Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Dillinger Escape Plan, Fehler & The Darkest Red

Dynamo - Eindhoven 15 juni 2010

Een concert van Dillinger Escape Plan staat gelijk aan een grote energie explosie en publieksinteractie. Iedereen die er ooit bij was, die weet dat. Wanneer het optreden echter eindigt met zanger Greg op drie meter hoogte bovenop de speakers en gitarist Jeff aan de andere kant van de zaal op de bar, dan moet het wel een extreem vette show zijn geweest. Ik hoef zeker niet toe te voegen dat dit 15 juni het geval was in Dynamo, Eindhoven?

Door: Richard G.

Voor het zover is, echter, mag het al vroeg in grote getale opgedraven publiek zich laten opwarmen door twee voorprogramma's. Aan het enthousiasme van Waalwijk's The Darkest Red te zien moet het ontzettend gaaf zijn om hun dertien in een dozijn breakdown metalcore te spelen. De voorste rijen krijgen ze dan ook zelfs redelijk mee, wat betekent dat ze zich zeer verdienstelijk gekweten hebben van hun rol als opener.

Vervolgens mag het eveneens Nederlandse Fehler zijn kunsten vertonen. Hun sludgy post metal is op het eerste gehoor best ok, maar na een aantal nummers valt het op dat ze wel erg repetitief zijn en dat de brullijnen bovendien allemaal min of meer op hetzelfde neerkomen. Het drietal is echter nog piepjong, dus men heeft nog meer dan genoeg tijd om deze euvels te verhelpen. Het energieniveau in de zaal daalt enigszins, maar dat is misschien maar goed ook aangezien de orkaan die Dillinger heet nog doorstaan moet worden.

Met het briljante 'Option Paralysis' als laatste toevoeging aan een toch al vrij geniaal, genredoorbrekend oeuvre en een live-reputatie om u tegen te zeggen was het niet meer dan logisch dat The Dillinger Escape Plan zelfs op een doordeweekse dinsdag de grote zaal van Dynamo barstensvol (niet uitverkocht) krijgt. De temperaturen lopen tijdens de vrij korte ombouwpauze hoog op en wanneer men met (naar ik meen) 'Panasonic Youth' de zaal meteen in een zwetende, kolkende, over elkaar heen vallende massa ledematen en (verrassend veel) puberlijven verandert is de toon gezet. Groot probleem is aanvankelijk het veel te schelle, onduidelijke zaalgeluid (vandaar het voorbehoudje bij het benoemen van de opener), waardoor je eigenlijk alleen drums kunt horen en bijna geen gitaren. De pret echter wordt hierdoor amper gedrukt, want het onaflatende spring en vliegwerk op het podium boeit meer dan voldoende en na een minuut of twintig is het geluid alweer stukken beter (acceptabel, maar niet perfect).

In ruim een uur bladeren de meesters van de mathcore met het grootste gemak door hun hele catalogus. 'Sugar Coated Sour', 'Sunshine The Werewolf', 'Milk Lizard', 'Farewell Mona Lisa', 'Room Full Of Eyes': elk album komt aan bod (uiteindelijk maar vier nummers van 'Option Paralysis' en met elk nummer ontploft er een nieuwe chaotische precisiebom in de voorste rijen. Energie en zweet vloeien rijkelijk en band en publiek voeden elkaar voelbaar met als climax het genoemde einde met Greg Puciatio op drie meter hoog en Jeff Tuttle op de bar. Wat een band, wat een optreden, wat een avond!

<< vorige volgende >>