Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Fortarock 2010

Park Brakkenstein - Nijmegen 7 maart 2010

Fortarock is al enige jaren een begrip in het Nijmeegse: uit alle mogelijke hoeken en gaten van het door ons en u zo geliefde metalen genre worden interessante bands opgezocht en naar de Waalstad gehaald. Vorig jaar werd voor de eerste keer volgens deze principes (resulterend in een zeer avontuurlijke line-up) een festival uit de grond gestampt, resulterend in een uitermate geslaagde dag. Zaterdag 3 juli 2010 was het tijd voor de tweede editie, met wederom een enorm gevarieerd aanbod: death, een beetje black, sludge, old school cross-over en moderne metal: het was er allemaal. Zou het in het idyllische park Brakkenstein wederom lukken om hier een mooi feestje van te bouwen? Uiteraard gingen de Lords met goede zin en een uitgebreid team de proef op de som nemen.

Door:

Geen makkelijke taak voor Textures vandaag. Onze medelanders moeten niet alleen met hun ingewikkelde potje polyritmische metal reeds om twaalf uur het festival op gang zien te trekken, het optreden van vandaag betekent tegelijkertijd ook de vuurdoop van de nieuwe line-up. Keyboardist Uri Dijk werd voor deze gelegenheid nog even geleend van Ethereal, maar Daniel de Jongh (weggekaapt bij CiLiCe) is sinds een paar maandjes de permanente vervanger van ex-voorman Eric Kalsbeek. En het moet gezegd, Daniël en de band doorstaan de beproevingen van vandaag op meer dan degelijke wijze, waarbij vooral de actieve podiumpresentatie en soepele vocale schakelingen tussen schreeuw en clean van Daniël in het oog springen. Ondanks het matige geluid in het begin met wat weinig bas (dit werd gaandeweg gelukkig wel steeds beter) wordt er met veel overgave en enthousiasme een kleine bloemlezing van een half uur uit het oeuvre gegeven. Het rauwe oudje 'Swandive' gaat er bij ondergetekende vooral goed in, maar ook het meer robuuste nieuwe werk zoals 'Regenesis' genereert de nodige, welverdiende positieve publieksreacties. (Richard G)



Bijna 2000 jaar heeft het geduurd maar op 3 juli heersten de Romeinen weer even in Ulpia Noviomagus Batavorum (Nijmegen). Theatraal bewapend en onder begeleiding van Romeinse banieren en geluiden van het slagveld betreden de mannen van Ex Deo, een project van Kataklysm frontman Maurizio Iacono, het strijdperk. Direct vanaf 'Legio XIII' is het duidelijk dat de heren een gewonnen wedstrijd spelen. Op CD zijn de strijdklanken leuk, maar wat weet dit live toch veel en veel meer te overtuigen. Onder aanvoering van Maurizio (“Holland, it is time to start a war!”) komen tracks als 'The Final War (Battle Of Actium)' en 'Cruor Nostri Abbas' live meer tot leven en daarmee meer tot zijn recht. Een prima optreden dat met de titeltrack van het album, 'Romulus', wordt afgesloten. (Patrick)



Zonder dat Hail Of Bullets er ook maar iets aan kon doen heb ik met een tweeslachtig gevoel naar het optreden staan kijken. Ik vond namelijk dat de impact van de band zo vroeg in de middag, met dertig graden Celsius, een volle bak aan zon in de hemel en met een vrij zacht geluid enigszins teniet werd gedaan. Songs zoals 'General Winter', 'Warsaw Rising' en 'Advancing Once More' roepen een gevoel op van deceptie, twee meter sneeuw, min twintig graden Celsius en wanhoop. En als ik dan die jonge dame voor me zie in een leuk gestreept zomerjurkje en met teenslippertjes aan dan klopt dat niet met wat ik hoor. Maar gelukkig trokken Van Drunen en zijn mannen zich van dit alles niets aan en speelden ze hun set zoals altijd: goed en degelijk. Stefan Gebedi en Paul Baayens zongen de teksten regelmatig mee zoals Steve Harris dat bij Iron Maiden ook doet en men probeerde vooral de eerste rijen van het publiek goed bij de show te betrekken door oogcontact te zoeken. Al snel kwam de moshpit op gang en na elke track gingen de handen van het publiek op elkaar tot achter in de tent, en dat zegt genoeg. Na de vrij langzame afsluiter 'Berlin' keek frontman Martin verlekkerd uit zijn ogen, brulde: “nog eentje dan, vuisten, bangen.. alles uit de kast!” en de snelle track die volgende vergde ook meteen het laatste restje energie van de actieve fans in de tent. Dat de voetbalkoorts op het festival ook aanwezig was werd trouwens door Martin nog eens extra duidelijk gemaakt tijdens zijn aankondiging van 'Liberators', want Nederland had zich bevrijd van hun 'altijd maar verliezen van Brazilië op een WK' syndroom, en tevens waren we ook al bevrijd van die “fucking kanker Suarez”, want die zou tegen Nederland niet meedoen vanwege een rode kaart. Voetbal en metal, het blijft een mooie combinatie. (Tormentor)



Decapitated weet mij al te overtuigen zonder ook maar een noot gespeeld te hebben. De band, die na een lange tijd van tegenslag (bij een busongeluk kwam drummer Vitek om en liep vocalist Covan zeer zwaar hersenletsel op), eindelijk weer op de planken staat, gebruikt namelijk een nummer van Lux Occulta als intro, en dat kan ondergetekende buitengewoon waarderen. Lux Occulta, waarvan Decapitated gitarist Vogg ook deel uitmaakte, is namelijk een van de meest schandalig ondergewaardeerde bands van de afgelopen tien jaar. Decapitated zelf bakt er ook wel een en ander van. Ondanks dat hier een geheel nieuwe line-up staat, klinkt de band erg strak, waarbij naast het bizar snelle riffwerk van Vogg opvalt dat drummer Krimh het voor elkaar krijgt om al blastend te headbangen, of al headbangend te blasten. Een duidelijk stukje machtsvertoon, zullen we maar zeggen. Ondanks het wat schelle geluid (waarin de basgitaar ietwat het onderspit delft) en de verzengende hitte in de volle zon, maakt Decapitated indruk, hoewel ik mij niet aan de indruk kan onttrekken dat de Polen toch wel erg extreem zijn voor een deel van het publiek. Mij kan de technisch geraffineerde death metal echter zeker bekoren. Opvallend is dat er vandaag afgezien van het geniale 'Spheres of Madness', dat live een tandje sneller wordt gespeeld dan op plaat, alleen nummers van 'Organic Hallucinosis' de revue passeren, maar met krakers als 'A Poem About An Old Prison Man' en 'Day 69' geeft dit absoluut geen reden tot klagen. Nieuwe frontman Rafal Piotrowski doet het ook zeker niet verkeerd, en hoewel zijn stemgeluid bij vlagen aan de metalcore-kant van het spectrum zit, weet dit bedreadlockte podiumbeest zeker te overtuigen. Het enige wat er eigenlijk op Decapitated valt aan te merken, is dat het geluid helemaal doodvalt tijdens de solo's, dus wellicht is het aantrekken van een tweede gitarist voor optredens lang niet zo'n gek idee. (Martin)



Voor de zoveelste keer zorgde onacceptabel gedrag van Glenn Benton c.s. dat een Europese tour geannuleerd werd. Zodoende staat vandaag niet Deicide, maar het Zweedse Watain hier vandaag. Aangezien deze heren ook niet echt bekend staan om hun vriendelijke benadering van de medemens lijkt men een waardig vervanger. Watain is een van de weinige bands die erin slaagt om anno 2010 nog een randje gevaar aan black metal toe te voegen, getuige het geniale album 'Lawless Darkness' van dit jaar en de live-reputatie die men heeft opgebouwd, waarbij opvalt dat de band niet vies is van een paar litertjes bedorven bloed. Gelukkig viel het vandaag reuze mee qua stank. Hoewel half drie 's middags bij temperaturen van boven de dertig graden allesbehalve ideaal is voor een black metal band, weet Watain meteen de juiste sfeer te creëren. De heren bewijzen maar weer eens dat corpse paint er niet altijd gestileerd uit hoeft te zien en komen als een stelletje maniakale gedrochten het podium op. Zo hoort black metal te zijn! Ook de vlammenwerpers dragen hun steentje bij en maken het in de tent alleen maar heter. Hoewel voorspelbaar, is 'Malfeitor' een uitstekende aftrap, al zorgt het aanvankelijk uitermate gammele geluid ervoor dat het nog wel enige moeite kost om in de juiste stemming te komen. Dit speelt de band nog meer parten tijdens het snelle 'Devil's Blood' (uiteraard inclusief een flinke plens oud bloed over de voorste rijen), dat aanvankelijk als een grote brei klinkt maar gaandeweg steeds volgbaarder wordt. Als daarna echter bij 'Sworn To The Dark' de geluidsproblemen definitief verholpen zijn, gaat het dak er helemaal af. Watain is zeker niet de strakste band ter wereld, maar men weet enorm te overtuigen. Althans… Hoewel de aanzienlijke drukte in de tent bij aanvang de buzz rondom 'Lawless Darkness' bevestigt, wordt het toch steeds rustiger in de tent. Niet iedereen lijkt te zijn opgewassen tegen dit black metal geweld, maar het contingent dat achterblijft en er wel raad meer weet, gaat juist behoorlijk los, hetgeen het prettig explosieve sfeertje in de tent alleen maar ten goede komt. Na 'Sworn To The Dark' is 'I Am The Earth' nog het enige oudje tussen wat in feite een bloemlezing is uit 'Lawless Darkness'. 'Total Funeral' hakt er stevig in en dat zelfde kan ook gezegd worden van het geweldige, negen minuten lange 'Wolves' Curse'. De band sluit, voorspelbaar maar zeker niet plichtmatig, af met 'Reaping Death' en een nog nader te identificeren cover (ik gok op Bathory, maar met 100% zekerheid kan ik het niet zeggen). Hoewel dit niet voor iedereen zal gelden, vormt Watain voor mij wel het absolute hoogtepunt van dit festival. (Martin)



Hoewel zo'n gevarieerde line-up het moeilijk maakt om vandaag een vreemde eend in de bijt aan te wijzen, is de minst normale eend in de bijt vandaag misschien toch wel het Amerikaanse Baroness. Geen blastbeats, grunts, folkinstrumenten of breakdowns, maar gewoon een baard, een spijkerbroek en bovenal een bonte verzameling geniale riffs en melodieën. Je kunt merken dat de band zich al een aantal jaar het leplazarus toert: leider John Baizley en zijn relatief nieuwe adjudant op de zessnaar Peter Adams convergeren, divergeren en harmoniseren de klanken van hun instrumenten zo ontzettend soepel, heerlijk en natuurlijk. Tel daarbij het stuwende, superenergieke drumwerk van Allen Blickle en het eigenzinnige basgetokkel van Summer Welch en je hebt de basisingrediënten van de fantastische show van vandaag. Wanneer progressieve sludge rock parels als 'A Horse Called Golgotha' of 'The Sweetest Curse' zo heerlijk over de weide uitgestort worden, dan is het niet zo moeilijk een oogje dicht te knijpen bij de wat onzuivere samenzang tussen Baizley en Adams. Als beloning voor het energieke, niet-lullen-maar-spelen optreden mag Baroness een nummer extra spelen in verband met het te laat arriveren van de volgende band op het programma. En zo komt met het ongepolijste 'Tower Falls', van de eerste EP, een ruig einde aan een heerlijke rock show. (Richard G)



Het duurt een halve eeuwigheid voor Behemoth begint. Wat de indruk wekt van overdadig veel pretentie, iets waarvan ik de Polen eigenlijk nog nooit heb hoeven beschuldigen, blijkt echter het gevolg te zijn van logistieke ellende, waardoor de band veel later dan gepland kan beginnen met opbouwen. Het massaal toegestroomde publiek wordt dan ook steeds ongeduldiger, tot Behemoth dan eindelijk, een half uur later dan gepland, kan beginnen. Het mag duidelijk zijn dat de heren iets goed te maken hebben, maar grappig genoeg valt het me erg zwaar om boos te blijven, zeker als de band het oudje 'LAM' inzet. Uiteraard wordt er vandaag vooral materiaal van de laatste drie albums gespeeld, en hoewel dat allesbehalve vervelend is, kan dit materiaal zich wat mij betreft niet meten aan albums als 'Satanica' en 'Thelema.6', waarvan helaas niets wordt gespeeld. Ach ja, nummers als 'Conquer All' en 'Slaves Shall Serve' zijn nou ook niet bepaald vervelend om aan te horen, zeker als men in aanmerking neemt dat de band wederom strak genoeg is om zelfs Marc Dutroux te bekoren. Drummer Inferno ontpopt zich wederom tot dè drummer van het festival. Het publiek weet in elk geval wel raad met Behemoth, en er ontstaat dan ook een flinke pit. Dankzij de opgelopen vertraging moet de band echter al veel te snel afsluiter 'Chant For Eschaton' inzetten. Nog een keer headbangen, en dat was het dan voor vandaag. Wat overblijft, is een prima optreden dat overweldigend had kunnen zijn als de volledige speeltijd benut had kunnen worden. (Martin)



Ensiferum is een band waar ik geen enkele cd van heb, maar als ik ze op een festival tegenkom ga ik wel altijd even kijken. Zo geschiedde dus ook deze keer en ik heb me prima vermaakt. Het geluid was goed, de spelvreugde was aanwezig en alhoewel het publiek niet massaal naar de open stage was gekomen werd er wel vrolijk meegedaan. Men startte een pit, een polonaise, men danste of men stond te headbangen en bekers in de lucht te smijten. Al gauw ontstond er een jubelstemming die het hoogtepunt bereikte met de afsluiter. De zanger maakte ons goed duidelijk dat we met z'n alleen op de juiste momenten ta da da da, ta da da da moesten zingen en zelfs ik kon hier gemakkelijk aan meedoen. Als ik de volgende keer deze Hammerfall meets Unleashed met folk invloeden tegenkom ga ik weer kijken. Gezellig! (Tormentor)



Hoe glorieus kan een comeback zijn? Nu de tot rotte appels gebombardeerde Herrera (drums) en Olde Wolbers (bas/gitaar) weggewerkt zijn en de psycholoog vrede heeft gesticht tussen riff meister Dino Cazares (gitaar) en loei-ijzer Burton C. Bell loopt alles weer gesmeerd bij het industriële death/thrash instituut Fear Factory. Met ex-Strapping Young Lads Byron Stroud (bas) en Gene 'the atomic clock' Hoglan (drumks) in de gelederen weet je dat het vandaag niet fout kan gaan. Ik heb de comebackplaat 'Mechanize' nog niet gehoord, maar het titelnummer, 'Fear Campaign' 'Christploitation' en 'Powershifter' beuken bijna als vanouds. Bijna, want de tent ontploft eigenlijk pas echt wanneer crowdpleasers als het machtige, groovy 'Edgecrusher' en het materiaal van meesterwerk 'Demanufacture' ingezet wordt. De band speelt zo strak als je zwaarlijvige oma in een te kleine legging en het over het geluid viel eigenlijk voor het eerst vandaag niets te klagen, dus de traditioneel ietwat labiele cleane zanglijnen van Burton nemen we dan graag voor lief. Het ecologisch bewustzijn van de band komt nog even naar boven wanneer de hele tent wordt gesommeerd om 'BP must pay' mee te scanderen. Met ouwetje 'Martyr' en meeschreeuwer 'Replica' wordt er vakkundig een geweldige climax bereikt van wat voor mij het beste optreden van de dag was. (Richard G)



Waar rook is is vuur, en toen de goden zagen dat links en rechts van het podium dikke rode wolken omhoog kwamen moesten ze hebben gedacht: 'Kom, we blussen even en zetten de kraan open.” Het gevolg: het grootste gedeelte van de Kreator set speelde zich af in de regen. Dit was goed want nu kon ik tijdens het meebrullen, lucht gitaar spelen en headbangen in ieder geval een beetje afkoelen. Dit gold trouwens voor meerderen want het publiek kon moeilijk stil blijven staan bij klassiekers zoals 'Pleasure To Kill', 'Extreme Aggression' of tijdens de geheide meezingers 'Phobia' en 'Violent Revolution'. Een dikke verrassing was 'Endless Pain' en via wat meer oud en nieuw werk kwam al veel te snel Mille met een vlag op het podium. Dit betekende natuurlijk 'Flag Of Hate' en 'Tormentor' en na zestig minuten steeg de rook weer op: einde oefening. Kreator speelde gedreven, Mille hitste op zijn inmiddels bekende manier de boel behoorlijk op, de setlist was dik in orde en de liefhebbers hebben een fijn uurtje aan vijfentwintig jaar thrash metal geschiedenis voorbij zien komen. (Tormentor)



De heren van Killswitch Engage weten hun intro wel weer te kiezen 'Oh Yeah' van het Zwitserse Yello trapt met een vette knipoog het optreden van het vijftal af. De volle tent staat aanvankelijk wat verbijsterd om zich heen te kijken als de elektronische klanken over hen heen dalen, maar zodra 'Rose Of Sharyn' over de grote fanschare knalt, is het feest begonnen. Opvallend genoeg is de setlist een mooie balans tussen oud en nieuw werk en ligt de nadruk vandaag zeker niet op het meest recente materiaal. 'Breathe Life', 'Life To Lifeless', 'This Is Absolution', 'My Last Serenade' en 'The End of Heartache' worden stuk voor stuk luidkeels meegebruld. Zoals altijd probeert Adam de lachers weer op zijn hand te krijgen met zijn rare bokkensprongen en triviale grappen en grollen rondom bierblikjes. Daarnaast is het vooral Howard Jones die voor het contact met het publiek zorgt. Een vermakelijk optreden wordt afgesloten met 'Holy Diver', dat sinds het overlijden van Dio nog meer betekenis heeft meegekregen. (Patrick)


Boze tongen mogen dan beweren dat de afsluiter van FortaRock 2010 eigenlijk Bullet For My Valentine is, maar wat mij betreft vindt het echte slotakkoord plaats met Suicidal Tendencies. De band trapt af met 'You Can't Bring Me Down' en direct weet de Californische act het veld in beweging en vervoering te brengen. Daarnaast valt meteen op dat het nummer wel erg lang wordt doorgevoerd. Iets wat de hele show door gebeurt; het tempo wordt er daardoor soms uitgehaald zodat Mike Muir de boel nog een beetje bij kan houden. Het mag de pret niet drukken en desondanks is het toch een groot feest. O.a. met 'War Inside My Head', 'Send Me Your Money', Subliminal' en 'Possessed to Skate' en de 'Mike Muir verwart zichzelf nog steeds met John Hinckley Jr.'-song 'I Shot Reagan' zorgen ervoor dat er volop genoten kan worden. Van het nieuwe album dat later dit jaar moet verschijnen, komt 'Come Alive' voorbij vliegen. 'Pledge Your Allegiance', waarbij Jan en alleman op het podium wordt uitgenodigd om lekker mee te brallen sluit een lekker optreden op een waardige manier af. (Patrick)



Patricks gevoelens ten aanzien van Bullet For My Valentine worden door meer mensen gedeeld blijkens de verre van gevulde, zeg maar gerust halflege, tent. Het harde oordeel dat de hippe Britse heavy metalcore formatie de status van headliner onwaardig is, lijkt dan ook gerechtvaardigd. Hoewel alle aanwezige metal kiddo's juist de hele dag op deze show hebben gewacht, is het voor de oude garde een goed excuus om lekker vroeg af te taaien. Zo vervult BFMV eigenlijk precies die functie die de organisatie vorig jaar beoogde met de aftershow van The Devil's Blood: een soort van soundtrack bij een geleidelijke afvloeiing van de bezoekersstroom. Logistiek gezien erg praktisch, maar het voelt nu wel een beetje alsof het festival als een nachtkaars uitgaat. Ook al weten de Britten middels een enthousiaste presentatie en een degelijke show de harten van hun puberpubliek makkelijk te stelen, hun licht verteerbare, oppervlakkige moderne heavy metal mengsel weet mij (en zichtbaar vele anderen) absoluut niet te raken. Niks mis met een gevarieerde programmering, maar als je je festival met een knal wilt eindigen, dan is een afsluiter die een wat breder publiek aanspreekt geen overbodige luxe. Ideetje voor de volgende edities wellicht? (Richard G)



Al met al had de uiterst gevarieerde line-up deze tweede editie van Fortarock The Festival absoluut zijn charme, maar misschien kunnen de principes volgend jaar een ietsepietsie opzij geschoven worden en kan er een knallende headliner geprogrammeerd worden, zodat er in ieder geval een grotere kans is dat de festiviteiten in majeur eindigen. Voor de verdere rest niets dan lof, op naar editie drie!

<< vorige volgende >>