Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Killing Joke & Conteched

Melkweg - Amsterdam 29 september 2010

Als er een band bestaat die vele alternatieve vormen van popmuziek heeft beïnvloed, dan is het Killing Joke. Niet alleen drukten ze een stempel op de postpunk, maar ook op new wave, industrial, metal en de huidige gothic scene. Oorspronkelijk had dit concert al in april moeten plaatsvinden, maar omdat het nieuwe album 'Absolute Dissent' werd verzet naar september, ging de hele tournee er ook maar achteraan. Met het nieuwe album net twee dagen in de schappen kun je nog niet verwachten dat het leeuwendeel van het publiek het nieuwe materiaal al kent. Toch zette Killing Joke een gevarieerd optreden neer met bijzonder veel aandacht voor het nieuwe album, en hier en daar een kleine verrassing. Als eerste kwam het Haarlemse Conteched het podium op om het voornamelijk uit veertigers bestaande publiek even op te warmen.

Door: Wilmar

Conteched viel met de neus in de boter. Niet alleen verzorgden zij het voorprogramma van Killing Joke, toch niet een onaanzienlijke naam in de moderne muziekgeschiedenis, maar doordat er behoorlijk wat belangstelling bleek te zijn voor Killing Joke was het hele concert verplaatst van de oude zaal naar The Max, waar het allemaal wat ruimer is dan in die kleine oude zaal. Conteched stond dus voor een volle bak, maar konden mij niet helemaal overtuigen, waarvan één ding niet hun schuld is: het zaalgeluid. De band maakt industriële metal met veel aandacht voor samples. Dan moet je ze wel kunnen horen. Zodra de band inviel, verzoop de sample in de muziek. Dat is jammer, maar als voorprogramma loop je nu eenmaal dat risico dat je niet met een schitterend geluid speelt. Toch vielen er twee dingen in het negatieve op: de drums haperden soms. Of dat komt omdat de drummer het allemaal niet goed kon horen op het podium, of omdat hij boven zijn eigen kunnen uit probeert te stijgen, weet ik niet, maar te zien aan de bassist was ik niet de enige die het opmerkte. Voornamelijk het dubbelbasswerk liet wat te wensen over. De andere bron van ergernis bleek zanger Joram Bronwasser te zijn, die eigenlijk een weinig variërend stemgeluid heeft en wat extra begint op te vallen als je meer dan vier nummers van deze band hoort. Qua podiumpresentatie maakte hij het dubbel en dwars goed. Hij voelt zich thuis op een podium en had geen enkel probleem met het publiek. Om een goed oordeel over Conteched te kunnen vellen, zal ik ze nog een keer ergens live moeten gaan bekijken, maar vooralsnog was dit optreden niet echt overtuigend.

Een half uur nadat onze Haarlemmers het podium af wandelden, ging de introtape van Killing Joke van start. En ze begonnen direct met een nummer uit hun beginperiode, waarmee ik persoonlijk niet zo vertrouwd ben, dus titels moet ik daarvoor even achterwege laten. Het nieuwe album 'Absolute Dissent' was sterk vertegenwoordigd in de set, wat natuurlijk wel te verwachten viel, maar net zoals Rammstein wilde Killing Joke er behoorlijk wat van spelen: 'In Excelsis', 'Absolute Dissent', 'European Super State', 'This World Hell', 'Ghost of Ladbroke Grove', 'The Great Cull', 'Fresh Fever From The Skies' en 'Depthcharge' mochten de revue passeren. De band speelde in de originele bezetting van Jaz Coleman, Geordie, Paul Fergusson en Youth en Jaz sprak het publiek toe dat hij zo verschrikkelijk blij was om met Geordie, 'Big Paul' en Youth in Amsterdam te zijn. Dat liet hij in zijn toespraken vaker doorschemeren: zo zou binnenkort alle vrijheid in Nederland afgelopen zijn door al het Illuminatigelul, en alle zweverige zaken die Coleman als 'onomstotelijke waarheid' ziet. Het enige minpuntje aan het concert voor mij als scepticus (ik ben gewoon twee eeuwen te laat geboren, ik was perfect materiaal voor de Verlichting, en daarna de brandstapel, wat op zich ook een soort van 'verlichting' is…). Ook had het concert iets typerends: Killing Joke is het meest bekend van het nummer 'Love Like Blood' van hun album 'Nighttime', en dat nummer is niet gespeeld. Sterker nog: ik heb geen enkel nummer van 'Nighttime' voorbij horen komen. Ik vraag mij af of het iets te maken heeft met het gegeven dat 'Nighttime' gezien wordt als hun 'meest commerciële album tot op heden', een feit dat de band met klem ontkend in diverse interviews (ze wijten het toegankelijker geluid aan het feit dat ze hun instrumenten beter beheersten op dat album).

En terwijl ik in de veronderstelling was dat het volledige concert in het teken zou staan van de muziek die de originele line-up had gemaakt, kregen we ineens een toespraak over het jaar 2012, nog een jaar en een paar maanden mensen, dan is het toch echt afgelopen, wat uiteindelijk in de tekst van het nummer 'Asteroid' uitkwam. Wie het nummer kent, weet dat het een heel simpel nummer is met een paar tactisch geplaatste breaks, maar dat als een tornado rondzwermt en je volledig meesleurt. De live uitvoering was meer een afbrokkelende waterhoos. Een anticlimax. Wel mooi om het hele publiek keihard 'ASTEROOOOOIIIIIIDDDD' te horen schreeuwen, maar het had absoluut niet de impact van de studioversie. Maar goed, dan hoor je Jaz Coleman dus spreken over het einde van de wereld in 2012, terwijl hij 'This World Hell' aankondigde met de mededeling dat we in 2030 een nieuwe planeet nodig hebben om te kunnen verkrachten. Dan zit ik toch met een merkwaardige achttien jaar opgescheept waarin geen wereld meer kan bestaan volgens de ene theorie, maar we wel een andere moeten verkrachten volgens de andere… Maar goed, dit komt uit de mond van de man die in 1982 dacht dat de Apocalyps op handen was, de band opdoekte en in IJsland het einde van de wereld ging afwachten. Hij zou toch beter moeten weten anno nu, maar blijkbaar komt de wijsheid niet met de jaren. Na ruim vijf kwartier hield Killing Joke het voor gezien, om toch nog terug te komen voor een drietal toegiften, maar het laatste nummer heb ik niet meer meegekregen omdat er een drukke donderdag op de agenda stond en ik toch graag de trein van kwart voor twaalf wilde halen (anders zou het één uur wachten worden). Hoor ik van een vriend dat ze hebben afgesloten met 'Pandemonium', en dan voel je toch even een steek van spijt. Zeker als je zo doorgelopen hebt waardoor je een kwartier te vroeg op het station stond…

Concluderend kan ik vaststellen dat Killing Joke zeker voor herhaling vatbaar is. De band zet een goede show neer, Jaz Coleman is ondanks zijn complottheorieën een uitstekende frontman en weet met maniakaal gegrijns, vreemd gedans en bezwerende zang het publiek naar zijn hand te zetten. Mochten ze nog een keer komen, dan ben ik er wederom bij.

<< vorige volgende >>