hetgeen wat je van ze mag verwachten. Al vanaf de eerste tonen van klassieker ‘Wall Of Sound’ van de gelijknamige tweede plaat uit 1982 weet de band volledig te overtuigen met hun heavy/speed metal. De band heeft bovendien goed in de gaten wat het publiek wilt, en bestaat de set voornamelijk uit oud materiaal zoals o.a. ‘Shock Waves’, ‘Touch Of Evil’, ‘Bodies And Bones’ en ‘No Future’. De nummers worden vol overtuiging en super strak neergezet en Shorty lult de boel met zijn vreemde gevoel voor humor bij elkaar. De fans lusten het allemaal rauw en de band wordt erg enthousiast onthaald.



Het Deense Witch Cross is ook zo’n semi-legendarische band die in de eerste helft van de jaren 80 actief was en een paar jaar geleden weer tot leven werd gebracht. De old-school hardrock/heavy metal van deze band kan ik zeker waarderen en ook de tweede langspeler, ‘Axe To Grind’ uit 2013 beviel mij goed, maar na de fantastische show van Killer is de show van deze Denen voor mij een beetje een anticlimax. Niet dat de band slecht speelt, en aan de nummers ligt het ook zeker niet. Alleen slaat de vonk op een of ander manier niet echt over. Al met al geen slecht optreden, maar ook niet een van de beste van deze editie.



Ons eigen Picture heeft de positieve als co-headliner absoluut verdiend, en eerlijk gezegd vraag ik me af waarom deze band niet als headliner op het festival staat! Over het optreden van deze legendarische band kan ik heel kort zijn, want Picture laat zien hoe een heavy metal optreden moet zijn en geeft absoluut de beste show van Very ‘Eavy 2014 weg. De heren zijn erg goed op dreef en staan met zichtbaar plezier op de bühne, en zijn bovendien in topvorm. Dat laatste geldt zeker ook voor de charismatische zanger/frontman Pete Lovell, die net zo luid, helder en sterk klinkt als altijd. Over de set met klassiekers zoals o.a. ‘Diamond Dreamer’, ‘Heavy Metal Ears’, ‘Lady Lightning’, ‘Message From Hell’ en uiteraard ‘Eternal Dark’ laat tevens niks te wensen over. Ook de meer recente songs zoals ‘My Kinda Woman’ en ‘Warhorse’ van de gelijknamige laatste plaat gaan er goed in en de band weet het publiek goed mee te krijgen. Absoluut dé band van Very ‘Eavy 2014.



Na de fantastische performance van Picture hoef ik headliner Tygers Of Pan Tang niet eens te zien. Begrijp me niet verkeerd, als een groot liefhebber van NWOBHM kan ik deze band enorm waarderen en heb er veel respect voor, maar echt fan ben ik er nooit van geweest. Ook maken de heren zoals collegae Avenger een arrogante indruk op het podium wat mij gewoon tegenstaat en de lol er toch een klein beetje van afhaalt. Het gros van het publiek is het duidelijk niet met mij eens en staat met grote belangstelling naar de band te kijken en schreeuwt de nummers luidkeels mee. Ik hou me lekker afzijdig en geniet innerlijk nog na van het optreden van Picture. Om precies 1 minuut voor middernacht sluiten de Tygers hun set af, begint ondergetekende zijn verjaardag te vieren door nog een beetje druk op de lever te zetten, en kunnen we terugkijken op een wederom zeer geslaagde editie van het Very ‘Eavy festival.

veryeavy.com
Very ‘Eavy @ Facebook

<< vorige volgende >>