Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Symphony X, Nevermore & Psychotic Waltz

Melkweg - Amsterdam 18 maart 2011

De vaste lezer van dit medium weet inmiddels dat mijn live registraties veelal beginnen met een verhaal waaruit blijkt waarom ik niet alle bands in het geheel heb kunnen aanschouwen. In dit geval is dit niet anders, maar toch ben ik er dit maal extra zeker van dat het niet geheel aan mij te wijten is. Sterker nog, geheel niet zelfs. Want wees nou eerlijk, om 17:30 beginnen (dus niet deur open, maar echt beginnen) is natuurlijk belachelijk. Loonslaven zoals uw reporter kunnen om deze tijd onmogelijk bij de Melkweg in Amsterdam staan omdat het een vrijdag betrof. Na alle files kwam ik rond 19:00 uur aan bij de Melkweg om de laatste tonen van Mercenary te horen wegsterven. Jawel, Thaurorod en Mercenary heb ik moeten missen en met mij velen, getuige de verklaringen van diegenen die er wel eerder konden zijn… Helaas, een verslag van slechts 3/5e van de totale bill dus.

Door: Wilco

Fotograaf: Janneke

Eenmaal gearriveerd in Amsterdam kwam ik bovendien ook nog tot de nare conclusie dat ik mijn camera vergeten was…dus heb ik voor jullie een digitale camera gekocht om toch de nodige plaatjes te kunnen schieten. Ik had dus niet zo'n hele beste dag. Owee als ik ergens een teken van ondankbaarheid verneem.

Na een gore hamburger bij een lokale burger koning naar binnen gewerkt te hebben was het dan toch eindelijk tijd voor de eerste band voor ons: Psychotic Waltz. Op een paar momenten na heb ik nooit iets van deze band gehoord en was dus volkomen blanco aangaande wat er zou komen. De band speelt een soort psychedelische progressieve metal waarin vooral de zanger veel bezieling ten toon spreidt. Het geluid was prima in orde, alles was mooi uitgebalanceerd. Echt losgaan was er alleen dus niet bij…de muziek was er niet aanstekelijk, ritmisch of hard genoeg voor. Daar dit de eerste tour in lange tijd was kon de band toch op veel bijval rekenen. Ondanks dat vond ik ze niet goed bij de overige bands passen. Daar kwam bij dat de zanger niet altijd even stabiel was deze avond. Positief was echter wel dat men er echt voor ging, dat bleek uit alles. Het publiek ging niet los, maar gaf de band wel het respect wat ze naar mijn idee verdiende. Apart is natuurlijk de gitarist in rolstoel, dat geeft je toch weer even te denken. Het promotiepraatje over hun vorige albums had echter niet gehoeven. Concluderend: Het is een technisch en muzikaal sterke band die live alles geeft en veel bezieling laat zien. Maar het pas beter bij een regenachtige novemberavond met kaarslicht, rode wijn en blokjes Parmezaanse kaas.

band image


Toen was het tijd voor Nevermore en daar waren veel mensen voor gekomen, dat was duidelijk. Zoals vaker was Mr. Dane getooid met een mal hoedje. Tot mijn verassing stond er echter een dame op het podium met een bass om haar ranke nekje. Bassist Jim Sheppard had een hersenoperatie ondergaan aldus Dane en werd in deze door de dame vervangen. Leuk voor het oog en verder ook nauwelijks storend, maar ook niet helemaal foutloos helaas. Gelukkig was Mr. Loomis wel van de partij en konden we van zijn gitaar geweld genieten. Maar ondanks zijn gitaar kunsten is het toch vooral het stemgeluid van Dane wat Nevermore uniek maakt. Zijn klagerige, zeurderige en dramatische stem kwam goed uit deze avond. Het geluid was goed, maar de gitaren had wat harder mogen staan. De band ging er vol voor en nummers als 'Heartcollector', 'Born', 'Inside Four Walls' en
'The Termination Proclamation' werden overtuigend naar het publiek geslingerd. Van de nieuwe CD werd nog een nieuw nummer gespeeld, maar die plaat heb ik nog niet gehoord en de naam is mij ontschoten. Toch bleef de overdondering uit. Ik heb ze wel eens indrukwekkender gezien. Dat had denk ik ook zijn weerslag op het publiek, want hoewel enthousiast, ging men niet compleet uit de plaat. Desondanks was het toch een goede show. Mr. Dane was er blijkbaar wel weer van overtuigd dat we allemaal stoned als een paling zijn hier, want hij wou niet geloven dat in de hele zaal maar enkele waren die stoned waren. Jammer toch weer hoe Amerikanen over ons denken. Maar het werd hem vergeven omdat men vervolgens afsloot met een heerlijke, brute versie van 'Enemies Of Reality' waarop het publiek uiteindelijk wel enigszins uit de stekker ging. Ik heb ze dus wel eens bruter en indrukwekkender gezien, maar het was een show die er mocht zijn.

band image


Als laatste was het de beurt aan Symphony X, de toonaangevende prog metal band die in mei met een nieuw album gaat komen. Het viel me op dat er duidelijk minder mensen in de zaal stonden dan bij Nevermore. Vreemd, Symphony X is toch wel een grote publiekstrekker dacht ik zo. Afijn, dat deed ook niet echt ter zake, feit was dat ik blij was ze weer eens te kunnen zien spelen. Het geluid was wat minder dan bij Nevermore, het was een beetje dof. Maar slecht geluid was het zeker niet, een ding was wel erg spijtig en dat was dat de keyboards, vooral in het begin, niet goed te horen waren. Veel geluld werd er niet, het was vooral spelen geblazen en dat is immers waar we voor kwamen, maar een iets meer persoonlijke touch had ik toch wel leuk gevonden. Zanger Allen gaf wel aan weer blij te zijn om weer in Nederland te mogen spelen. Men had er toch echt wel zin en ging er voor. Zo konden we genieten van 'Set The World On Fire', 'Serpent's Kiss' en 'Paradise Lost'. Onverwacht kwam daar ook een erg energieke versie van 'Smoke And Mirrors' voorbij, van het album 'Twilight In Olympus'. Dat is toch wel weer een aantal jaren geleden. Verder kwam er een lekker zware uitvoering van 'Domination' langs, waarbij het publiek meer uit zijn dak ging dan de rest van avond. Aangezien er een nieuw album aankomt speelde men ook twee songs van het nieuwe album, te weten 'End Of Innocence' en 'Dehumanize'. De laatste maakte op mij niet zo veel indruk, maar 'End Of Innocence' is een lekker stevig nummer, tegen power metal aanleunend. Russel Allen riep nog dat 'The Oddesy' ook gespeeld ging worden, maar dat ging mooi niet door. Helaasch. Het was niet het beste optreden van de band, mede omdat de keyboards niet zo goed uit de verf kwamen, maar aan de houding van de band heeft het niet gelegen. Wat evenwel opviel was dat de toon van muziek dit keer een stuk agressiever was dan bij voorgaande optredens, en dat beviel me wel.

Al met al een succesvolle avond, maar niet helemaal perfect, waarbij het grootste manco de achterlijke begintijd van 17:30 uur was. Want dan kan een normaal werkend mens nu eenmaal niet op tijd bij de Melkweg zijn.

<< vorige volgende >>