Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Symphony X, Nevermore & Psychotic Waltz

013 - Tilburg 20 maart 2011

Symphony X, Nevermore, Psychotic Waltz! Reden genoeg om weer eens in de Grote Zaal van de 013 te duiken op een mooie zondagmiddagse avond, alwaar de packagetour Power of Metal haar laatste uitvoering geeft. Het begint om half vier met Thaurorod als opener en gaat daarna verder met Mercenary. Alsof het tijdschema nog niet goed genoeg gevuld is, want het einde staat alweer gepland om negen uur…we zullen zien of we nog smachten naar meer na deze avond.

Door: Bart

Thaurorod heb ik gemist door omstandigheden (zoals daar zijn: de verleiding van proosten met een Westmalle van 't vat op een eerste terrasdag). Nu had ik niet het idee dat ik er veel aan zou missen, en inderdaad: erg vrolijk zou ik toch niet geworden zijn van de power metal à la Dragonforce, zelfs al zouden ze live zo strak klinken als wat Dragonforce op plaat fabriceert. Toch getuigt deze clip van de nodige zelfspot omtrent wat ze muzikaal voor massaproduct produceren (of zouden ze dat eindshot echt serieus bedoelen?). Vooruit, hier een clipje van de show voor de liefhebbers, zo slecht is het uiteindelijk ook niet, zeker niet als opwarmer voor een tour genaamd 'Power of Metal'.



We komen de zaal binnengelopen onder de strakke klanken van Mercenary. Deze band uit Denemarken heeft stiekem al een hele resem albums onder de arm en blijft onverdroten aan de weg timmeren. Wel hebben ze afgelopen jaar een flinke bandwissel ondergaan, tot verdriet van veel mensen die toch vinden dat de nieuwe line-up de vroegere magie mist. Nu moet ik zeggen dat ik die magie, buiten een klein aantal prima uitgepakte nummers van eerder plaatwerk, toch altijd heb gemist bij deze band. De composities klinken allemaal behoorlijk formulematig, en het geluid wil ook niet bepaald meewerken. De band gebruikt een backing track waardoor riffs en ritmes aardig verzuipen, en het zou ook wel leuk zijn als we de dubbele bas van de drummer ook daadwerkelijk hóren ratelen en niet alleen maar kunnen afleiden uit de beweging van zijn benen. Toch weet de band de zaal behoorlijk op te warmen door vol enthousiasme energiek tekeer te gaan, en ook de solo's zijn retestrak en virtuoos. Alleen de drummer valt uit de toon door zijn té beheerste uitstraling. Maar als de zanger uiteindelijk een applaus vraagt voor de invaldrummer die zomaar even deze set mee drumt, valt dat puzzelstukje op zijn plaats: een indrukwekkende prestatie!



Dan begint het deel van de dag waarvoor de meeste mensen gekomen zullen zijn, met als eerste het uit haar as herrezen Psychotic Waltz in complete originele bezetting. De grote vraag is nu natuurlijk: is het de zoveelste gehaaide reünie, of gaan we een lang gehoopte re-revelatie tegemoet? Voor mij maakt de band meteen duidelijk dat het om de tweede optie gaat: ondanks het geluid dat een beetje een echobak is (hoewel de drums lekker vol klinken), laat de band duidelijk horen na al die jaren hun materiaal nog/weer goed in de vingers te hebben. In de luttele drie kwartier die ze hebben komt menig cult-kraker voorbij, en voor een liefhebber als bovengetekende is het zwaar genieten geblazen van deze groep muzikanten met een eigenzinnig karakter. Het is lang geleden dat een band in de categorie "metal" me live emotioneel zo wist te raken, maar met meeslepende epossen als 'Halo of Thorns' ben ik finaal omver. De gitaristen spelen nog steeds op de gitaren die ik ken van de menigmaal geobsedeerd geobserveerde foto's uit de cd-boekjes, wat -en dit kan best een persoonlijke afwijking zijn- voor mij nog meer bijdraagt aan een vertrouwd gevoel. Hoe dan ook hebben alle bandleden een authentieke uitstraling en gaat men enthousiast tekeer. Als dan klassezanger en podiumpersoonlijkheid Devon Graves ook nog eens aankondigt dat Psychotic Waltz definitief herrezen is en aan nieuw materiaal gaat werken, wordt het optreden er nog prachtiger op. Naderhand bevestigt gitarist Brian McAlpin dit persoonlijk, alsook dat het heerlijk is om weer het podium op te mogen na jaren te hebben gewerkt als gitaarleraar -en verkoper. Psychedelisch, poëtisch, hoekig, uniek en na al die jaren nog net zo urgent: ik hoop van harte dat de band een mooie doorstart tegemoet gaat, het is ze -en ons!- gegund.



Vervolgens is het na een korte ombouwpauze tijd voor Nevermore. Tja, want kan ik daar nou van zeggen? Feit is dat hier een retestrakke band staat te spelen die het geluid ontzettend mee heeft. Eigenlijk is alleen zanger Darrel Wane niet super bij stem, maar het wordt hem vergeven omdat het de laatste dag van een druk tourschema is. Daar lijden stembanden hoe dan ook toch altijd wat onder. Zijn energie heeft er minder onder te lijden gehad, want als frontman weet hij de zaal goed mee te krijgen. Als verrassing hebben we een invallende frêle jongedame op bas, die zich bewonderenswaardig staande houdt met haar dunne armpjes en een mooie glimlach die niet van het gezicht te krijgen is. Het drumwerk van Van Williams is indrukwekkend: alles wordt vakkundig en loeihard dichtgetimmerd, zoals ook voor het gitaarwerk geldt: de tandem Loomis - Voros speelt zo strak dat m'n oren zichzelf soms niet geloven. Met name de shred-capriolen die Loomis uitvoert overdonderen door de gierende precisie. Dat zit wel goed daar in de vingers, die hebben niets geleden van de tour. Nou moet ik toegeven lang niet altijd echt geraakt te worden door Nevermore's vorm van progressieve groove metal, of het nu hun laatste album, 'Dead Heart In A Dead World' of 'This Godless Endeavor' betreft. Gelukkig komen er een paar wel gesmaakte nummers voorbij, en verder is het sowieso genieten van al het muzikale geweld. De zaal heeft het terecht goed naar de zin gedurende dit dampende uur!



Uiteindelijk komen we na een verkoelend en keelsmerend pilsje of twee aan bij de afsluiter van de avond, Symphony X. En je kunt vinden wat je wilt van de band, maar we hebben wederom vandaag van doen met een stel muzikanten van de buitenklasse. En daarnaast kun je eraan afzien dat ze al behoorlijk lang in deze bezetting spelen: nondeju, wat spelen die gasten ontzettend strak samen! Daaraan hoor je maar weer eens dat een goed geluid bij complexe metal voor een groot deel afhangt van de vaardigheid van de band: alle wendingen en bokkesprongen worden loepzuiver de zaal in geslingerd, zonder dat het geluid de kans krijgt om te verzanden. Er komen in rap tempo vele krakers voorbij, waaronder zelfs een tweetal nummers van hun nieuwe plaat die -eindelijk!- ergens in juni moet gaan verschijnen. Dat belooft in ieder geval een op-en-top Symphony X plaat te gaan worden met de nodige loodzware riffs en kekke wendingen. Nu ligt het power metal gedeelte van de muziek, met de galopjes en victorieuze refreinen, me op plaat niet bepaald, maar live wil dat dankzij de krachtige performance een stuk beter overtuigen. Leuk detail is ook dat ik een drummer naast me heb staan die eventjes mooi de wisselende maatsoorten meetelt in een nummer, waardoor de boel nog een graadje indrukwekkender klinkt. 'Paradise Lost' wordt met gevoel opgedragen aan Japan, iets waar Michael Romeo met zijn schitterende Japanse gitaren van Caparison zeker achter zal staan. En wat is 'ie weer goed trouwens! Die gast (of moet ik grote meneer zeggen) speelt live zo makkelijk, dat het lijkt alsof er nog ademruimte tussen de noten zit als er op topsnelheden wordt gespeeld. Een ware verademing! En lekker ook dat alles zo melodieus en pakkend blijft klinken, hoe vervaarlijk het technisch ook zijn moge. Kijk, dat is nou iets waardoor ik deze afsluiter meer kan waarderen dan de voorganger. Maar ja, het blijft altijd een kwestie van smaak hè. En zolang de minder geliefde varianten zo goed klinken als vandaag, is er geen reden tot klagen.



Maar ik dwaal af. Symphony X viert het einde van de tour toepasselijk met een uitwaaierende toegift waarbij alle betrokkenen bedankt worden en ook alle bands het podium op komen om het laatste stukkie muziek mee te maken. Drie kwartier tot een uur (en wat uitloop) leken vooraf wat kort voor de bands die op het programma staan, maar na afloop verlaten we de 013 toch met een tevreden gevoel (overigens niet zonder eerst nog in de Kleine Zaal Vanderbuyst het gratis festival No Sleep TilBurg vettig hardrockend te zien afsluiten). Elke band heeft de haar toebedeelde tijd goed benut om een knallende set te spelen, en gehuld in mijn nieuw verworven Psychotic Waltz fanshirt keer ik dan ook voldaan naar mijn huisje terug.

<< vorige volgende >>