Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Mario’s Metal Meeting VII

Tilburg Little Devil 11 februari 2013

Na het tegenvallende aantal bezoekers aantal vorig jaar, liet organisator Mario van Dooren zich niet ontmoedigen en zette zijn zinnen toch op de zevende editie van zijn jaarlijks festival, Mario’s Metal Meeting. Met een ijzersterke line-up, en vooral twee grote, legendarische hoofdacts, kon hij dit jaar zelfs rekenen op een uitverkocht feestje. Ondergetekende kon het natuurlijk niet maken om dit feestje over te slaan en reisde wederom vanuit het hoge noorden naar Tilburg voor de nodige portie metal, drank en gezelligheid.

Door: Nima

Aan Seventh Seal de ondankbare taak om de spits af te bijten. De band rondom de inmiddels legendarische zanger Adrian van Score (de man maakte in de jaren tachtig al furore met o.a. Spoiler en Random en mocht in de jaren negentig openen voor Helloween en Bruce Dickinson) speelt ouderwetse NWOBHM en 80s hardrock en is wat dat betreft al de perfecte opener van dit feestje. De band speelt naar behoren en de old-school metal deuntjes zetten meteen de toon voor de rest van de dag. Score is tevens goed bij stem, en al klinkt hij soms net iets te geforceerd, laat hij geen steekjes vallen. Muzikaal gezien geven de heren een prima optreden weg. Visueel gezien is dat helaas anders, want er gebeurt bijzonder weinig op het podium en vooral Van Score lijkt zich geen houding te kunnen geven. Op bassist Paul na is de rest van de band tevens te geconcentreerd op eigen spel en de interactie met het publiek is minimaal, waardoor de show na enkele nummers toch wel erg saai wordt om naar te kijken. Desondanks een goed begin van de dag.

Met de Griekse formatie Ruthless Steel krijgen we de verassing van de dag en kan het feestje écht gaan beginnen. Al vanaf de eerste tonen van ‘Die In The Night’ van de gelijknamige debuut EP, die eerder dit jaar is verschenen, gaan de dame en heren van Ruthless Steel genadeloos los en vuren hun ouderwetse traditionele metal op het publiek los. Al voordat de band aan haar optreden begon was de belangstelling al groot en was de zaal al aardig gevuld, maar gedurende de show wordt de zaal steeds voller en stijgt de temperatuur naar topische hoogtes. Deze band bestaat nog maar net anderhalf jaar, maar aan hun samenspel en podiumpresentatie is dat absoluut niet te merken. Dit is het keiharde bewijs van wisselwerking tussen de band en het publiek. Los van het feit dat de band met de nodige strakheid speelt, staan de jongen honden hoogst enthousiast en energiek tekeer te gaan, en kunnen rekenen op dezelfde reactie vanuit het publiek. In Aliki Kwstopoulou heeft men bovendien niet alleen een blikvangster, maar vooral een krachtige vocalist en een beest van een frontvrouw. Deze dame laat op vocaal gebied al vele mannelijke collegae achter zich. Ze zingt luid, helder en vol overtuiging, en klinkt in al haar vrouwelijkheid erg stoer. Bovendien weet ze hoe ze haar publiek bij de show moet betrekken en hoeft maar weinig te doen om deze in beweging te krijgen. Naast het eigen werk krijgen we tot slot ook nog eens een prima uitgevoerde versie van de Pretty Maids-klassieker ‘Back To Back’.

De stemming ziet er in ieder geval al goed in en overal om je heen zie je dat iedereen het duidelijk naar zijn zin heeft. Ik was eerlijk gezegd bang dat de meeste pas later in de avond zouden komen om vooral Jaguar en Tygers Of Pan Tang te zien, maar op het vroege tijdstip zijn de meeste bezoekers al aanwezig en is het gezellig druk in de Little Devil.

Nederlandse oudgedienden Black Knight hebben de moeilijke taak om het optreden van Ruthless Steel te overtreffen. De heren laten zicht echter niet zomaar uit het veld slaan en al lukt het hen niet om de Grieken te overtreffen, geven de heren wel een prima optreden weg. De laatste keer dat ik Black Knight aan het werk zag is alweer heel wat jaartjes terug, nog voor de break in 2008. Vandaag klinkt de band rondom gitarist Rudolf Plooy echter ijzersterk en is ook oud-zanger Pieter Bas Borger terug van weggeweest. De band zet dan ook een sterke en strakke show neer, met nummers vooral afkomstig van het debuut ‘Tales From The Darkside’. Vooral Borger is erg goed bij stem, raakt de hoge noten met gemak en klinkt geen moment geforceerd. Het publiek reageert vervolgens enthousiast op headbangers zoals o.a. ‘Beware Of The Blind’, ‘Rival’ en ‘Story Of The Day’. Een cover van Judas Priest cover (‘The Green Manalishi’) garandeert natuurlijk altijd succes, maar wat mij opvalt is dat de meeste aanwezigen niet bekend zijn met Primal Fear’s ‘Running In The Dust’, die als afsluiter fungeert. Alles bij elkaar opgeteld een erg goed optreden van de ridders.

Het Tilburgse Red Dragon doet het daarna ook niet slecht en de heren staan enthousiast op het podium. Muzikaal gezien heeft deze band echter minder om het lijf dan de voorgaande bands. Begrijp me niet verkeerd, want de melodieuze, typische 80s hardrock van de heren mag er zeker wezen en wordt naar behoren gebracht. De nummers zijn echter iets te voorspelbaar en vooral iets te monotoon om lang je aandacht vast te kunnen houden. De band mag rekenen op een enthousiast onthaal, maar om mij heenkijkend zie ik toch dat het gros van de aanwezigen zijn hoofd er niet echt bij heeft, en daar hoor ik helaas ook bij. Na een aantal nummers hou ik het voor gezien.

Na het optreden van Red Dragon wordt het snel duidelijk dat het gros van het publiek het optreden van Jaguar absoluut niet wil missen, want Black Knight is nog niet eens klaar met afbreken, en het is voor sommigen al dringen geblazen om op tijd bij de Britse legende te zijn. Deze band heb ik al vaker aan het werk mogen zien en ik kan geen kwaad woord over hen zeggen. De band staat altijd razend enthousiast op het podium, speelt strak en weet er altijd een feestje van te maken. Zodra men van start gaat met het prachtige ‘Out Of Luck’ van het debuut ‘Power Games’ wordt het duidelijk dat men ook vanavond in topvorm is. De band geniet duidelijk van de belangstelling en gaat nog harder tekeer. Zanger Jamie Manto is als vanouds goed bij stem en weet zijn publiek goed te bespelen. De lange setlist die daarop volgt bevat voornamelijk oeroud materiaal. Songs zoals ‘Battle Cry’, ‘Ain’t No Fantasy’, ‘Back Street Woman’, ‘War Machine’, ‘Prisoner’ of ‘Master Games’ zijn de songs waar de fans voor gekomen is en dat weten de heren van Jaguar maar al te goed. Het publiek vindt dat natuurlijk maar al te mooi, zingt de nummers luidkeels mee en overal om me heen zie headbangers en tevreden gezichten. Uiteraard gaat heel Little Devil nog iets harder tekeer tijdens ‘Dutch Connection’ en afsluiter ‘Axe Crazy’, snel gevolgd door het magnifieke toegift ‘Stormchild’, van de titelloze 1981 demo. Wat mij elke keer opvalt is wat voor een enorme impact de songs, waarvan sommige al meer dan dertig jaar oud zijn, nog altijd hebben. Over tijdloze muziek gesproken! Samen met het optreden van Ruthless Steel is Jaguar voor mij hét hoogtepunt van deze editie. Ik vind het trouwens knap van mezelf dat ik dit tussen het headbangen door allemaal heb meegekregen.

Na het NWOBHM-geweld van Jaguar is het tijd voor nog meer NWOBHM, en wel van de eveneens Britse legendes, de Tygers Of Pan Tang. Ik moet heel eerlijk bekennen dat hoewel ik deze band enorm kan waarderen, ik nooit echt zo fenomenaal heb gevonden als bijvoorbeeld de meeste bezoekers van vanavond. Helemaal kapot van Jaguar, de hele dag op de poten staan en de hoeveelheid alcohol die door mijn donder stroomt, besluit ik om na een paar minuten redelijk vooraan te hebben gestaan, het optreden van de Tygers maar van achter in de zaal te gaan volgens. Achteraf gezien misschien niet handig, want ik, de dwerg, moet de rest van het optreden maar vooral met mijn gehoor volgen. De heren geven in ieder geval een strak optreden weg, en zijn muzikaal in topvorm. Wat de podiumpresentatie betreft maakt men het echter niet uitbundig als Jaguar, maar mogen wel rekenen op hetzelfde respons van het publiek, die lekker losgaat op oudgedienden zoals ‘Keeping Me Alive’, ‘Love Don’t Stay’, ‘Don’t Touch Me There’, ‘Gangland’ en uiteraard ‘Hellbound’, en toegift ‘Euthanasia’. Ook bij de Tygers is het opvallend dat decenniaoude nummers het nog altijd erg goed doen, en wat mij nog meer opvalt is dat de jongere fans het materiaal en deze band op handen dragen! Sommige waren nog niet eens geboren toen de eerste paar albums van deze band uitkwamen. En toch alle songs woord voor woord meezingen. En dat, vrienden, is de kracht van metal! Het lijkt mij voor de rest onnodig om te zeggen dat de zevende editie van dit feestje een groot succes was en dat we nu al nieuwsgierig zijn naar wat meneer Van Dooren volgend jaar mee aankomt.

http://www.mariosmetalmania.com/

<< vorige volgende >>