Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Status Quo

Londen - Hammersmith Odeon 15 maart 2013

Soms heb je van te voren het gevoel dat je bij een concert bij MOET zijn omdat dit wellicht heel speciaal gaat worden. Toen Status Quo vorig jaar aankondigde een eenmalige korte reünie tour te gaan doen in de originele line up van de jaren 70 (Frantic Four) en daarbij twee avonden in de legendarische Londense Hammersmith zouden spelen, kon je op je vingers natellen dat dit heel speciaal zou gaan worden. (Tekst: Frank Hermsen)

Door: Horst

Het verhaal is wellicht bekend: In 1962 begonnen de twee jeugdvrienden Francis Rossi en Alan Lancaster een bandje dat in de jaren 70 de ene hit na de andere scoorde en louter sterke elpees afleverde ('Dog Of Two Head', 'Piledriver', 'Hello', 'Quo, On The Level', 'Blue For You'), culminerend in een ijzersterk 'Live' album in 1977, opgenomen in Glasgow en onlangs door Classic Rock Magazine uitgeroepen tot beste live rock album aller tijden. Halverwege de jaren 80 viel de originele line-up definitief uit elkaar. Wat volgde waren vervelende rechtszaken van de gitaristen Francis Rossi en Rick Parfitt tegen de bassist Alan Lancaster (drummer John Coghlan had de band al eerder verlaten) over de rechten op de naam Status Quo. De rechtszaak werd gewonnen door de heren Rossi en Parfitt. Deze gingen door onder de naam Status Quo en scoorden in de nieuwe line up, met 'In The Army Now', zowaar één van hun grootste hits.mAlan Lancaster, inmiddels verhuisd naar Australië, likte zijn wonden. Jarenlang leefden de twee kampen in grote onmin. Jaren geleden antwoordde Francis Rossi op de vraag of er een mogelijkheid was voor een Frantic Four reünie: “That would be like trying to get your dick up your own arse - impossible”.

Maar tijd heelt blijkbaar alle wonden. In 2010 verschenen er berichten op het internet dat de heren Rossi en Lancaster weer 'on speaking terms' waren. Alan Lancaster zou backstage gezien zijn bij Status Quo tijdens de Australische tournee. In 2012, ter gelegenheid van 50 jaar Status Quo werd de documentaire 'Hello Quo' gemaakt. Groot was de verassing toen het bericht kwam dat ook Alan Lancaster en John Coghlan hun medewerking verleenden aan de docu. In de Shepperton Studios troffen de Frantic Four elkaar weer na zo'n 30 jaar voor een uitgebreide jamsessie en ontstonden de eerste plannen voor een serie reünie optredens. De negen reünie optredens vonden plaats in de UK van 6 t/m 17 maart en eindigden in Londen. Vanuit heel Europa waren de fans naar Londen gekomen om getuige te zijn van de twee optredens in de Hammersmith Apollo. Bij het betreden van de zaal voel je gewoon de legendarische status van deze zaal. Welke fameuze band heeft hier niet gestaan? Hoeveel bands hebben hier niet hun live albums opgenomen? Geen wonder dat de twee optredens in Hammersmith in no-time waren uitverkocht.

De verwachtingen waren hooggespannen. Via het internet was de setlist al bekend en die deed de die-hard Quo fan watertanden.De lichten gingen uit en via de PA installatie hoorden we de legendarische aankondiging van Jackie Lynton zoals hij dat ook te horen is op het 'Live' album uit 1977. Het doek viel naar beneden en Hammersmith ontplofte. Ingezet werd met 'Juniors Wailing', gevolgd door 'Backwater/Just Take Me', allen gezongen door Alan. Zijn stem heeft werkelijk niets aan kracht ingeboet. Na deze nummers stelde Francis Rossi drummer John Coghlan en bassist Alan Lancaster voor. Een orkaan van gejuich volgde. Dit was het moment waar vele Quofans meer dan 30 jaar op hadden gewacht. Daarna volgde het ene hoogtepunt het andere op: 'Is There a Better Way', 'In My Chair', 'Little Lady/Most Of The Time', '4500 Times', maar vooral songs als 'Oh Baby', 'Blue Eyed Lady', die nog nooit live zijn vertolkt, konden op enorme bijval rekenen. Tijdens 'Railroad' en 'Roadhouse Blues' kwam Bob Young het podium op met zijn mondharmonica, maar geen hits als 'Rockin' All Over The World', 'Whatever You Wan't, 'Roll Over Lay Down' of 'What You're Proposin'. Niet dat dit ook maar iets uitmaakte, elk nummer werd door het publiek letterlijk meegezongen. Lancaster en Coghlan bewezen hoe belangrijk zij zijn voor de ware Quo-sound. Rossi, de laatste jaren regelmatig bekritiseerd vanwege zijn slordige spel, speelde zoals het hoort; scherp en geïnspireerd.
Rick Parfitt (één van de meest onderschatte gitaristen op deze aarde) liet zien dat hij de motor van de band is. En zo ontstaat er op het podium meer dan de som der delen.

Er zijn geruchten dat er plannen zijn om in 2014 opnieuw een aantal shows te doen in deze line up en er zou zelfs gesproken zijn over een nieuw album. God bestaat echt!

<< vorige volgende >>