Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Brian ‘Head’ Welch

P3 - Purmerend 6 november 2010

Na zijn ronduit verrassende album 'Save Me From Myself' (uit 2008) alweer, was het nogal een verrassing om te horen dat Brian 'Head' Welch zijn Nederlandse livedebuut zou maken in Purmerend. Nu kende ik de zaal P3 alleen van de buitenkant, ik had er nog nooit een concert bekeken, dus het was voor ons allebei een ontmaagding. Maar goed, met een kinderverjaardag in dat weekend en dus een uitermate lege portemonnee zou het lastig worden om daar met de auto heen te gaan: benzine is niet zozeer het probleem maar wel het feit dat je betaald moet parkeren in die omgeving. En omdat vrouwlief de auto ook nog eens nodig heeft voor de helft van haar betaalde werkzaamheden en om de taart op te halen voor de verjaardag van de kinderen (wij hebben een tweeling) in Amsterdam, besloot ik maar op de fiets van Zaandam naar Purmerend te gaan, met 'Save Me From Myself' blèrend op de koptelefoon. Het bleek maar dertien kilometer. Half uurtje dus.

Door: Wilmar

En inderdaad: de zaal was nog niet eens open toen ik mijn bolide vastketende aan het hek dat om P3 heen staat. Eenmaal binnen aangekomen toog ik naar de bar om mijn weekend te beginnen met een lekker glaasje rode wijn. Het was er één van een slobberkwaliteit, maar als je de wijnen hebt overleefd die ze schenken aan boord van die rondvaartboten in Amsterdam, dan heb je alles wel een keer gehad, dus die van P3 was zo slecht nog niet. Maar ja, die ochtend wel kwart voor zes opgestaan en de hele week al matig geslapen in verband met allerhande activiteiten, om nog maar niet te spreken van het verkiezingsdrama dat zich twee dagen ervoor heeft voltrokken (ik word niet vrolijk van een VVD als grootste partij), en die wijn timmerde er aardig in. Ik draai mij om en kijk naar de open deur van de zaal en zie daarboven staan kleine zaal. Daar sta je dan. Volledig in den Heere, uit je immens populaire band gestapt die met gemak de Heineken Music Hall vol krijgt in Amsterdam, en je eindigt in Purmerend, P3, kleine zaal. Niets ten nadele van die kleine zaal hoor, P3 is een schitterende zaal. De kleine zaal ademt een beetje de sfeer van de oude Melkweg, en voor een concertzaaltje is dat wel goed, maar het geeft wel even het contrast weer: van een flinke hal terug naar de kleine tentjes.

En dat veel Korn-fans hem de overstap van heidense nu-metal naar christelijk verantwoorde nu-metal niet hebben vergeven (het CDA en Christenunie hebben niet voor niets zoveel zetels verloren) was duidelijk: de kleine zaal was maar voor de helft gevuld, en dan schat ik het nog positief in. Head had nog een voorprogramma meegenomen, een band die zichzelf Nn3rSe noemt en waar ik ook zoek op internet, ik kan helemaal niets van ze vinden. En dat is jammer want verdomme: ze konden ook nog eens muziek maken. Nerves rekende wel buiten het Noord Hollandse publiek toen ze het probeerden aan te sporen tot enige participatie: stug bleven ze voor zich uitstaren naar dat podium, want daar is de actie. Maar de twee dames en twee heren worstelden zich lekker door hun set van springerige op System Of A Down lijkende metal heen, en voor ons heteroseksuele mannelijke bezoekers kwam er nog een extra dimensie (zeg maar twee) bij als de frontvrouwe springend uit haar plaat ging, of diep voorover gebogen ging headbangen, wat voor ons een bijzonder perspectief op de zaak wierp. Ik verwacht nu minstens vier e-mails van feministische organisaties wegens een seksistische recensie. Feit blijft dat het goed was, jammer dat ze niets aan hun exposure op internet doen. Uiteindelijk vonden we toch hun MySpace stekje - Horst.

Rond tien uur besteeg Brian Welch het podium met zijn zeskoppige band om direct met een nieuw nummer te starten dat de titel 'Run' had. Hij zou die avond nog twee nieuwe nummers spelen en het moet mij van het hart dat ze niet de impact hebben die 'Save Me From Myself' op mij had, maar dat kan natuurlijk het onwennige ervan nog zijn. Feit blijft dat hij na dat eerste nummer meteen 'Re-Bel' van zijn debuut om onze oren joeg, en je kunt zeggen wat je wilt over de tekstuele inhoud: dat nummer heerscht vet op cd, live is het nog tien keer beter. Brian richtte zich voornamelijk op de zang, en pakte zo nu en dan een gitaar erbij, de hippiegitarist op rechts deed de achtergrondvocalen en dat zorgde ervoor dat het albumgeluid prima benaderd kon worden. En dan schijnt hij van de drugs en drank af te zijn, maar toen hij het publiek aansprak deed hij dat met een 'Good Evening Amsterdam'. De laatste keer dat ik naar buiten keek, stond ik toch echt in het bruisende centrum van Purmerend, metropool van het Noorden… Maar goed: neem elke gemiddelde Amerikaan en vraag ze of ze ooit hebben gehoord van The Netherlands. Behalve de Westboro Baptist Church, kent geen Amerikaan ons land. Vraag ze naar 'Amsterdam', dan weten ze het wel degelijk. De poort naar de Hel. Al zou je ze in Schubbekutterveen laten spelen, dan nog schreeuwen ze 'Hello Amsterdam'. Ik kan mij zelfs een concert van Alice Cooper voor de geest halen in 1987 in de Rijnhal te Arnhem, en zelfs hij stond te schreeuwen 'Hello Amsterdam, Good evening Amsterdam, Good night Amsterdam', dus voor Amerikanen is 'The Netherlands' gewoon synoniem aan Amsterdam.

Naast 'Re-Bel' werden nog het titelnummer, 'Money', 'Die Religion Die' en in de toegift 'Flush' gespeeld. Plus de twee nieuwe nummers 'Bury Me' en 'Torment' was het bij elkaar nog geen uur. Ik had een blik kunnen werpen op de setlist die bij de mengtafel lag, en daar stond toch echt 'Adonai' als tweede toegift op vermeld, maar kennelijk vond Head het welletjes. Hij liep tijdens het optreden ook meerdere malen te klagen dat het podiumgeluid niet goed was op zijn 'Head'-set en liet dat in 'Bury Me' in de tekst doorschemeren dat hij 'zong door een distortion pedaal'. Goed, ik stond op de gastenlijst omdat ik er een recensie van moet schrijven, maar als je er bijna zeventien euro voor betaald hebt, dan is een uurtje muziek, terwijl hij er makkelijk nog een uur aan had kunnen plakken, nogal karig. Daarnaast vind ik het van weinig professionaliteit getuigen als je je als doorgewinterd artiest laat kisten door een slecht podiumgeluid. Zou het dan toch een samenloop zijn van klein zaaltje, slecht gevuld en dan ook nog eens een kutgeluid? Heeft Brian dan toch fout gegokt door zijn geld op Jezus in te zetten en niet op Korn? Want aan de rest van zijn band lag het niet: die gaven allemaal stuk voor stuk prima performances en deden gewoon datgene wat er van ze gevraagd werd: een goed optreden neerzetten. Het stomme is dat ik dit soort sterallures niet van Head verwacht had na het interview dat ik met hem heb gedaan voor LoM nummer 88. Na het optreden zou Head met de hele band de zaal inkomen om merchandise te signeren. Ik voelde niet de behoefte om hem even aan te tikken en te zeggen wie ik was, dus ik ging maar richting huis: nog ruim een half uur fietsen met een paar verkeerd gevallen rode wijn in mijn flikker en een compleet feestweekend voor de boeg omdat de kinderen op zondag jarig zijn…

Op weg naar buiten lagen er bij de ingang stapels met zogenaamde Metal Bijbels. Ik heb er eentje meegepakt. Thuisgekomen naar de wc, en daar maar even doorgebladerd… Dames en heren: dit is voer voor een bijzonder kritische boekrecensie, maar daarvoor zal ik het eerst moeten lezen… Oh my fuckin' Gawd…

<< vorige volgende >>