Listen live to Radio Arrow Classic Rock

John Waite

Bosuil - Weert 25 februari 2010

Terwijl de laatste drie Nederlandse ploegen deze avond (vergeefs bleek achteraf) ploeteren om een plaatsje in de volgende ronde van de Europa League te bemachtigen, ga ik vanavond kijken en luisteren naar John Waite. Waite is een Engelse zanger die naam en faam verwierf met gerenommeerde bands als The Babys en Bad English. Vervolgens is de man een al even succesvolle solocarrière gestart (met een nummer 1 hit in de Verenigde Staten met 'Missing You'!). Met zijn uit duizenden herkenbare stem heeft hij al de nodige klassieke rockers en ballads op zijn naam staan. Een paar jaar geleden zag ik hem al eens live aan het werk op het Arrow Rock Festival en toen was ik niet onverdeeld enthousiast. Hoog tijd dus om te checken hoe de vlag er tegenwoordig voor hangt bij John.

Door: Wim S.

Er is nogal wat volk afgekomen op dit concert! Leuk! De Bosuil heeft zelfs de schuifwand in het midden van de zaal geopend, zodat het 'café gedeelte' ook bij de zaal getrokken wordt. Om 21.45 uur gaat John, vergezeld door slechts drie muzikanten in een basisbezetting van drums, gitaar en bass, van start met de rocker 'Change'. Naast het gegeven dat Waite dus een herkenbaar stemgeluid heeft, is zijn grote kracht dat hij zich erg goed bewust is van zijn beperkingen. De man doet geen dingen die hij niet (meer) kan. Dat komt de muziek zeker ten goede. Sommige tracks worden in een ander tempo gespeeld dan de originele versies en soms worden nummers een octaaf lager neergezet. Hierdoor komt Waite nauwelijks in de problemen met zijn toch vrij beperkte stem. Zijn stem heeft gewoon 'het'.

En 'het' is in dit geval geloofwaardigheid. John Waite heeft wat mij betreft de gave om mensen te laten geloven wat hij zingt. Het komt oprecht en echt over, het is natuurlijk, het is puur. Je voelt en ervaart de pijn, het plezier, de boosheid en willekeurig welke andere emotie die hij bezingt. Bovendien blijkt hij een sympathieke vent met een goed gevoel voor humor. En zo kunnen we allemaal genieten van Bad English nummers als 'When I See You Smile' (in een erg ingetogen versie), de rocker 'Best Of What I've Got' en de hit 'Time Stood Still'. Van The Babys krijgen we onder andere 'Everytime I Think Of You' (wat een mooi nummer is dat toch eigenlijk), een lange versie van 'Midnight Rendezvous' en 'Head First'. Helaas (en onbegrijpelijk!!) wordt 'Isn't It Time?' vergeten vanavond. Wel krijgen we nog een smakelijke uitvoering van Dylan's 'All Along The Watchtower' en de toegift bestaat uit een krachtige, vlotte uitvoering van de Zeppelin kraker 'Rock And Roll'. Muzikaal hoogtepunt van de avond is voor mij de intense uitvoering van 'Suicide Life', waarin je de ellende bijna letterlijk voelt. Een meesterlijk nummer.

Speciale vermelding krijgt van mij ook nog gitarist Luis Maldonado. Al na twee nummers heb je in de gaten dat die kleine, wat androgyne gitarist tot de buitencategorie hoort. Niet zozeer in zijn riffs of zijn akkoordenwerk maar vooral in de solo's weet de man te overtuigen. Vlijmscherpe, supersnelle maar o zo zuivere solo's slingert hij keer op keer de zaal in met zijn prachtig witte Gibson. Petje af kerel! Na dik 75 minuten houden Waite en zijn kompanen het voor gezien. Ik heb genoten van dit (h)eerlijke concert van een oude rocker die er nog steeds toe doet. En achteraf gezien was het ook niet erg dat ik het voetbal heb moeten missen…….

<< vorige volgende >>