Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Eindhoven Metal Meeting 2013

Eindhoven Effenaar 12 december 2013 tot 14 december 2013

De Eindhoven Metal Meeting is zo langzamerhand de officieuze jaarafsluiting van het Nederlandse metaljaar geworden, hoewel door de prima line-ups ook meer en meer buitenlandse gasten medio december de weg naar de Effenaar weten te vinden. Ook dit jaar had de organisatie 49 over het algemeen uitstekende bands, we rekenen de afterparty acts ook mee, weten te strikken, met een fijne variatie in genres, opkomend talent versus veteranen en zoals elke editie ook een aantal bands die je niet (meer) zo vaak zult zien of die zelfs een unieke EMM show gaven. De Lords trokken ook hun dansschoenen weer uit de kast en Marcel H., Michiel, MoL, Nima en Sicktus verzorgden de teksten, terwijl chef Horst vanuit de bar voor de nodige mentale en alcoholische ondersteuning zorgde.

Door: Horst

Dag 1 - Heavy & Thrash 'till Death!

De deuren van de Effenaar openden zich, de eerste polsbandjes werden uitgedeeld en de bezoekers gingen op onderzoek uit door de Effenaar die net als de voorgaande jaren weer even gezellig als functioneel was ingericht. Het Zwolse Downfall Of Empires mocht als meest recente winnaar van de Metal Battle deze editie van de Eindhoven Metal Meeting komen aftrappen in de kleine zaal. Het eerste pilske werd besteld en onder genot daarvan (en het pilske erna) zette Downfall Of Empires een boven verwachting sterk en gedegen optreden neer. Nu win je de Metal Battle natuurlijk niet zomaar, maar als dan ook nog eens de vaste gitarist zich ergens aan de andere kant van de wereld bevindt en de oorspronkelijke zanger ook al niet in staat was tot optreden dan verdient de band een extra pluim dat hun vervangers, respectievelijk de band’s geluidsman en Scarlet Claw zanger Mike, zich zo moeiteloos wisten in te passen. Vooral laatstgenoemde verdient een groot compliment voor zijn tomeloze inzet op het podium. Als DoE in een hokje gestopt zou moeten worden dan komen we toch ergens bij de death-/metalcore uit. Dat de band naast de nodige muzikale capaciteiten ook nog over een gezonde dosis spelvreugde maar ook humor beschikt dat werd helemaal duidelijk toen de drie snarenplukken gezamenlijk als krabben (speelden ze dan toch crabcore?) zich over het podium bewogen. Het half uur aan speeltijd vloog op deze manier dan ook voorbij en DoE liet op de aanwezigen een uitstekende indruk achter. Wat mij betreft wordt deze traditie dat de Metal Battle winnaar de EMM mag openen de komende jaren voortgezet want kleinere bands, hoe goed ze ook zijn, komen tegenwoordig helaas steeds minder gemakkelijk aan spelen toe. We waren in elk geval goed onderweg voor drie dwaze dagen dit jaar. (MB)

Terwijl de Gelderse Downfall Of Empires de kleine zaal onveilig maakt met hun tyfusherrie, mogen de Duitse thrash veteranen van Dew-Scented het festival op het hoofdpodium aftrappen. Alhoewel, Duitse? Op zanger en origineel bandlid Leif Jensen bestaat de band tegenwoordig alleen maar uit Nederlanders! Het maakt ook allemaal geen donder uit, want de heren doen gewoon wat ze het beste doen, en dat is thrashen. En dat doen ze zoals altijd strak, energiek en enthousiast en weten volledig te overtuigen. Jensen is niet alleen goed bij stem, maar doet ook zijn werk als frontman naar behoren en betrekt het publiek, dat langzaam naar binnen druppelt, zoveel mogelijk bij de show. De band mag bovendien rekenen op een goed geluid waardoor de Teutoonse thrash er extra hard uitknalt. Met o.a. ‘Cities Of The Damned’, ‘Acts Of Rage’, ‘Soul Poison’ en afsluiter ‘New Found Pain’ speelt men opvallend veel van het 2003 album ‘Impact’, en op ‘Reawakening’, ‘Storm Within en ‘Sworn To Obey’ van de meest actuele plaat ‘Icarus’ worden de meeste albums volledig overgeslagen. Het publiek vind het echter allemaal best, laat het allemaal over zich heen komen en ontvangt de band enthousiast. Voor mij in ieder geval een prima start van deze editie van de Eindhoven Metal Meeting. (Nima)



Na even geacclimatiseerd te zijn, was het tijd om het, voor mij, onbekende Extrema gade te slaan. De band nog nooit gehoord hebbende, betrad ik dan ook geheel onbevooroordeeld de kleine zaal, die nog akelig leeg was. Extrema bracht een portie groove thrash en had zeer duidelijk naar Pantera geluisterd. Het werd strak gebracht maar ging het ene oor in en het andere weer uit. Na afloop bleef er geen enkele riff of solo hangen. Dat kan niet de bedoeling zijn van dit soort muziek. Strak en gelikt werd het gebracht en de band had er duidelijk zin in. Jammer dus dat het zo ontzettend vergetenswaardig was wat de band ten gehore bracht. (MH)

Meteen aansluitend aan de groove thrash was het de beurt aan de thrash van Death Angel om me te overtuigen. Hoe vaak ik de band live al aan het werk gezien heb sinds hun allereerste optredens in Nederland weet ik niet, maar ik heb ze nog nooit een slecht optreden zien afleveren. Zo ook vanavond niet. Als altijd werd er strak gemusiceerd en raasde men als een dolle en kreeg het publiek wederom totaal mee. Maar toch wrong de schoen. Leuk en aardig dat je meldt dat je weinig tijd tot je beschikking hebt (een uurtje) en dus weinig zal kletsen en meer zal spelen, maar waarom lul je dan ongeveer, alles bij elkaar, zo’n tien a vijftien minuten, over hoe geweldig Nederland is (nee, het is niet Holland, Mark) en dat Nederland, en vooral Eindhoven, een speciale plek in jullie hart heeft. En dat niet één keer, maar echt wel een keer of vijf. Ja, nou weten we het wel. Spelen, met die hap, goddomme. Jammer ook dat er nauwelijks oudjes gespeeld werden en men zich vooral richtte op de laatste plaat. Niet dat die slecht is, maar het grootste deel van het publiek op een festival wil toch echt de klassiekers horen. Al met al zoals altijd een strak optreden en zeker goed als je de minpunten voor lief wilt nemen. (MH)



Na enkele minuten van het fantastische optreden van Death Angel te hebben meegepikt, haast ik mij naar de kleine zaal voor een potje ouderwetse heavy metal van de Belgische 80s legende Ostrogoth. Alhoewel de zaal al aardig gevuld is met bezoekers die duidelijk speciaal voor deze band en uiteraard Accept zijn gekomen, heeft men duidelijk concurrentie met Death Angel. De heren trekken zich daar echter weinig van aan en zetten een goede en strakke show neer. Hoewel de muziek bijna tot in perfectie wordt uitgevoerd en oeroude songs zoals ‘Full Moon’s Eyes’, ‘Paris By Night’, ‘Too Hot’ en het magistrale ‘Queen Of Desire’ automatisch voor een feestje zorgen, is het optreden visueel gezien redelijk saai. Laten we eerlijk zijn, op zanger Josey Hindrix en gitarist Glen Ployaert na is de rest van de band simpelweg bejaard. En dat stralen ze helaas ook uit. Hindrix heeft nog enige contact met de fans, maar voor de rest is de interactie met het publiek vrij minimaal. Tegen het einde van de show is het duidelijk dat Death Angel klaar is met haar set, want de zaal wordt steeds voller. Al met al een goed optreden van de heren, en ik blijf het prachtig vinden dat nummers die al 25 tot 30 jaar oud zijn nog zoveel impact hebben. (Nima)



Niemand van het Lords team wilde Sabaton voor zijn rekening nemen, ook ondergetekende niet aangezien die echt een schurfthekel aan de poppower metal van de Zweden heeft. Maar ja, wie haakte er vorig jaar met een longontsteking aan het begin van de tweede dag van EMM af? Juist ja, Marcel H. Dus, omdat ik toen de collega’s met extra werk opzadelde aan mij de ‘eer’ om Sabaton te ondergaan. Hoe het beste van een slechte situatie te maken? Me aan de bar achterin de grote zaal genesteld zodat het bier binnen reikafstand was.

Hé leuk, ‘The Final Countdown’ van Europe als intro-tape, heerlijk jeugdsentiment. Tape afgelopen en het zou wel losbarsten, maar nee hoor, er kwam nog een quasi-episch intro achteraan. Maar toen brak het los en de zaal ging vanaf de eerste tonen uit z’n dak. Wat meteen opviel was dat het gitaargeluid wel heel erg als dat van Europe ten tijde van ‘The Final Countdown’ klonk. Niet gezegend met ruime kennis van hun muziek, gezien mijn aversie er tegen, liet ik het geheel over me heen komen. Wat me vooral verbaast is hoe massaal het publiek alles meezingt en meeklapt en dat terwijl elk nummer inwisselbaar is. Maar het moet gezegd frontman Joakim is een frontman pur sang, die continu het publiek bij de band betrekt en uiterst sympathiek overkomt. Zoals nog eens bewezen wordt op het moment dat hij een jongetje die vooraan staat bij de show betrekt door hem te vragen hoe oud hij is en of het zijn eerste metalshow is, waarop het jochie antwoord dat hij twaalf is en dat hij al eerder naar metalshows geweest is. De reactie van Joakim is geweldig in dat hij als zanger van Sabaton die opmerking dus in zijn zak kan steken waarop hij het jongetje zijn zonnebril overhandigt. Als zanger is hij echter totaal niet goed bij stem maar dat lijkt duidelijk niemand te deren. De band speelt gelikt en zo strak als een eendenreet en de keyboards komen uit een doosje. Ik had toch wel een live muzikant verwacht op keyboards. Nee, de band zal ik niet nog nogmaals bekijken maar ze hebben wel mijn respect gewonnen door hun overgave en sympathie. Echt een band voor fans.



Tsja, en wat hoorde ik na afloop? Iets waardoor ik het hele weekend meerdere keren een klein beetje meer van binnen stierf. En nu weer de tranen van in mijn ogen krijg. Door Sabaton miste ik Hatriot. Op zich jammer maar niet onoverkomelijk. Uiteraard speelde de band nog een paar nummertjes uit het roemruchte verleden van zanger Zetro. En ja hoor, goddomme, een van de nummers was het absoluut beste nummer dat Legacy/Testament ooit heeft opgenomen, op de demo, maar nooit in de originele versie op wat voor studioplaat dan ook is opgedoken (nee de heropname op First Strike Still Deadly telt niet aangezien daar ook Chuck Billy op te horen is), namelijk ‘Reign Of Terror’, zoals een ieder zich kan voorstellen, heb ik dus het hele weekend het hoongelach van Herr Horst en Nima moeten ondergaan. Maar ja, dan had ik het jaar ervoor maar niet ziek moeten aftaaien. (MH)

En dan haasten we ons met z’n allen naar de grote zaal voor Sabaton! NOT! Door het feit dat collega Marcel vorig jaar na de eerste dag al “ziek, zwak en misselijk” naar huis vertrok en de rest van het team opzadelde met meer werk, heeft hij straf en mag zich naar de grote zaal verplaatsen. Ondergetekende en opperhoofd Horst blijven echter in de kleine zaal om thrash legende Steve “Zetro” Souza en zijn Hatriot aan het werk te zien. En godverdomme, wat een show zet die kleine reus neer! Zetro en zijn mannen (waarvan bassist Cody en drummer Nick Souza’s eigen vlees en bloed zijn) laten zien en horen waar thrash voor staat en gaan genadeloos tekeer. De zaal is bomvol en alhoewel het duidelijk is dat de meeste bezoekers niet bekend zijn met nummers zoals ‘Blood Stained Wings’, ‘Shadows of the Buried’, ‘Suicide Run’ of ‘The Mechanics of Annihilation’ van het sterke debuut ‘Heroes Of Origin’, wordt de band, terecht, hoogst enthousiast onthaald en blijft de band tot op het laatste moment trouw. Wanner Zetro aankondigt oud materiaal van zijn voormalige bands te gaan spelen gaan de fans al finaal uit hun dak, nog voordat er ook maar een noot is gespeeld. Als eerste krijgen we Legacy’s ‘Reign Of Terror’, waarbij Horst en ik in de lach schieten omdat meneer Hubregtse zijn favoriete nummer moet missen om Sabaton te verslaan, en de set wordt afgesloten met Exodus’ ‘The Last Act of Defiance’. Absoluut één van de hoogtepunten van dit jaar. (Nima)



Ik kan me nog een optreden van het Zutphense Izegrim uit 2001 in een oude kraakboerderij in Hengelo herineren waarbij ik de ochtend erna op een nog niet voor tien procent opgeblazen luchtbed wakker werd in de keuken van collega Sicktus zijn voormalige studentoptrekje. Ondanks de beukenhouten kop na een legendarische hoeveelheid alcohol staat me nog wel helder voor de geest dat van de band die ik daar aan het werk zag vanavond slechts enkel gitarist Jeroen destijds al deel uitmaakte van de band (zijn toenmalige collega gitarist Carsten Altena stond overigens twee dagen later als toetsenist op het grote EMM podium met TMDC). Vriendinlief Marloes is sinds enige jaren het stralende boegbeeld van de band voor wie het balletje pas echt goed begon te rollen nadat er een deal bij Listenable Records gescoord werd en het toch al vele optreden echt haar vruchten begon af te werpen. En vooral door dat vele optreden is Izegrim een goed geoliede thrash machine geworden waarbij vooral drummer Ivo Maathuis het ogenschijnlijk geen enkele moeite kostte om alles loeistrak aan elkaar te meppen en de band een steeds grotere schare fans aan zich weet te binden. Het optreden van vandaag op prime time in de kleine zaal stond dan ook grotendeels in het teken van het recentelijk verschenen album ‘Congres Of The Insane’. Aangezien Izegrim ook internationaal steeds meer voet aan de grond weet te krijgen is het wellicht een idee om bij de volgende uitnodiging voor de EMM de band maar eens een keer in de grote zaal te programmeren want dat hebben ze nu inmiddels wel verdiend. Overigens is met videomateriaal van o.a. dit EMM optreden de nieuwe clip van het nummer 'Relic Of The Past' in elkaar geknutseld. Laat het U smaken! (MB)



De Duitse heavy metal legende Accept staat als headliner van de eerste dag op het hoofdpodium en wat we krijgen is een portie pure nostalgie van de bovenste plank. Gitarist en opperhoofd Wolf Hoffmann en zijn mannen barsten na de intro los met ‘Hellfire’ van de laatste plaat, ‘Stalingrad’ en de stemming ziet er meteen in. Zoals alle bands vandaag kan ook Accept rekenen op een goed geluid, waardoor de typische heavy metal van deze veteranen er meteen inzit. Als men daarna gelijk klassieker ‘Restless And Wild’ inzet kan het feestje echter pas echt beginnen. Vocalist Mark Tornillo is ondertussen ook aardig geaccepteerd door de fans en heeft weinig moeite nodig om ze snel voor zich te winnen. De heren weten dat de fans vooral klassieker willen horen en dat krijgen we met ‘Breaker’, ‘Losers And Winners’, ‘Aiming High’, ‘Bulletproof’ en ‘Up To The Limit’, maar over het algemeen wordt er minder oud spul gespeeld dan ik in eerste instantie had gedacht. De laatste twee album, de “Tornillo albums”, komen namelijk zeer uitgebreid aan bod. Het is duidelijk te zien dat de nieuwere songs niet zo bekend zijn bij het publiek, maar dat mag de pret niet drukken. De heren spelen namelijk vol overtuiging en de fans krijgen er simpelweg niet genoeg van. Maar ja, als je ziet hoe de sfeer ineens verandert wanneer men bijvoorbeeld ‘Princess Of The Dawn’ of afsluiter, en de “godfather” van alle speed metal nummers, ‘Fast As A Shark’ inzet. Na de laatstgenoemde komt de band terug en zodra Wolf de eerste tonen van ‘Metal Heart’ uit zijn gitaar tovert gaat het publiek finaal uit zijn dak. Ook ‘Teutonic Terror’ (van ‘Blood Of The Nations’) doet het goed, en uiteraard is ‘Balls To The Wall’ de ultieme uitsmijter. Kortom, Accept deed wat Accept altijd doet: het kwam, het zag, het overwon! (Nima)



Als afsluiter van vandaag komen de oudgedienden van Accuser opdagen. Midden tot eind jaren tachtig was het een tweederangs thrashband uit Duitsland die, terecht door de meeste mensen genegeerd werd. Anno 2013 speelt men al een hele tijd meer groove georiënteerde thrash. Maar toch benieuwd naar hoe men het er vanaf zou brengen, ben ik maar eens een kijkje gaan nemen. En, om eerlijk te zijn, slecht was het absoluut niet, maar dat het me zal bijblijven? Nou nee. Strak gemusiceerd en er zin hebbend deed men de uiterste best het publiek te overtuigen. Enkele lieden waren dat dan ook maar het overgrote deel vond het geinig maar niet meer. Zoals ondergetekende. Ach een lekker rappe afsluiter van de dag die mij wel in de mood kreeg voor de afterparty in The Rambler alwaar oude klassiekers gedraaid werden waar menigeen toch wel behoefte aan had na vandaag. (MH)

Dag 2

"We are oldschool, because we're fucking old!" Het Italiaanse Natron viert op Eindhoven Metal Meeting de laatste gig van hun tour en doet dat met veel enthousiasme. De mannen beginnen mooi op tijd en spelen een lekker moppie death. Ondanks het uitvallen van Fleshgod Apocalypse en het feit dat de mensen buiten in de rij staan om naar binnen te mogen, profiteert Natron hier niet echt van, de zaal is maar matig gevuld. Dat deert de heren niet, zij hebben er zin in en bouwen een luidruchtig feestje. Met name de zanger en bassist poseren er lustig op los. De band speelt lekker veel oud werk (o.a. 'Leech Lord' van debuutplaat 'Hung, Drawn and Quartered') en draagt het een en ander op aan wat die-hard fans die vooraan zorgen voor een driepersoonsmoshpit en een vierpersoonscirclepit. De rest van de kleine zaal laat het optreden met de eerste versnapering van de dag in hun hand rustig (naja, rustig) over zich heen komen. De zaal is nog niet echt warm, maar Natron heeft de boel na een paar nummers wel 'opgelauwd'. Naarmate de gig vordert, loopt ook de zaal wat voller en krijgen de mannen het publiek toch wel aardig mee. Met de Terrorizer cover 'Dead Shall Rise' sluiten de mannen in stijl af, voor een inmiddels volle zaal. (S)



Het Poolse Deus Mortem kende ik voorafgaand aan deze EMM eigenlijk niet. Via Spotify kwam ik terecht bij de twee tracks van de ‘Darknessence’ mini cd en de smerige mid/up tempo black metal met opmerkelijk goed gitaarwerk wekte mijn interesse al op voorhand. Nu maar eens zien hoe de band het er live vanaf weet te brengen. De band moest hun optreden in de kleine zaal met een kleine tien minuten uitstellen omdat een van de gitaarversterkers dienst weigerde. Toen dat euvel middels het plaatsen van een nieuwe gitaartop verholpen was, ontspon zich een gedegen optreden met wel wat typische maar zeker geen overdreven aankleding waarbij de black metal liefhebbers op hun wenken bediend werden en de kopjes steeds meer in beweging kwamen. Zoals elk jaar herbergt de EMM programmering weer altijd een paar mooie groeibriljantjes en Deus Mortem was er daar dit jaar zeker eentje van. Door de mankementen vooraf deed de band zichzelf en het publiek duidelijk te kort met maar een half uurtje zuivere speeltijd dus Deus Mortem mag vaker terug komen naar Nederland. Hopelijk gaat dat met de aanstaande release van ‘Emanations of the Black Light’ ook zeker gebeuren, maar zorg er dan wel voor dat de apparatuur op orde is voor het optreden.. (MB)



Zanger Marc Grewe van de Duitse klassieker Morgoth heeft uiteraard ook vandaag zijn eeuwige mutsje weer op. Gelukkig heeft 'ie z'n maffe lenzen niet in. Maar alle flauwigheid op een spoorbiels, Morgoth komt vandaag planken zagen. Van dik, degelijk, oldschool hardhout. De band bestaat weliswaar niet bepaald uit jonge honden, de eerste tekenen van middelbarebuik zijn duidelijk zichtbaar en met name gitarist Sebastian Swart lijkt af en toe moeite te hebben met het tempo, maar ze doen hun best en krijgen door hun uitstekende materiaal en het goede geluid de grote zaal goed mee. "This is 'White Gallery', from 1990! Were you born then? Were you metalheads then?" Er klinkt opvallend meer gejuich op uit de zaal na de eerste vraag, dan na de tweede. De heren weten heel goed dat ze oud & oldschool zijn, maar hebben daar vandaag lak aan en lijken sinds hun reünie ook nieuwe en jonge fans aan zich te binden. Met afsluiter 'Isolated' komt er een eind aan een prima show. (S)



Vrijdag de dertiende, als dat maar goed gaat. Het begon al meteen slecht voor menigeen door het op het laatste moment afzeggen van Fleshgod Apocalypse. Voor Hubregtse begon de dag pas echt met het Groningse Entrapment met hun old school Zweedse D-beat death metal. En ja hoor, men ramt er vol in en meteen bij de eerste noot breekt er een bassnaar. Beide gitaristen en de drummer trekken er zich weinig van aan en rammen gewoon in de beste punktraditie gewoon door. Na anderhalf nummer is het probleem verholpen en komt Henke er weer bij. In het half uur dat men heeft ramt men er als een dolle zoveel mogelijk nummers doorheen waaronder een weergaloze versie ‘Rapture’ van Paradise Lost. Helaas na dertig minuten is het alweer gedaan met de pret. Het publiek heeft men geheel voor zich weten te winnen wat ook nog eens geholpen werd door het geluid dat na een stroef begin erg goed was. Old school death metal zoals OSDM gebracht dient te worden, compromisloos met een zekere punk attitude. (MH)



Ik moet eerlijk bekennen dat het Oostenrijkse Belphegor bij mij een beetje van de radar verdwenen was geraakt. Ik heb ze ooit als support van ik meen Vader aan het werk gezien, waar ze compleet de zaal uitgeblazen werden en sindsdien heb ik er eigenlijk weinig meer naar omgekeken. Ten onrechte zo bleek, want dit jaar viert de band rond bandleider Helmuth Lehner haar twintigjarig jubileum - alhoewel dat nog aan een zijden draadje heeft gehangen doordat Helmuth vorig jaar tijdens een tour in Zuid-Amerika een tyfusinfectie had opgelopen en letterlijk voor leven heeft moeten vechten. Na een lang herstel was Helmuth weer helemaal de oude en kon de grote zaal van de Effenaar gehuld worden in de zwartgeblakerde spierballendeathmetal van Belphegor welke magnifiek werd ondersteund door een goede, duistere maar zeer smaakvolle lichtshow. Het begin was indrukwekkend maar gaandeweg kwam er toch helaas iets meer de klad in het optreden te zitten. Op zich was het nog niet zo heel erg dat naar mate de set vorderde de songkeus toch iets minder stevig werd en de aandacht wat verslapte, maar de tussenpauzes tussen de nummers waarbij de bandleden met de rug naar het publiek stonden, werden zelfs met boegeroep beantwoord en zelfs een flesje water wat op het podium gegooid werd (wat overigens linea recta drie keer zo hard terug het publiek in gesmeten werd door Helmuth). Het optreden trok nog wel even wat aan maar werd het zeker geen memorabel EMM optreden, hooguit een degelijk. (MB)



Tegen de tijd dat het Zweedse Deranged het podium opgaat is ondergetekende al heel wat drankjes verder, en door het fantastische optreden van Entrapment al helemaal in de death metal mood. Ik ben totaal niet bekend met de muziek van deze heren, maar de lompe, zware tonen van de Zweden klinkt zeker niet verkeerd. Wel heeft men een behoorlijke concurrentie met de Oostenrijkse semi-legende Belphegor, waardoor het in de zaal niet zo heel erg druk is. Desondanks geven de heren zich volledig en geven een overtuigend optreden weg. Zanger/frontman vervult zijn taak naar behoren en betrekt het publiek bij de show, terwijl de rest van de band razend tekeer gaat. (Nima)

Voor ondergetekende is het death/grind geweld nog niet afgelopen, en vooral niet als de heren van Napalm Death ons nog een lesje in geweld gaan leren. Ik weet niet hoe vaak ik deze Britten al live heb gezien, maar elk optreden is toch een hoogtepunt. De heren gaan ook vanavond als een stel op hol geslagen bavianen tekeer en het blijft prachtig om zanger/frontman Mark "Barney" Greenway agressief op het podium zien te rollen. Vooraan gaat het publiek ook genadeloos tekeer op klassiekers zoals ‘Suffer The Children’, ‘From Enslavement To Obliteration’ en korte grind krakers ‘The Kill’, ‘Deceiver’ en uiteraard ‘You Suffer’. Ook Dead Kennedys cover ‘Nazi Punks Fuck Off!’ wordt niet vergeten en we kunnen wederom terugkijken op een geslaagd optreden. (Nima)



Het moment waar ik naar heb uitgekeken is daar. In Solitude eindelijk weer eens live aanschouwen en dat nadat ze dit jaar het geweldige ‘Sister’ hebben uitgebracht, En alsof de duivel er op vrijdag de dertiende mee speelde in de kleine zaal, ook hier basproblemen die erg lang aanhielden maar door de band goed opgevangen werden. Maar toen die verholpen waren, volgde er een weergaloos concert waar een mooie dwarsdoorsnede van nieuw werk en nummers van de eerste twee platen ten gehore werd gebracht. Helaas was alles na een minuut of vijfenveertig alweer gedaan. Maar wat was het goed. Strak musicerend, een afstand tot het publiek creërend die erg goed werkte, vooral puur met de muziek bezig zijn voorzien van een dik geluid. Vooral de bas toen die het weer deed. De post-punk/wave invloeden komen live helemaal goed tot hun recht. En ja het oudere werk refereert nogal eens aan Mercyful Fate maar dat is nergens storend. Al met al, een super optreden (MH)



The Rotted was ooit begonnen als brute death band Gorerotted, maar gaat inmiddels alweer tijden door het leven gaand als D-beat death metal worshippers The Rotted. Rechttoe rechtaan zo ie gaat is het devies van deze sympathieke Engelsen. Compromisloos beuken en lol hebben op het podium. Mooiste moment is wanneer zanger Ben Holland wil bedanken maar zich corrigeert en Nederland bedankt. Goed om te zien dat er nog mensen zijn die weten dat het land eigenlijk Nederland heet en niet Holland. Lekker optreden dat de burger energie geeft. (MH)

Na urenlang gebrul te hebben aangehoord kijk ik uit naar een potje “true Norwegian black metal”, en wel van een van de meest beruchte en excentrieke bands in het genre, Carpathian Forest. Zanger/boegbeeld Nattefrost is vandaag gehuld in een priestersgewaad en ondanks het feit dat zijn gezicht is verborgen onder een lading corpsepaint, is hij duidelijk niet nuchter. Hij blijft echter is zijn rol en zijn helse zang is zoals altijd sterk. Het optreden van de heren klinkt behoorlijk rommelig, en eerlijk gezegd is de band vandaag zo slecht dat het weer goed is. Je kunt er geen touw aan vastknopen maar toch weet men te overtuigen. Met nummers zoals ‘Mask Of The Slave’, ‘The Suicide Song’, ‘He’s Turning Blue’, ‘It’s Darker Than You Think’, en Morbid Fascination Of Death’ speelt men bovendien een paar publieksfavorieten en kan rekenen op een enthousiast onthaal. Muzikaal gezien niet de beste optreden, maar alles bij elkaar wel een van de leukste die ik dit jaar op de Meeting heb mee mogen maken. (Nima)



Ja, er is wat juridisch getouwtrek tussen de oude strijdmakkers Martin Schirenc (Don Cochino) en Alex Wank (Rector Stench), daar kunnen we niet omheen. Wank vindt dat de band niet meer bestaat en Schirenc staat sinds kort weer op de planken met (een verwijzing naar) de naam en nummers van Pungent Stench, daarbij terzijde gestaan door Danny Vacuum en Mike Mayhem. Vervelend als (ex)bandleden zo met elkaar overhoop liggen, maar ach, wat kan het verrotten als er live keiharde krakers voorbijkomen! Mijn aantekeningen bij (The Church Of) Pungent Stench beperken zich zo ongeveer tot een nog net leesbaar "AAARGH WAT VET!" en gekriebel waar ik meen 'For God Your Soul... For Me Your Flesh' en 'Shrunken And Mummified Bitch' in te ontwaren, waarna ik me in het strijdgewoel vooraan stort. Er schijnt nog een halfnaakte deerne al crowdsurfend voorbij te zijn gekomen, maar daar heb ik niets van meegekregen. Stench zorgde - zoals wel vaker - voor een extreem heersend oldschool feestje! Beuken met die bakkes! AAAARGH! (S)



Johan Edlund en zijn Tiamat lopen inmiddels ook alweer zo'n vijfentwintig jaar rond op de internationale podia al ging dat de laatste jaren aanzienlijk geruislozer dan pak hem beet halverwege de jaren negentig waar men in 1997 zelfs nog de laatste Dynamo Open Air editie op vliegbasis Eindhoven headlinede. Niet alleen is de muziek steeds rustieker geworden (Tiamat was dit weekend met afstand de rustigste band van de EMM editie) en het contrast met vrijdagheadliner Watain hierna kon niet veel groter zijn maar ook qua optredens doet men het aanmerkelijk rustiger aan en daar is ook wel wat voor te zeggen want de publieke belangstelling bij de laatste clubtour (eveneens in Eindhoven maar dan in Dynamo) was niet denderend te noemen. Maar een mooi optreden op een festival als de EMM laat natuurlijk niemand schieten, zowel band als publiek niet. De set bestond uit een dwarsdoorsnede van het oeuvre van de band waarbij het materiaal van ten minste tien jaar oud (alles van het 'Prey' album en alles daarvoor) op aanzienlijk betere respons vanuit het publiek konden rekenen dan het recentere werk.. Soms moet je mooie herinneringen ook maar gewoon koesteren.. (MB)

Vomitory. Ik ontdekte de band ten tijde van de magistrale plaat 'Redemption' (1999), de plaat met een van de allerbeste openingsnummers ooit en die geniale God Macabre cover. Toen brulboei Jussi Linna de band na 'Redemption' alweer verliet was ik teleurgesteld, maar de mannen hebben tot en met hun laatste plaat 'Opus Mortis VIII' (uit 2011 alweer!) eigenlijk geen slechte plaat afgeleverd. Toen de heren hun afscheidstournee aankondigden, nam ik me voor om op zijn minst een van die shows te gaan zien. Dat is gelukt, maar de kans om ze op EMM nog eenmaal te zien, wilde ik pakken. Kortom: Vomitory was voor mij een van de bands die ik dit weekend ab-so-luut niet wilde missen. Voelt u 'm aankomen? Nog nadampend van de pit bij (The Church Of) Pungent Stench sta ik met hoofdredacteur Horst slap te ouwehoeren, tot het moment dat vrouwlief zegt: "Moet jij Vomitory niet zien?". D'oh!! Het laatste anderhalve nummer kon ik nog net meepakken. Wat ben je dan, Sicktus? Een lompe lul. Juist. (S)



De afsluiter van de tweede avond is Watain. Dit welriekend stel uit Uppsala, Zweden zorgt over het algemeen voor een energieke show met dito podiumpresentatie. Op het moment dat de band het podium betreedt klonken de klanken van de intro van hun laatste plaat, ‘Night Vision’ van ‘The Wild Hunt’, waarna de band logischerwijs opent met ‘De Profundis’. Nu ben ik niet kapot van de productie van ‘The Wild Hunt’, het geluid is wat ieler dan op bijvoorbeeld ‘Lawless Darkness’. Het lijkt erop dat de band ervoor heeft gekozen ook bij de optredens aan te sluiten op het geluid van hun laatste werkstuk, want ook op EMM valt het geluid tegen. En wanneer Erik Danielsson ons verzoekt onszelf te openen voor ‘Malfeitor’, toch één van de betere tracks van het sterke ‘Lawless Darkness’ is het het geluid dat ervoor lijkt te zorgen dat het publiek nog niet massaal los gaat. Of is het toch die tweede dag bieren die daar voor zorgt? Erik valt het ook op dat niet veel geheadbangt wordt en alvorens ‘The Devil’s Blood’ aanvangt, schreeuwt hij het publiek toe: “bang those fucking skulls!”. Ook het snelle ‘Reaping Death’ mag niet baten om het publiek te overtuigen. Dit optreden lijkt voor Watain een verloren zaak. Uiteraard wordt er op het podium nog de nodige actie met onder andere fakkels ondernomen en worden natuurlijk nog wat nummers van ‘The Wild Hunt’ gespeeld. Alvorens afgesloten wordt met het lange nummer ‘Waters Of Ain’, probeert men nog te mikken op een reactie uit de zaal door het licht kort iets feller aan te zetten. De reactie is lauw, en de afsluiter moet voor de band lang geduurd hebben. Toen ik naast mij ook nog iemand Candy Crush zag spelen op zijn telefoon, wist ik genoeg. (MoL)



Dag 3

De eerste band van dag 3 is het powertrio Hare Thrashna, dat zingend, op trommels slaand en met belletjes wapperend door het centrum van Eindhoven trekt. Helaas spelen ze alleen een oneindig lang nummer van hun debuutplaat uit 1966, maar ach: de kop is er af! (S)

Aangezien ik toch bij de bar in kleine zaal stond, heb ik de taak maar op me genomen om iets over het Italiaanse Heavenshine te zeggen. Mijn God wat was dat hemeltergend beroerd. Twintig in een dozijn female fronted metal dat denkt dat het gothic is. Een zangeres in jurk die semi-bezwerende bewegingen probeert te maken, een zanger die achter een kansel zijn teksten staat voor te lezen. Muzikanten die aan alle kanten rammelen. Echt totaal overbodig, en dan maakt het niet uit in welk subgenre. Heren en dame, stop er alstublieft mee en laat dit soort muziek over aan de groten van het genre. (MH)

The Monolith Deathcult staat als ik binnenkom al stoïcijns op het grote podium te heersen. Ik mis de intensiteit van een kleinere zaal, maar de heren beheersen dit kunstje ook. De lichtshow, de stage appearance (is dat niet gru-we-lijk-ty-fus-te-ring-HEET, die lange leren jassen?) en de riser voor toetsenist Carsten voegen wat toe aan de show, maar het geheel is wat al te stoïcijns om de redelijk gevulde grote zaal tot meer dan flabbergasted richting podium staren te bewegen, op wat overenthousiaste jeugdige fans vooraan na. Op plaat kan ik er eerlijk gezegd niet zoveel mee, maar live stelt TMDC zelden teleur. De technische snufjes, de samples, de driedubbele vocalen, de door het pand dreunende dropbeat, de choreografie. Dit is een band you love to hate, maar het werkt wel. "Voor het laatste nummer wil ik uw aandacht vragen voor een dramatische gebeurtenis. Zonder deze man had The Monolith Deathcult nooit bestaan. Joey Jordison is uit Slipknot. FUCK!", aldus Michiel Dekker. Sja. Hier staat een goed voorbereide band, die weet waar hun kracht licht en die het maximum uit de P/A en licht show probeert te persen. En eindigen met 'Rains Of Castamere' als outro levert bonuspunten op. Top. (S)

De heren van Destroyer 666 stonden in 2009 als afsluiter in de kleine zaal voor een handjevol fans. Vandaag staat zanger/gitarist K.K. Warslut met een nieuw line-up op vrij vroeg in de middag op het hoofdpodium. De belangstelling voor de Australische oorlogsmachine is groot en de zaal is al aardig gevuld. Vooral vooraan staan enkele fans ongeduldig te wachten en op zodra het kwartet uitbarst met ‘Rise Of The Predator’ gevolgd door ‘A Breed Apart’ zit de stemming er al meteen in. Hoewel het soms lijkt alsof men min of meer op automatische piloot staat te spelen, maken de heren een goede indruk met hun fuck-off attitude en geven de fans waar ze om vragen. Hun genadeloze old-school black/thrashers zoals ‘Sons Of Perdition’, ‘Damnation’s Pride’ en ‘I Am The Wargod’ zorgen als vanouds voor een slagveld van vuisten en wapperende haren en worden door de fans luidkeels meegebruld. Helaas heeft men wederom te weinig speeltijd waardoor vooral het magnifieke ‘Genesis To Genocide’ niet wordt gespeeld. Maar ach, een Slayer cover (‘Black Magic’) doet het ook altijd goed. Al met al een erg goed optreden van de heren. Maar toch zie ik ze liever op een iets kleiner podium, maar dan als hoofdact. (Nima)



Het gaat redelijk voorspoedig met Keientrekkers Bodyfarm. Vooral nu nieuwe plaat ‘The Coming Scourge’ op het Duitse Cyclone Empire is uitgebracht. In mei wist men al te overtuigen op Neurotic Deathfest en nog maar een maandje geleden als opener voor Hail Of Bullets tijdens de plaatpresentatie van ‘The Rommel Chronicles’. Nu dus de kans om een breder publiek aan te spreken door middel van een optreden in de kleine zaal van Eindhoven Metal Meeting. Het moet gezegd de zaal stond lekker vol en men wist het publiek gedurende de volle veertig minuten bij de les te houden en de twijfelaars te overtuigen. Vooral met de meer midden tempo en langzamere stukken zoals het nummer ‘The Frozen Halls’ dat bijna doom death aandoet en door Thomas dan ook aangekondigd wordt met de vraag of we van doom houden. Bodyfarm wordt maar beter en beter en is duidelijk de top van de tweede divisie Nederlandse death metal bands. Ik zie ze snel de overstap naar de top maken. Het pakt, het raast en men is professioneel als de neten. Een prima optreden dus. In de gaten houden deze band, voor je het weet zijn ze groot. (MH)



Van Paganfest tot Heidenfest tot Folkfest, Huppelfest en alle andere fests waar de jong-alcoholisten hun drinkhorens ten hemel richten op de klanken van allerhande in berenvellen uitgedoste bespelers van een breed scala aan middeleeuwse klootviolen, droeftoeters en drankorgels is het Russische Arkona een graag geziene gast. Daar mag dan sinds dit weekend de Eindhoven Metal Meeting aan worden toegevoegd want ondanks het toch wat vroege tijdstip op deze zaterdag was de grote Effenaar zaal al lekker gevuld. De immer energieke frontvrouw Masha, getooid met een afgestroopte poolvos rond de schouders en een keur aan instrumenten, kreeg het publiek goed aan de gang dankzij haar enthousiasme en het hoge meelalgehalte van de muziek. Mijn ding is het niet en wordt het niet maar dat doet niks af aan dat Arkona hier toch een prima ontvangen optreden weggaf. (MB)



Het Rotterdamse Asrai draait al de nodige jaren mee in voornamelijk het vaderlandse clubcircuit maar het lukt de band maar niet om uit de schaduw van de Within Temptation, Epica, Delain en Autumn te treden, ondanks de steun van het degelijke Season Of Mist label. Mooi aansluitend op het optreden van Arkona in de grote zaal, liep de kleine zaal redelijk vol voor Asrai maar toen na tien minuten Hail Of Bullets in de grote zaal aan hun set begon, bleven er een uiteindelijk kleine honderd bezoekers achter in de kleine zaal om de drie dames en twee heren uit Rotterdam aan het werk te zien en de downtempo gothic rock vulde de ruimte. De veertig toebedeelde minuten speeltijd begonnen naarmate het optreden vorderde door het tragere tempo en de halflege zaal helaas wel wat lang te duren. Misschien is dat dat de reden dat Asrai nooit een echte hoogvlieger zal worden maar als ondersteuning van een grotere naam, zoals vandaag later op de dag Therion, bewijzen ze hun bestaansrecht toch nog altijd en dat is ook wat waard. (MB)

Hail Of Bullets, wie kent deze ‘all-star’ death metal band niet? Het lijkt me sterk dat er ook maar iemand rondloopt die van old school death metal houdt maar Hail Of Bullets niet kent. De grote zaal was goed gevuld en ging goed los gedurende de gehele set die helaas maar vijfenveertig minuten duurde. Heren en dames organisatoren, dat is toch echt wel, minimaal, een kwartiertje te kort voor een band als deze. HoB heerst over het podium zoals Martin van Drunen over het publiek heerst. In de korte tijd die de band ter beschikking heeft wordt een mooie dwarsdoorsnede van de drie platen ten gehore gebracht. Uiterst gedreven en professioneel wordt het gebracht voorzien van een dik geluid waarin alles goed gedefinieerd is. (MH)



pruttel pruttel pruttel BATS!, tijd voor Rampzalig Gemompel, beter bekend onder de Engelse naam Disastrous Murmur en afkomstig uit Oostenrijk. De band doet al sinds 1988 mee in het circuit, maar blijft desondanks een relatief onbekende act. De lage studioproductiviteit, vier full-lengths in zo'n 25 jaar tijd, zal daar zeker ook debet aan zijn, of is het toch de wat ontoegankelijke death/grind die de mannen spelen? Tel bij die onbekendheid op dat het etenstijd is en je krijgt een vrij lege Jägermeister zaal. Zonde, want Disastrous Murmur is een lekker bandje, dat vandaag een prima show met een spetterende finale verzorgde. (S)

De Italiaanse folk metal band Elvenking is een vreemd eendje in de bijt en op een handjevol bezoekers na totaal onbekend bij het publiek. Daarnaast heeft de band pech dat hun bagage niet op tijd is aangekomen waardoor ze enkel met paint op de bakkes en zonder kostuums moeten optreden. En dat gezichtsverf valt niet evengoed bij de nuchtere Hollanders, waardoor de band, geheel onterecht naar mijn mening, door sommigen belachelijk wordt gemaakt. De heren maken dan ook een moeilijke start en het geluidsman heeft tijdens de eerste drie, vier songs moeite om het geluid goed te krijgen. De heren laten zich echter niet ontmoedigen en geven zich voor 100%. Zanger/frontman Damnagoras (die in deze scene toch wel een aardige reputatie heeft) moet dan ook extra moeite doen om het publiek op gang te krijgen, maar hij geeft niet op en het lukt hem toch regelmatig om de nodige vuisten in de lucht te krijgen. Wanneer het geluid eenmaal goed afgesteld is komen de folkriedeltjes van de heren toch goed tot hun recht en kan men rekenen op een aardig respons vanuit het publiek. De set bestaat voornamelijk uit materiaal vanaf de derde plaat ‘The Winter Wake’, wat ik toch enigszins jammer vind, daar ik de eerste twee albums ‘Heathenreel’ en ‘Wyrd’ beter vind. Al met al, en vooral naar omstandigheden, een aardig optreden van deze mannen. (Nima)



Gelijk na de Elvenking show wordt zoals beloofd de speciale gast, en legendarische “Godfather” van folk metal, Martin Walkyier op het podium gehaald en wordt de band “omgetoverd” in Martin Walkyier’s Skyclad. De laatste keer dat ik de man sprak was op Wacken 2007 waar hij met Sabbat op het podium stond, en toen wist hij mij te vertellen dat hij uit de muziek ging stappen. Het heeft even mogen duren, maar toch staat die weer op de bühne en persoonlijk vind ik dat alleen maar prachtig. Naar mijn mening Walkyier is een van de meest charismatische frontmannen in de metal en zijn stem en zangstijl is vooral erg herkenbaar. En hij klinkt nog altijd net zo overtuigend. De vocale bijdrage van Damnagoras heeft hij ook niet nodig, maar toch geeft het de songs en vooral de show een leuk extraatje. Er wordt begonnen met ‘The Declaration Of Indifference’ van de klassieke tweede plaat ‘A Burnt Offering For The Bone Idol’ uit 1992, gevolgd door het prachtige ‘Civil War Dance’ van de eveneens legendarische ‘Prince Of The Poverty Line’ uit 1994 en ‘The Sky Beneath My Feet’ van het debuut ‘The Wayward Sons Of Mother Earth’. Wat mij opvalt is dat ook het Skyclad materiaal redelijk onbekend is bij het publiek en dat Walkyier niet de respons krijgt waar hij misschien op had gerekend. Hij moet dan ook meer moeite doen om het publiek los te krijgen. Maar ja, wie bekend is met Walkyier’s werk en vooral teksten, weet dat hij een man van vele woorden is en met zijn speeches weet hij het publiek toch aardig voor zich te winnen. Bij ‘Thinking Allowed?’ van ‘Jonah’s Ark’ (1993) komt het publiek toch nog aardig los en Walkyier bedankt zijn fans nogmaals uitgebreid. Helaas is dat wel ten koste van de speeltijd gegaan waardoor men zich moet haasten om snel ‘Penny Dreadful’ van ‘Irrational Anthems’ (1996) en de ultieme Skyclad klassieker ‘Spinning Jenny’ (eveneens van ‘Burnt Offering’) eruit te persen. Alles bij elkaar een aardig, maar vooral bijzonder optreden en zeker een van mijn favoriete shows van deze editie. (Nima)

Centurian geeft even les hoe oldschool death metal ook alweer moest. Kolere, wat staan die gasten een partij te heersen, in een ram- en ramvolle kleine zaal. Dit had op het grote podium niet misstaan. Zanger Niels gepassioneerd noemen zou op de valreep het understatement van het jaar zijn. Heel zijn hebben en houwen stopt hij in de show en met nieuwe krakers als 'Crown Of Bones', 'Feast Of The Cross' en 'The Will Of The Torch', afgewisseld met oud materiaal loopt de temperatuur in de zaal rap op. Afsluiter 'Hail Caligula' is een van de meest intense uitvoeringen die ik heb gezien. Dit was wat mij betrfet het beste optreden op EMM 2013! (S)



Na een discussie aan de bar tussen een aantal Lords Of Metal scribenten over welke muzikale stijl Arcturus eigenlijk onder valt te plaatsen, is het tijd om ons naar de grote zaal te begeven voor de show van deze excentrieke Noren. Vrolijk en uitermate blij komt de band op en het jolijt houdt gedurende de gehele show aan. Bij een Arcturus show vraag ik me altijd af of die gasten nou knetter uit hun dak zijn van de LSD (of de Hollandsche groenten), de draak steken met het publiek, of dat ze denken dat ze een soort van blije hippie-vorm van Noorse trollen zijn, of een combinatie van factoren. Muzikaal is vandaag niet bepaald de beste Arcturus show die ik gezien heb, overigens, hoewel het binnen de perken blijft. Hoe dan ook, dat mag de pret niet drukken: al peace gebaren makend en met een gelukzalige grijns raast gitarist Knut door de nummers, terwijl Hellhammer maar weer eens bewijst een van de betere metal drummers te zijn - gelukkig maar, want zonder zijn strakheid zou de show misschien meer ontsporen. Zanger ICS Vortex is een geniale frontman en gelukkig wel goed bij stem. Zangeres Nienke van de band Mindshade zingt vanuit het publiek nog een stuk mee op 'Shipwrecked Frontier Pioneer'. Geslaagde show, Arcturus maakte er met een dwarsdoorsnee van al hun albums een mooi feel good feestje van! (S)



Iedere keer als ik Hooded Menace live zie, is de band weer vooruitgegaan. De eerste keer live tijdens de Dutch Doom Days een aantal jaar geleden kon de band me nog niet helemaal overtuigen, echter een tijdje later op Roadburn was het al een stuk beter en ook nu op deze Eindhoven Metal Meeting is men vooruit gegaan in vergelijking met die keer op Roadburn. Zoals de naam al doet vermoeden treedt de band op in hoodies. Muzikaal is het death doom wat men brengt. Af en toe doet het me aan een mix van oude Cathedral en Candlemass denken. Statisch, zoals het een doomband betaamt, is men wel. Maar het publiek maakt dat niet uit en gaat goed uit z’n dak van de muziek zelf. Af en toe maakt men een foutje, maar dat mag de pret niet drukken. Rommelig wordt het nergens. Men walst het publiek gewoon plat. Een lekker optreden. (MH)

Van de folky deuntjes van Elvenking en Skyclad naar de theatrale tonen van Arcturus naar… “SUOMI FINLAND PERKELEEEEEEE”! Juist, let’s fucking die, het is tijd voor ultrasnelle black/crust van Impaled Nazarene. Net als Destroyer 666 stonden deze Finnen in 2009 ook dit festival, maar toen op het hoofdpodium. En ik moet zeggen dat de agressieve crust van de mannen op een iets kleiner podium als deze toch veel beter tot zijn recht komt. Frontman/schreeuwlelijk Mika Luttinen en zijn kompanen zijn vanavond erg goed op dreef en lijken onverwoestbaar. De band gaat dan ook genadeloos tekeer wat ook geld voor het publiek – vooral de eerste rijen. Hoewel de zaal redelijk goedgevuld blijft, wordt het tijdens de tweede helft van de show wel duidelijk dat Coroner, die net op het hoofdpodium aan hun set zijn begonnen, voor de meesten net iets interessanter lijkt. Ondanks het feit dat ik erg geniet van het optreden van de Finnen, overwint de nieuwsgierigheid naar het legendarische Zwitserse trio (wat achteraf ook één van de hoogtepunten van deze editie blijkt) en hou ik het vroegtijdig voor gezien. (Nima)



Wat was Coroner een afknapper op Roadburn 2012 zeg. Ongeïnspireerd, lusteloos, erg slordig. Gewoon zonde, toen. Vooral als je weet hoe de band vroeger live was. Tijd voor een herkansing dus. Nu dus op Eindhoven Metal Meeting waar de technische thrash van de Zwitsers beter op z’n plaats is dan op een festival als Roadburn, vind ik. En het moet gezegd Coroner was nu stukken beter op dreef dan destijds. Ook al had men wel wat last van technische problemen. De band had er nu duidelijk zin in en speelde stukken strakker. Een lekkere doorsnede van oud en minder oud materiaal werd er gebracht en de fans in de zaal konden het duidelijk waarderen. Ook was het duidelijk dat net als vroeger er nog steeds hele volksstammen rondlopen die niets met de hoekige technische thrash van de heren aankunnen. Jammer maar helaas. Dat zal altijd wel zo blijven met dit soort muziek. Maar ondergetekende keerde met een goed gevoel de zaal aan het eind de rug toe. (MH)



Om als laatste band van het weekend Nargaroth van meneer Kanwulf te ondergaan. Nargaroth laat mij eerlijk gezegd, gemiddeld genomen, koud. Het is niet slecht, maar het is zo standaard, de black metal die Kanwulf brengt. Maar toch was ik wel benieuwd hoe hij het er live vanaf zal brengen. Het eerste dat opvalt bij het betreden van de kleine zaal is hoe druk het er is en de militaristisch aandoende stagesetting. Alle bandleden zijn voorzien van balaclava’s en links en rechts op het podium staat een gespierde man een vaandel vast te houden (ook voorzien van balaclava) het geheel komt bijna nationaal socialistisch over. Niet dat de band dat is, trouwens. Muzikaal trapt men meteen venijnig af met razende tot midtempo black. Na een tijdje verdwijnen de vaandeldragers van het podium en gaan de balaclava’s ook af. Wat resteert is een uitermate fijne en goed uitgevoerde black metal pot in de ouderwetse zin van het woord. Venijnig, razend, hatelijk, koud. Een prima optreden om drie dagen EMM mee af te sluiten. (MH)



In de wereld van bombastische en orkestrale metal verdient Therion inmiddels een standbeeld. Alhoewel links en rechts inmiddels al voorbijgestreefd hebben de Zweden onder leiding van bandleider Christopher Johansson met name zo rond de eeuwwisseling baanbrekend werk verricht. Therion zelf heb ik bewust niet meer live aan het werk gezien sinds hun jubileumshows in Antwerpen en Amsterdam zes jaar geleden, simpelweg omdat naar mijn mening deze drie uur durende shows nimmer meer overtroffen zouden kunnen worden, en ook met Johansson's personeelsbeleid was ik het niet eens. Maar toch kruipt het bloed waar het niet gaan kan en speciaal voor de gelegenheid had ik toch maar weer eens mijn inmiddels al bijna zeventien jaar oude Theli-shirt uit de kast getrokken wat ik bij mijn eerste overdonderende kennismaking met de band op Dynamo Open Air (ook al stonden ze in de tent) 1997 had aangeschaft. Licht uit, spot aan en maar eens zien hoe Therion het er anno 2013 vanaf brengt. Dat "zien" liet nog even op zich wachten want de lichtman was waarschijnlijk de uitknop van de rookmachine uit het zicht verloren en het inmiddels traditionele openingnummer 'The Rise Of Sodom And Gomorrah' ging hierdoor letterlijk in rook op. En dat was jammer want ook in dit nummer kwam (buik)danseres Johanna net als eerder bij Arcturus haar kunsten vertonen. Ondanks haar grote vleugels kreeg ook zij de rook niet van het podium gewapperd. Toen uiteindeljk de rook was opgetrokken, legde Therion, wat tegenwoordig vocaal naast Lori Lindstrom en Thomas Vikstrom ook uit de dochter van laatstgenoemde bestaat, een gedegen optreden af met hierbij, gelukkig, nog steeds een zeer prominente plaats voor het 'Vovin' album in de setlist. Afgeladen vol was de grote Effenaar zaal zeker niet, daar er voor de echte extreme metalpuristen een boel moois in de kleine zaal was te beleven, maar dat deerde niemand en voor ik er erg in had was het alweer tijd voor de traditionele afsluiter 'To Mega Therion'. Al met al een geslaagd optreden al vraag ik me af of dergelijke bands net als Sabaton op dag 1 en Asrai eerder op de dag wel aan een typisch EMM publiek besteed zijn. (MB)



Tegen de tijd dat de Italiaanse industrial black metallers van Aborym het podium betreden is het na middernacht, hebben de meeste – waaronder ikzelf – al een behoorlijke hoeveelheid alcohol in het lijf, en staat 80% van het publiek in de grote zaal bij Therion! De band staat dan ook voor een handjevol fanatiekelingen te spelen. Ook Aborym is een vreemde eend in de bijt en vooral een eigenaardig bandje. De heren staan vol overtuiging op de bühne en geven zich helemaal. Voor mij is het herrie net iets teveel en hou het na een nummertje of twee voor gezien, om het feest vervolgens voort te zetten in café The Rambler. (Nima)



Er zijn EMM edities geweest die na het optreden van de grootste act van de avond als een nachtkaars uitgingen. De zaal liep letterlijk terwijl bij de band van dienst de moed zo onderhand in de schoenen moest zakken. Dit jaar was dat gelukkig anders en het boeken van het Noorse Gothminister beschouw ik in dat opzicht dan ook als een meesterzet. De knallende industrial ging er bij de aanwezigen aanzienlijk beter in dan bij bijvoorbeeld Deathstars een aantal jaar eerder. Zij die nog niet genoeg hadden gehad of aan wie de optredens in de kleine zaal niet besteed waren, konden nog een keer met de voetjes van de vloer. Gothminister is voor mij typisch een band waar ik niet snel een album van in huis zal halen maar die live staan als een huis en altijd garant staat voor een feestje. Ik hoop dat de EMM organisatie hier een goede gewoonte van gaat maken want het feest van het jaar verdient het ook om met een knaller te worden besloten. (MB)

<< vorige volgende >>