Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Gaskin (Mario’s Metal Meeting)

Little Devil - Tilburg 10 januari 2010

Iedereen heeft wel een of meer platen in zijn of haar platenkast staan waar je goede herinneringen aan overhoudt. Een album waar je trots op bent, warm van wordt of je aan lachen maakt. Ik heb ook een paar van die platen. Eén ervan is van de Engelse band Gaskin. Ik hoorde ooit een nummer bij Alfred Lagarde's 'Betonuur' en was verkocht.

Door: Wim

Fotograaf: Mario van Dooren

Maar dan moet je die plaat nog weten te scoren! In het geval van 'End Of The World' (uit 1981!!!) van het Engelse Gaskin viel dat niet mee. Nederland werd nu niet bepaald bedolven onder materiaal van het obscure Rondolet label. Om een lang verhaal kort te houden: het lukte uiteindelijk en ik heb weken met die prachtige uitklaphoes in mijn handen gezeten terwijl ik genoot van 'Sweet Dream Maker' en andere mooie tracks. Het was organisator Mario van Mario's Metal Meeting gelukt om dertig jaar na dato de band rondom Paul Gaskin voor het eerst naar Nederland te halen. Dan moet je daar als fan van het eerste uur natuurlijk bij zijn. Met alle respect voor de andere bands die optraden op de pre party van Mario's Metal Meeting; ik kwam maar voor één band.

band image“Wat kan ik verwachten van een optreden van Gaskin?” vroeg ik me van tevoren nog af. Immers, na dat prachtige debuut maakte de band nog twee albums ('No Way Out' uit 1982 en 'Stand Or Fall' uit 2000) en die waren echt stukken minder. Heel veel minder om precies te zijn. Maar een lekkere brok NWOBHM gaat er eigenlijk altijd wel in, dus daarom trotseerde ik die fokkin A58 maar weer eens (of beter gezegd, de omleiding van die snelweg) om te kunnen genieten van een potje metal. Bandleider Paul Gaskin heeft inmiddels al jaren een mooie kale kop, wat hem overigens beter staat dan dat foute kapsel uit de jaren tachtig (maar dat geldt eigenlijk voor ons allemaal, nietwaar? hehehe). Ik hoef me vervolgens een heel optreden nergens zorgen over te maken. Dit is gewoon metal uit de jaren tachtig, niet meer maar zeker ook niet minder. De band speelt strak en de composities – met name die van het debuutalbum – mogen ook nu nog steeds gehoord worden ('Sweet Dream Maker', 'Despiser'). Lekkere riffs, veelal verpakt in hapklare brokken, vrij standaard maar wel verzorgd drumwerk (is dat nou oerlid Dave Norman achter die kit?) en een bassist die zijn partijen quasi nonchalant ten gehore brengt. Van zijn zang moet Paul het niet hebben, om eerlijk te zijn klinkt dat nergens meer naar. Maar alles beter dan de zang van die Bren Spencer op het eerdergenoemde 'No Way Out', moet ook Paul gedacht hebben! Zijn gitaarwerk daarentegen mag zeker nog gehoord worden. Zowel de riffs als de solos van de kale, oude rocker zijn nog steeds de moeite waard. De fans in de kleine, maar übergezellige Little Devil genieten met volle teugen van de dwarsdoorsnede van het repertoire van de Engelse metalband. Tja, een lekker ouderwets metalavondje is dan ook niet te versmaden! Ga zo door Mario!

<< vorige volgende >>