Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Rob Lamothe

Helmond - Cacaofabriek 6 november 2014

De Cacaofabriek is de naam van een nieuwe culturele plek in Helmond. Een monumentaal pand waar muziek, film, kunst en horeca bij elkaar komen. Als voortzetting van voormalige podia als Plato en Lakei is in de Cacaofabriek een nieuw poppodium ingericht dat zich leent voor (middel)grote concerten maar ook voor kleine, intieme miniatuurtjes. En van dat laatste is sprake in het geval van een optreden van Rob Lamothe. De voormalig voorman van Riverdogs (in ons land nog goed voor een Edison voor het debuutalbum) reist de laatste jaren regelmatig naar Europa voor wat optredens in Nederland, Duitsland en Spanje. Soms met zijn zoon en dochter, soms met een gelegenheidsband bestaande uit bevriende Europeanen maar soms ook helemaal alleen. De stem van Lamothe aangevuld met een akoestische gitaar: meer is niet nodig om mensen te laten genieten. Zonder twijfel behoort deze singer/songwriter tot de beste zangers welke ik ooit heb gehoord en gezien.

Door: Wim S.

Een vrij klein mannetje komt met een gitaarkoffer in de hand en met een rugzak op zijn rug gehangen de zaal binnengelopen. Kijkt wat om zich heen en zegt ‘wow’. Er is een klein podium gemaakt voor het grote podium van de zaal om zodoende een bepaalde intimiteit te creëren welke past bij de muziek die we te horen gaan krijgen. Rob murmelt wat met de geluidsman en nadat hij een couplet van ‘The Ship Song’ heeft gespeeld zegt hij vrolijk ‘sounds absolutely great, thanks’ tegen de verbaasd kijkende geluidsman. Vervolgens druppelen de mensen binnen. Fans van het eerste uur die de goede man overal naar toe volgen. Om klokslag 21.00 uur start Rob met zijn akoestische show, een show waarvan al snel duidelijk wordt dat het bijzonder gaat worden. Nadat hij is afgetrapt met een fraaie uitvoering van ‘Blair Mountain’ richt hij zich tot het publiek en zegt dat hij geen setlist heeft. We mogen allemaal wat nummers roepen en dan zal hij zijn best doen om die nummers daadwerkelijk te spelen. Soms moet hij noodgedwongen passen omdat hij de gitaarpartijen (destijds ingespeeld door onder andere Vivian Campbell) niet beheerst (‘The Man Is Me’), maar als het ook maar enigszins mogelijk is doet hij zijn best om alle verzoeknummers te spelen. Zo horen we enkele flarden van het weergaloze ‘Baby Blue’, een gepassioneerde versie van ‘Pull Me Under’ en een eigen interpretatie van ‘Lucy In The Sky With Diamonds’. Tussendoor blijkt Lamothe een ouwehoer eerste klas. Hij ziet zichzelf absoluut niet als rockster of wat dan ook; het liefste kletst hij wat met mensen over muziek en onder het genot van een biertje. In zijn talrijke anekdotes vertelt hij veel over zijn rockleven met de Riverdogs (sex, drugs and rock and roll) maar ook over zijn twee zonen en zijn dochter die ook allemaal muziek maken. Zijn liefde voor zijn kinderen, voor zijn vader, voor zijn familie etc. komt regelmatig terug in zijn liedjes zoals in ‘Kevin Was My Cousin’ en ‘The Strongest Man In The World’. Die zet hij met een gevoel neer; zelfs de grootste ijsblok zou daarbij ontdooien. Duidelijk wordt dat de stem van Lamothe naarmate de jaren zijn gevorderd alleen maar sterker is geworden. Hij heeft meer kracht en vooral (nog) meer levenservaring. Het geluid in de zaal is ook helemaal fantastisch; alsof je een koptelefoon op je hoofd hebt. Op mijn verzoek speelt hij het onweerstaanbare 'Mary’s Prayer’ en sluit hij na een kleine twee uur af met ‘Raining All Over’ afkomstig van het live album van Riverdogs. Een bijzondere muzikale avond.

<< vorige volgende >>