Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Paradise Lost & Swallow The Sun

Utrecht Tivoli Oudegracht 5 februari 2012

Een avondje mistroostige muziek in Utrecht; kijk daar houd ik van! Geen blije folk of vikinggeneuzel, maar genieten van gotische doom metal. Twee bands stonden op het programma: het Finse Swallow The Sun en de Britse pioniers Paradise Lost. Beide bands hebben recent een uitstekende nieuwe plaat uitgebracht, respectievelijk 'Emerald Forest And The Blackbird' en 'Tragic Idol'. Eens zien hoe al dat nieuwe materiaal zich live staande houd.

Door: Roel de Haan

Swallow The Sun mag dus de avond openen en doet dat zeer naar behoren. Met een hard maar degelijk te onderscheiden geluid levert de band hun doom metal van de Finse slag professioneel aan het publiek af. Die op hun beurt de band weer vrij veel bijval gunt. Natuurlijk lag de nadruk vooral op het nieuwe album 'Emerald Forest And The Blackbird' met het titelnummer als opener, maar ook met 'This Cut Is The Deepest' en 'Hate, Lead The Way'. Het 'The Morning Never Came' album werd verrassenderwijs vertegenwoordigd met 'Hold This Woe', terwijl 'Ghosts Of Loss' en 'Hope' werden overgeslagen. De band sluit af met 'New Moon' en 'These Woods Breathe Evil'. Swallow The Sun speelde een strakke set, maar ook de sfeer zat er goed in, wat toch belangrijk is bij dit soort muziek. Een uitstekende opener die misschien wel meer speeltijd had verdiend.

Waar de meeste mensen echter op deze dinsdag voor onder hun steen vandaan gekropen zijn, is toch Paradise Lost. Met wederom een sterk album onder de gordel en een discografie waar je U tegen zegt kan het toch niet misgaan zou je zeggen? Paradise Lost stelt dan ook niet teleur vandaag en overlegt een uitstekend optreden, maar wel een die minder op nostalgie gestoeld is dan een jaartje eerder met de 'Draconian Times' jubileumshow. Prima wat mij betreft, de band hoeft gezien het recente materiaal zeker niet te teren op het verleden. De band opent ietwat gewaagd met 'Widow' van 'Icon', wat een heleboel mensen niet echt bekend voor lijkt te komen en wat een voorbode blijkt voor een gevarieerde set met leuke verrassingen als 'Soul Courageous' en 'Pity The Sadness'. Uiteraard is er veel ruimte voor nummers van het nieuwe 'Tragic Idol' en onder andere komen langs: 'In This We Dwell', 'Honesty In Death' en het titelnummer. Het publiek pikt de nummers snel op en valt duidelijk in goede aarde Het geluid is prima afgesteld en de gitaarleads van Greg Mackintosh zijn prima te volgen. Het volume van zanger Nick Holmes had echter wel wat harder gemogen, de man was namelijk erg goed bij stem en dat mag wel gehoord worden, dacht ik zo. Uiteraard zijn de aankondigingen van de nummers weer lekker cynisch en droogkomisch, op typische Britse wijze dus. Paradise Lost besluit het uitstekende optreden zoals gebruikelijk met 'Say Just Words', wat toch elke keer weer opzwepend werkt. En zo kwam er redelijk vroeg toch een einde aan de avond die ik als geslaagd zou willen typeren.

<< vorige volgende >>