Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Rammstein

Gelredome - Arnhem 12 april 2009

Het ging er nog even om spannen met dit concert. In de eerste plaats omdat Rammstein's platenmaatschappij mijn perskaart aangetekend had opgestuurd en dat deze werd aangeboden op het moment dat ik niet thuis was, en op het briefje stond dat het pas de volgende werkdag opgehaald kon worden. Het was vrijdag, het concert op zondag en de eerstvolgende werkdag zou maandag zijn. Gelukkig zijn op het postkantoor zaterdagen ook werkdagen, dus daar zou het niet aan liggen. Nee, wel aan Till Lindemann. Het concert van Rammstein op 4 december in Luxemburg bleek afgelast te zijn wegens stemproblemen van Till. Nu heb ik Morbid Angel een keer gezien zonder zang omdat David Vincent stemproblemen had, en dan is zo'n concert toch niet hetzelfde. Op zondagochtend werd gelukkig duidelijk dat het concert toch doorging. We hadden trouwens al kaartjes gekocht omdat het lang onduidelijk was of we in aanmerking zouden komen voor een persaccreditatie (heel den Hollandschen media wilt uiteraard naar deze megashows), dus we konden iemand binnen de eigen vriendenkring blij maken. Het concert was, qua goede kaarten, plat uitverkocht. Er waren nog wel kaarten beschikbaar met beperkt zicht, maar de kaart die wij ontvingen was een staanplaats, en dat is toch de beste plek om een concert mee te maken… Dacht ik…

Door: Wilmar

Maar voordat ik mij ga verdiepen in de geneugten van een staanplaats bij een groot concert, moesten we daar wel zien te komen. We waren lekker op tijd weg gegaan, zodat we al rond halfvijf in Arnhem naar Burgers Zoo werden geleid waar de parkeerplaats voor Rammstein was. A tien euro. Tien euro om je auto kwijt te kunnen. Nou, veel veel haar zit er niet meer op die kale knar van mij, maar nog genoeg om te zeggen dat ik niet twintig procent van mijn concertbudget ga beleggen in een parkeerplek. En zeker niet in een parkeerplek vanwaar je met bussen naar de hal gebracht moet worden, dat wordt namelijk bij afloop van het concert wederom een drama. Dus wij besloten maar richting Gelredome te rijden en te zien of wij ergens in de buurt konden parkeren. Eenmaal bij Gelredome zagen we dat er een woonwijk naast lag, en woonwijk houdt in 'gratis parkeren'. Dat wist de politie dus ook, en die had alle toegangswegen naar de woonwijk afgezet. Moet je dus een echtgenote hebben zoals die van mij: die rijdt rustig een paar afslagen verder en gaat dan binnen de wijk terugrijden naar het Gelredome, met als voordeel dat wij dus een parkeerplek hadden voor nop.

Eten doe je bij de zaal, maar in dit geval zat er een McDonalds naast. Lekkere sponzige broodjes met vlees, sla en saus, daar draai ik mijn hand niet voor om. Maar goed, minpunt aan deze Mac is dat er maar een minimaal aantal toiletten beschikbaar waren. In het Gelredome was dat een stukje beter geregeld, maar als er veel mensen zijn, is het automatisch altijd druk. En Rammstein trekt ontzettend veel publiek. Gemêleerd publiek: een straalbezopen gast sprak mij aan dat hij eigenlijk van hiphop hield maar dat Rammstein 'the bomb' was. Ook zie je dat alle leeftijdsklassen op deze band afkomen, metalfans, punkers, corpsballen, een enorme verscheidenheid aan publiek. Rammstein had op deze tournee de band Combichrist meegenomen, en die begonnen om stipt 19.00 uur. Deutsche punktlichkeit?

Combichrist kon zich verheugen op een redelijke belangstelling van het publiek, want de meute vooraan ging helemaal uit de plaat. Persoonlijk vond ik de stageact van deze band prima, maar de muziek te simpel. Combichrist speelt een vorm van EBM/Electro die je kunt vergelijken met The Prodigy, maar wel The Prodigy op zijn smalst. De band maakt gebruik van twee drummers, waarvan eentje met enige regelmaat zijn drumstel het podium op trapte, waardoor een roadie achter de vliegende trommel aan moest. De toetsenist had het druk met headbangen en de simpele programmaatjes aan jakkeren, en er was een zanger/schreeuwlelijk die de boel moest aanjagen. Gelukkig duurde het optreden maar een half uurtje, en om halfacht konden we weer terug naar de bar.

Nu was de bar altijd een favoriet verpozen van mijn kant, maar sinds ik dankzij een chronische ziekte met evenzo leuke medicijnen moet 'oppassen met alcohol', beleef ik concerten op een heel andere wijze. En dan valt het gedrag van je medemetalgenoten toch echt op bijzondere wijze op. De ene wordt nogal opstandig van al die intoxicatie, anderen staan met een grijns gezapig langs de bar te wachten. Muntjes waren trouwens bijzonder prijzig: twee euro vijftig per stuk. Een half litertje plat water was drie euro vijfenzeventig… En inderdaad: als je leest dat het anderhalve munt is, dan lijkt het goedkoop. Maar goed, al sabbelend op een halve liter water gaat een half uurtje vrij snel voorbij en om acht uur zou Rammstein het podium betreden.

En terwijl er gaten werden geslagen en gezaagd in de achtergrond onder het donderende intro van 'Rammlied', ontdekte ik hoe de huidige metalfans een concert beleven: via hun mobieltje. Met enige regelmaat werd mij het zicht aan het podium onttrokken door een zee van mobieltjes die ofwel fotografeerden of filmden. Voordeel is dat je die filmpjes weer op YouTube kunt terugvinden, maar als je daarvoor de helft van een concert moet missen omdat je het niet kunt zien door de mobieltjes, is het andere uiterste. De band kan daar niks aan doen, tot daaraan toe, maar het neemt wel een stukje kijkplezier weg. En Rammstein is live een band die je moet zien. Dat bleek wel tijdens eerdergenoemd 'Rammlied', waarbij de nodige visuele effecten de band de nodige bijstand gaven. Het was te horen dat Till het moeilijk had: hij hield in sommige stukken enorm in, of hij zong bepaalde stukken veel lager dan normaal en in veel gevallen liet hij bepaalde zangpartijen over aan gitarist Richard Kruspe. Hij probeerde in de meeste gevallen toch die partij te zingen die hij op cd ook liet horen, en in het tweede nummer 'B********' moest hij al gelijk aan de bak met het bijzonder ruig gezongen refrein.

De nadruk vanavond lag op het nieuwe album 'Liebe Ist Fur Alle Da' (afgekort 'LIFAD', zoals te zien was op de bassdrums en in de achtergrond) en ruim de helft van het optreden zou bestaan uit materiaal van dit album. Van de negentien nummers kwamen er negen van 'LIFAD'. De albums 'Reise Reise' en 'Rosenrot' waren het meest ondergewaardeerd met slechts één nummer in de setlist. Na 'LIFAD' was 'Mutter' de tweede met vier nummers ('Feuer Frei', 'Links 2,3,4', 'Ich Will' en 'Sonne' in de toegift), twee nummers van 'Sehnsucht' ('Du Hast' en 'Engel') en twee nummers van 'Herzeleid' ('Weisses Fleisch' en 'Du Riechst So Gut'). Tja, wat moet je nog meer vertellen over een Rammstein concert? Het is een zee van vuur, vuurwerk, lasers en schuim dat uit een enorme metalen penis op het publiek werd afgevuurd tijdens het nummer 'Pussy' dat het concert in feite afsloot. De band kwam nog terug met twee toegiften, waarvan 'Engel' de meest indrukwekkende was. Getooid met metalen vleugels die vuur spuwden over het podium bracht Till het nummer ten gehore, maar het was duidelijk dat hij er vocaal doorheen zat. Het verdient lof dat ze het optreden hebben laten doorgaan, dat ze zich zo professioneel hebben opgesteld en het publiek hebben gegeven waarvoor ze kwamen, namelijk: de Rammstein show. Ik kan mij alleen niet aan de indruk onttrekken dat ik de vorige show, vijf jaar geleden, een stuk sterker vond.

De organisatie in het Gelredome verdient overigens wel alle lof: door twee uitgangen open te zetten, kon het publiek rustig naar buiten stromen, en ik ben nog nooit in zo'n recordtijd buiten een zaal gekomen. Tijdens de terugreis kwamen we nog de nodige busladingen metalheads tegen die zich schoftig misdroegen in de pompstations, maar het personeel kon het wel waarderen, geloof ik. Ach, de volgende dag lekker vrij, uitslapen en dan rustig ons gaan klaarmaken voor de kerstperiode. Er staan mij de nodige feesten te wachten, maar deze avond was al een mooi begin van de decembermaand. Volgende keer weer…

<< vorige volgende >>