Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Fates Warning & Sun Caged

Bosuil - Weert 2 december 2011

Daar stonden ze weer op het podium van de Limburgse Bosuil, de mannen van Fates Warning. Ondanks het ontbreken van een nieuwe release, speelde de band toch weer gewoon drie concerten in ons land. Nederland is dan ook het land dat de band altijd met open armen ontvangt en lekker warm en stevig vasthoudt. Een innige band derhalve. Er zitten drukke baasjes in het gezelschap: zo werkt Jim Matheos aan een nieuw project met voormalig Fates Warning frontman John Arch, is Ray Alder regelmatig bezig met Redemption en is Joey Vera ook nog steeds de bassist van Armored Saint en is ook hij betrokken bij het eerder genoemde project van Matheos en Arch. Om nog maar te zwijgen van drummer Bobby Jarzombek. Maar de mannen hebben tijdig de agenda's getrokken en een paar vrije dagen kunnen vinden om als Fates Warning wat optredens te doen. Fijn zo. Kunnen we weer gaan kijken en luisteren naar één van de voornaamste progressieve metalbands van de laatste twintig jaar.

Door: Wim S.

Fotograaf: Maurice Moonen

band imageDeze zaterdagavond is De Bosuil behoorlijk gevuld. Het is lang niet vol, maar het is toch wel gezellig druk. Als ik zaal binnenstap is Sun Caged al bezig met hun support optreden. Ik zal daar verder kort over zijn. Ik ben namelijk absoluut geen liefhebber van de band en tussen het drinken van een biertje en was kletsen met bekenden door, hoor ik ook weer waarom ik dat vind. Om 22.15 uur stappen de mannen van Fates Warning, waar ik voor gekomen ben, het podium op. Eén ding valt me direct op: de haren van Alder. Het is toch maar net twee jaar geleden dat de live DVD van Redemption werd opgenomen en toen had de man toch echt een kort koppie met haar. En nu staat hij hier weer met zijn lange blessen zoals hij die vroeger ook al had. Heeft hij een geheimpje waar Gerard Joling, Dick Advocaat (en ok, ondergetekende) nog wat van kunnen leren qua haargroei? Hij is – gelet op zijn bolle toet – ook wel wat kilos zwaarder geworden maar ook wat dat betreft ben ik de laatste die daar iets over zal zeggen.

De band schiet uit de startblokken met 'One' en direct blijkt dat de band een goed maar niet echt hard geluid heeft. Wat ook meteen duidelijk is, is dat Alder ontzettend hees is. Hij doet zijn best en perst er toch nog verschillende hoge noten uit, maar hij laat toch ook regelmatig een steekje vallen in klassieke tracks als 'Point Of View', 'The Eleventh Hour', 'Still Remains' en 'Monument'. Je ziet het aan de songs die ik noem: het concert van vanavond is een soort 'greatest hits' overzicht van het oeuvre van de band: een oeuvre dat voor zich spreekt. Een visueel spektakel is de band nooit geweest. Frontman Ray Alder heeft op zich voldoende charisma op de band 'te dragen' maar als hij dus niet helemaal fit is wordt duidelijk dat de gitaristen Jim Matheos en Frank Aresti weinig spektakel brengen. En Joey Vera heeft dan wel een leuk plukje haar op zijn kop staan, maar ook hij is geen echte gangmaker. De muziek moet de band redden en daar slaagt men ten dele in. Alder is niet in staat om zijn super stem écht in stelling te brengen: daarvoor is hij te ziek/hees. En het gebrek aan volume maakt ook dat het niet overdonderend klinkt. Hoogtepunt van de avond is de meesterlijke uitvoering van het meesterlijke 'Islands In The Stream' dat wel overtuigt. Na net iets minder dan anderhalf uur houdt de band het voor gezien en keer ik met gemengde gevoelens huiswaarts. Ik heb me zeker vermaakt maar het had zoveel mooier kunnen zijn…

<< vorige volgende >>