Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Into Darkness

Tilburg 013 25 november 2012

Onder de naam Into Darkness trok in november een bont doch duister gezelschap langs de Europese podia. Met Pain en Moonspell die de headlinerspositie deelden, gebackupped door niet de minste namen als Swallow The Sun, het uit de as herrezen Lake Of Tears en het internationaal debuterende Scar Of The Sun was dit voor de liefhebbers van de betere melancholica een package om je vingers bij af te likken. Ook de Lords keken al maanden uit naar deze avond. Plaats van handeling was de grote zaal van 013 op deze donkere zondagavond eind november.

Door: Michiel B.

Fotograaf: Michiel B.

band imageEn die grote zaal deed nog letterlijk kil, koud en leeg aan toen het Griekse Scar Of The Sun al om kwart voor zes het podium betrad. Tenminste dat kan ik me indenken aangezien ik me zelf een kwartier in de tijd had vergist en dus pas om zes uur, exact halverwege de set de grote zaal binnenstapte. De zaal waar voor de gelegenheid het balkon al was gesloten en de zijkanten met zwarte doeken waren afgezet om zo toch nog een beetje een intieme sfeer te creëren met toch wat toch wat tegenvallende voorverkoopcijfers in het achterhoofd. Openen is een ondankbare taak maar Scar Of The Sun trok toch prima van leer. Muzikaal gezien wist de band het gaspedaal aardig te vinden tussen alle sfeervolle elementen door en kon daardoor de aandacht van het publiek prima vasthouden. Dat de respons nog wat mondjesmaat was, is louter toe te wijzen aan het gegeven dat het debuutalbum 'A Series Of Unfortunate Concurrencies' helaas bij het publiek, inclusief ondergetekende, nog te onbekend is..

Ik kan me het Duitse band imageLake Of Tears nog herinneren uit het tweede deel van de jaren negentig van de vorige eeuw. Ik was geen fan, zoveel was zeker (ik heb immers geen enkel album van de de lieden in mijn bezit) maar wat ik me kon herinneren was dat de band lekker meeslepende doom speelde die goed in het gehoor lag en bij vlagen deed denken aan de Paradise Lost van die tijd. Ik meen zelfs nog dat ik ze ooit eens live aan het werk gezien heb maar sterk zijn die herinneringen niet. Blij verrast was ik dus toen ik hoorde dat de band aan deze package was toegevoegd. Echter vanaf het eerste nummer werden toch een aantal zaken pijnlijk duidelijk. Zo was de podiumpresentatie op die van de bassist na bijzonder matig te noemen maar veel belangrijker: de muziek bleek de tand des tijds absoluut niet te hebben doorstaan. Op 2 echte fans van het eerste uur na die aardig uit hun dak gingen, kon ondergetekende net als de rest van het publiek vandaag helemaal niks met Lake Of Tears. En dan duurt een half uur speeltijd ineens heel erg lang...

Sinds hun onvolprezen debuut 'The Morning Never Came' ben ik een groot liefhebber van het Finse Swallow The Sun. De eerste keer dat ik de lieden live aan het werk zag dat was ongeveer zeven jaar eerder op letterlijk minder dan een steenworp afstand in de toenmalige Batcave. Inmiddels is het eind 2012 heeft de band alweer 3 nieuwe albums, een handvol EP's en flink wat optredens op haar naam staan. De show van vandaag stond dan ook in het teken van het meest recente en goed ontvangen album 'Emerald Forest And The Blackbird'. Het intensieve touren heeft de band met name in de VS geen windeieren gelegd en heeft ook voor een aantal bezettingswisselingen gezorgd. Zo miste ik toetsenist Aleksi Munter op het podium en was het mijn eerste live-kennismaking met drummer Kai Hahto die zo'n beetje in een half dozijn bands actief is geweest inmiddels. En ook al is Kai technisch veel begaafder dan zijn voorganger Pasi Pasanen, het in mijn ogen te technische spel van Kai haalt toch een flink stuk van de ziel uit met name het oudere werk van Swallow The Sun en dat werd helaas pijnlijk duidelijk toen 'Out Of This Gloomy Light' van het debuut gespeeld werd. Zanger Mikko blijft een meeslepende frontman maar het grote 013 podium is wat mij betreft dan ook nog steeds een maatje of twee te groot voor een band als Swallow The Sun..

band image


band imageWat een luxe: drie keer Moonspell binnen een half jaar op de vaderlandse podia! Na een heerlijke clubshow in Dynamo en een dito festivalset tijdens Dokk'em Open Air in juni waarbij met name de albums 'Wolfheart' en 'Irreligious' prominent de setlist domineerden, was er vandaag een plekje als co-headliner weggelegd voor de Portugezen. Bijna traditiegetrouw kwam zanger Fernando weer op met zijn gladiatorenmasker en stond het optreden vandaag in het teken van het recent verschenen nieuwe album 'Alpha Noir'. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het album nog niet beluisterd had op voorhand maar dat ik aangenaam verrast werd door de kracht van de nieuwe nummers live op het podium. Maar toch smaakten de klassiekers het publiek vandaag duidelijk het best. Door 'Opium' en 'Awake' al vroeg in de setlist te stoppen, was de sfeer het gehele optreden prima en als dan ook nog eens als toetje achtereenvolgens 'Vampiria', 'Alma Mater' en 'Full Moon Madness' uit de hoge hoed getoverd kunnen worden dan wordt toch wel duidelijk dat vanavond Moonspell de meeste aanspraak maakte op de headlinerspositie. Een vrij fors deel van het publiek hield het dan ook na dit optreden voor gezien.

band imageAan de voor de gelegenheid in een dwangbuis gehulde Peter Tätgren en diens mannen van Pain de ondankbare taak om de al behoorlijk leeggelopen zaal nog vijf kwartier te entertainen. En het moet gezegd: ondanks dat er nog slechts een kleine driehonderd bezoekers aanwezig waren, gaven Peter en zijn mannen alles vanaf opener 'Same Old Song'. Ik moet ook eerlijk bekennen dat het me allemaal weinig meer deed zo laat op de zondagavond. Ik had er al sowieso zwaar de pest in dat het licht de hele avond op de bordeelstand stond (lees: veel rook en rood licht) en dus totaal waardeloos was om bij te fotograferen en in geval van Pain dat ik toch een aanzienlijk grotere fan ben van Peter's andere speeltje Hypocrisy. De echte die-hard Pain fans, waarvan er zelfs een aantal al sinds 12.00 uur 's middags voor de ingang hadden gebivakkeerd, gingen nog een keer goed los maar verder werd het nooit een memorabele avond die zo toch een beetje in een anti-climax eindigde. De volgende keer toch maar in de Effenaar met Moonspell als headliner?

<< vorige volgende >>