Listen live to Radio Arrow Classic Rock

A Campingflight To Lowlands Paradise 2009

Festivalterrein - Biddinghuizen 21 augustus 2009 tot 23 augustus 2009

Al zeventien jaar lang verrijst het driedaagse festival A Campingflight To Lowlands Paradise, afgekort Lowlands, naast het immer van naam veranderende pretpark Walibi World (weet u nog? Voorheen Six Flags Holland, daarvoor Walibi Flevo, en zelfs daarvoor nog heette het de Flevohof). Het was wel een surrealistisch beeld om het dorp Lowlands vanuit het groen te zien verrijzen met boven de horizon de attracties van Walibi zoals de Goliath of de Vrije Val. Maar veel tijd om op Walibi te letten heb je niet, want op Lowlands kijk je je ogen uit.

Door: Wilmar

Fotograaf: Wilmar

band imageTen eerste valt er te kiezen uit elf podia, waarvan er negen zijn vernoemd naar het militaire alfabet: Alfa, Bravo, Charlie, Echo, India, Juliet, Lima, Mike en X-ray. De andere twee podia zijn Grolsch en de Magneetbar. Daarnaast zijn er nog allerlei kunstwerken die op het terrein zijn gebouwd, en vertonen kunstenaars of groepen kunstenaars hun werken tussen het publiek. Lowlands een muziekfestival noemen is Lowlands tekort doen: het is een cultuurfestival, waarbij muziek een bijzonder belangrijke rol speelt. En om die muziek is het de meesten van ons te doen, en Lowlands programmeert vaak ook voor Lords Of Metal bijzonder leuke bands, en dit jaar kregen wij de gelegenheid om het Festival eens op onze ongedwongen manier te verslaan. Omdat we de boel voor ons wel relevant wilden houden, is ondergetekende alleen op de vrijdag gegaan van Lowlands, omdat op die dag Delain, Opeth, Faith No More zouden optreden en de film 'Anvil! The Story Of Anvil' daar zijn Nederlandse première zou beleven. Op zaterdag speelde nog Sonata Arctica en het gonsde van de geruchten dat Them Crooked Vultures op het Grolsch Podium zou verschijnen, maar ik neem het risico maar dat het uiteindelijk toch iets anders zal blijken te zijn. Ik kan mij namelijk nog een Festival Van De Fantastische Film herinneren waar iedereen bleek te weten dat 'Zombie 2000' de verrassingsfilm zou zijn en we werden getrakteerd op 'Silence Of The Lambs'…

Omdat ik op vrijdagen maar tot 12.00 hoef te werken, ben ik toch nog maar even mijn neus gaan laten zien aan de baas, nog even een paar zaken geregeld voor de volgende week, maar het leek mij verstandig om een snipperuurtje te nemen. Omdat ik het verdom om vijf euro twintig te betalen voor een tramritje naar het Centraal, ging ik lopend. Als je dan door de Kalverstraat loopt en een draaiorgel 'Thriller' van Michael Jackson hoort spelen, dan weet je dat de tijden veranderd zijn. Maar goed, binnen het half uur kwam ik op CS aan en kon nog net de trein van half twaalf naar Lelystad Centrum pakken. Drie kwartier later stapte ik uit op Lelystad en overal stond netjes aangegeven van waar de bussen zouden vertrekken. Die busrit zou uiteindelijk langer dan een half uur duren, duidelijk iets waarop ik mij heb verkeken, maar goed, zo rond half twee stapten we uit en was het zoeken geblazen naar de 'receptie'. Die bleek aan de andere kant van de weg te zitten, ongeveer vijf minuten lopen vanaf de bushalte. Aangekomen op de receptie bleek er een enorme wachtrij te zijn: pers, gasten en crew konden daar hun polsbandje ophalen. En de tijd tikte: kwart over twee zou Delain beginnen met hun set op het Grolsch podium. Er bleek een speciale persingang te zijn, dat maakte zaken nog wat makkelijker, maar helaas eindigde de persingang achterin de rij wachtende mensen die allemaal door de checkpoint moesten om hun polsbandje te laten zien en zich te laten fouilleren. Vervolgens kom je het terrein op bij de podia Bravo en India. Het festival blijkt namelijk uit twee terreinen te bestaan die verbonden worden door een corridor die 'de poort naar de hemel' genoemd schijnt te worden.

Op dat tweede terrein bleek de Grolsch tent te staan, en ik stond uiteindelijk om half drie de kunsten van DELAIN te bewonderen. Het eerste wat mij opviel was het voor festivalstandaards geweldige geluid dat Delain ten deel viel. Glashelder, elk instrument duidelijk te horen en de band zette een prima show neer. Maar net zoals hun vakgenoten Within Temptation vind ik dat als je niets zinnigs tegen je publiek te zeggen hebt of niet met overtuigingskracht een publiek kunt bespelen, dat je dan gewoon je mond moet houden. Het verstoort namelijk de dynamiek van zo'n optreden. En hoewel de nummers muzikaal perfect werden neergezet door doorgewinterde muzikanten, is het niet mijn muziek. Met name in het eerste nummer dat ik hoorde vond ik zangeres Charlotte erg dunnetjes klinken. In de navolgende twee akoestische nummers kwam ze beter tot haar recht. Er werd een heuse piano het podium opgetild die tijdens het eerste stukje akoestisch niet te horen was, maar ook dat werd door de geluidsman prima rechtgezet. Het blijft wel gothic metal volgens een beproefd recept: weinig opzienbarend, maar goed uitgevoerd.



Na het optreden van Delain, dat om 15.00 uur was afgelopen, was het tijd om een aantal zaken te ondernemen:
a. Het scoren van muntjes
b. Bekijken waar de andere interessante podia zich bevinden
c. Bekijken wat er allemaal te vreten valt
d. Toch maar eens informeren waar de perstent nou eigenlijk zit, voor het geval er interessante persconferenties worden belegd.
Het scoren van muntjes bleek erg makkelijk te gaan op Lowlands. Moesten we bij festivals als Waldrock nog een kwartier in de rij staan, hier ging alles automatisch: je kon met je pinpas of met papiergeld uit een automaat je muntjes halen. Het waren van die blokkige dingen die je ook in tweeën kon breken, zodat ze van die onmogelijke prijzen konden vragen als anderhalve munt. De prijs van zo'n muntje was twee euro veertig, en als je alleen maar water drinkt zijn dat prijzige bekertjes water.
De interessante podia bleken voor mij allemaal op hetzelfde terrein te liggen: Grolsch, Echo en Alpha. Dat zou straks schelen want als Opeth om half acht op Grolsch zou beginnen, zou er een overlap zijn met Faith No More, die om kwart over acht op Alpha begon.

Intussen kon ik bekijken wat er allemaal aan eettenten waren op het festivalterrein. Wat men ook beweert: omkomen van de honger doe je daar niet. En wat ik ook erg prettig vind om te zien is dat het niet alleen de gebruikelijke festivalhap is van frites, kroketten, kaassoufflés, frikadellen, hamburgers en kadetjes met shoarma. Je kunt namelijk ook besluiten om Indonesisch te gaan eten. Of Thais. Vietnamees. Surinaams. Mexicaans. Italiaans (zolang het pizza is). Kebab. Gyros. Pannenkoeken. Daar tussendoor kon je suikerspin, popcorn, ijs, cocktails, koffie in allerlei soorten en maten en natuurlijk de normale dranken te pakken krijgen. Klein bier een munt, groot bier anderhalve munt. Glaasje chaudfontaine still ook een munt.

band imageGoed, dat alles in kaart gebracht, wilde ik ook wel eens weten waar de pers naar binnen mag, alleen maar om het voorrecht van het polsbandje te mogen uitproberen… Nou, de perstent kent behoorlijk wat meer keuze dan het festivalterrein. Laat ik het zo zeggen: de keuze blijkt in de perstent verdubbeld. Gratis? Absoluut niet. Ook de pers moet muntjes kopen, maar die hebben dan wel hun eigen muntjesmuur staan. Je kunt dus kiezen waar je in de rij wilt staan: op het terrein zelf of in de perstent. Verder was het een geweldige dikdoenerij, en in de perstent krijg je de sfeer van zo'n festival toch niet te pakken, dus ik heb mijn bezoek beperkt tot het bijwerken van notities en ik toog naar het Echo podium waar het laatste college van Lowlands University door Ton van der Steen werd gehouden over biomedische technologie. Ton oogde een beetje nerveus, maar toen zijn, door weinigen gevolgde, college was afgelopen, werd de boel snel omgebouwd voor de filmvoorstellingen van die dag. Ik had de zaal moeten verlaten, maar bleef rustig zitten totdat ze klaar waren.

Na een klein half uurtje ombouwen begon om half vijf 'Anvil! The Story Of Anvil' van Sacha Gervasi. Ik had de film al gezien als avi-file, maar de kans om deze film op het witte doek te kunnen zien, liet ik mij niet ontglippen. En de film trok ook nog eens behoorlijk veel publiek, want de zaal was behoorlijk goed gevuld. Toen de film startte bleek het geluid te zacht te staan, dat het publiek ook luidkeels aan de operator liet merken. De film blijkt op het witte doek ook prima stand te houden en ik kreeg de indruk dat het publiek de film ook prima kon waarderen: er waren heel weinig weglopers. Elders heb ik mijn gedachten over deze film al de vrije loop gegeven, voor mij was het even een momentje waarop ik scènes kon bekijken die ik niet helemaal begrepen had, deze versie was namelijk vertaald. Helaas voor mij was de vertaling ook in het Frans en viel de Nederlandse tekst precies onder het publiek. Een euvel dat later op de avond verholpen bleek te zijn bij de vertoning van 'The Good, The Bad And The Ugly' uit 1966. De film was om tien voor zes afgelopen, en het bleek tijd om wat te eten te gaan scoren. Ik zag dat de Indonesische tent verreweg de grootste porties uitdeelde, dus ik ging voor vier munten een portie nasi rames scoren. Zoals verwacht is de prijs/kwaliteitverhouding slecht. Nou ja, voor de prijs ligt de verhouding goed, voor de kwaliteit ligt het slecht. Degene die het geld verdient hoeft niet te klagen want negen euro zestig voor een portie nasi rames dat bij de Chinees nog niet eens de onderkant van de bak vult, is natuurlijk waanzin. Maar dat geeft ook aan wat het verraderlijke is van het muntjessysteem: het ontneemt je elk gevoel van waarde. Een portie nasi voor vier muntjes is gevoelsmatig natuurlijk minder duur van een bak voor bijna een tientje.

Omdat het ook nog eens ruim een uur zou duren voordat Opeth van start zou gaan, ging ik maar eens kijken wat er op de andere podia te beleven viel. Op Bravo speelde tussen half zeven en half acht de band Klaxons, die naar eigen zeggen New Rave speelden. Het klonk gewoon als EBM met een rauw randje. Na even een paar bekenden gesproken te hebben vervolgde ik mijn weg verder. Op het podium de Magneetbar werden literaire lezingen en literatuurgerelateerde activiteiten georganiseerd en op India speelde de screamo/emo ellende van The Blackout. Op Alpha hoorden we in de verte Lily Allen haar befaamde 'Fuck you very very much' zingen en de klok begon zich steeds meer richting half acht te werken.

Tijd om naar Grolsch te gaan voor het optreden van OPETH. Althans, wat ik ervan zou kunnen zien. Dat bleken dus de eerste twee nummers te zijn. Wat mij aan dat korte stukje opviel was dat Opeth live een bijzonder tamme bedoening is. De toetsenist gaat nog wel redelijk uit zijn dak, maar de bandleden deden hun best wortel te schieten op hun plek. Het geluid werkte ook nog eens niet mee, zodat de ingewikkelde nummers gewoon niet goed uit de verf kwamen. Maar om de band nu helemaal af te rekenen op twee nummers vind ik ook niet fair. De indruk bestond bij mij dat Opeth hier niet helemaal op hun plek was.



Maar goed, kwart voor acht ging ik richting Alpha om een goed plekje te kunnen bemachtigen voor het eerste optreden van FAITH NO MORE sinds elf jaar op Nederlandse bodem. De band had een backdrop die deed denken aan The Black Lodge uit David Lynch' Twin Peaks serie, en om kwart over acht kwamen de heren allemaal keurig in pak het podium op. Roddy Bottum (toetsen), Billy Gould (bas) en Jon Hudson (gitaar) in het zwart, Mike Patton (zang) in het rood en drummer Mike Bordin was de enige verstandige om lekker in korte broek en shirt te gaan. De band ging heel tam van start met de Peaches & Herb cover 'Reunited'. Om vervolgens in 'From Out Of Nowhere' helemaal uit de plaat te gaan. Faith No More is er weer en ze laten het weten ook. Krakers als 'Caffeine', 'Surprise! You're Dead' en 'The Gentle Art Of Making Enemies' werden afgewisseld met rustiger materiaal als 'Evidence' (waarbij Patton het publiek in wandelde om mensen mee te laten zingen, maar dan wel 'in Dutch') en de grote hits 'Midlife Crisis' en 'Epic'. Faith No More speelde ook nog eens drie covers in hun set van vijfenvijftig minuten. Naast het eerdergenoemde 'Reunited' kwam natuurlijk 'Easy' ook nog langs en in de toegift 'I Started A Joke'. Persoonlijk vind ik dat een minpunt: als je als band kunt putten uit vijf ijzersterke albums, dan moet je geen covers gaan spelen. Gelukkig sloten ze de set af met het immer sterke 'We Care A Lot' en vijf minuten voordat ze officieel hadden moeten eindigen, stopte de band met hun optreden, maar nog niet voordat ze het voltallige publiek hadden uitgenodigd om even een feestje te komen vieren in hun trailer, backstage.



Tien over negen hield Faith No More ermee op, en het zou nog ruim drie kwartier wachten worden voor de headliner van die avond, THE PRODIGY, dus het werd weer even zwerven over het terrein, en op het Grolschpodium speelde Kasabian, een band met een interessant geluid, dus die ga ik wel een keer op mijn gemak checken. Tien uur op de klok af kwam The Prodigy het podium op, maar voor een metalpubliek is dit geen band. Het trok wel een enorm publiek, want de hele Alpha tent stond vol, plus nog een enorme kring daarbuiten. The Prodigy gaf een geweldig optreden met een geweldige show, maar op een gegeven moment had ik het wel gezien, en ging even lekker wachten in de Echo tent met 'The Good, The Bad And The Ugly' van Sergio Leone. Daarna kondigde mijn lift naar huis zich aan, dus ik ging nog even de muntjes opmaken aan een kop koffie en een broodje om weer een beetje warm te worden, en een uurtje later zat ik in de auto terug naar huis.

Samenvattend: voor ruimdenkende metalfans is er ontzettend veel te beleven op Lowlands, dus het is zeker een festival die de moeite waard is. Minpunt is het feit dat consumpties vrij prijzig zijn. Pluspunt is dat de kwaliteit van de consumpties beter is dan gemiddeld. Als het aan mij ligt, en de line up van het festival is interessant, ben ik er volgend jaar weer bij, maar dan gewapend met tent en meer vrije uren…

<< vorige volgende >>