Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Amphi Festival 2009

Tanzbrunnen - Duitsland 18 juli 2009 tot 19 juli 2009

Blijkbaar heeft de organisatie rondom het Amphi festival niet te lijden gehad onder de recessie, want dit jaar verwachtte het festival het dubbele aantal bezoekers dan voorgaande jaren; 13.000 maar liefst. Om dit goed op te kunnen vangen werd er gebruik gemaakt van een extra ruimte; de Rheinparkhalle, een gebouw naast het Tanzbrunnen complex wat toegankelijk was vanaf het festivalterrein zelf. Later op de dag bleek dat geen succes, want tijdens het optreden van Feindflug kwam er een stuk beton van het plafond naar beneden vallen waarbij gelukkig geen gewonden vielen. Daardoor moest er uitgeweken worden naar een andere locatie en werd het theater, wat als filmhuis diende, omgebouwd tot concertzaal.

Door: Kim

Fotograaf: Kim

Dag I – 18 juli 2009

band imageCoppelius (mainstage 12.00-12.30)
Ondanks dat ik Coppelius op CD niet zo heel erg boeiend vond, was ik erg nieuwsgierig naar de live prestaties van deze Duitse band in Charles Dickens kledij. Coppelius was als opener van het festival zeker geen tegenvaller; de mannen hadden er duidelijk zin in. Om klokslag 12.00 zette de band in met 'Transylvania' en was het genieten geblazen van dit schouwspel. De heren speelden naast de contrabas, de cello en de drums op twee klarinetten en dat maakte dit alles tot een bijzonder humoristisch geheel. Van het laatste album 'Tumult' werden er in dit kleine half uurtje drie nummers gespeeld; 'Der Advokat', 'Urinstinkt' en 'Habgier'. Helaas bleef de Iron Maiden cover ' Charlotte The Harlot achterwege, maar ja als je jezelf goed wil presenteren voor het grote publiek speel je (begrijpelijk) alleen je eigen werk.

band imageSolar Fake (mainstage 13.50-14.30)
Dat Sven Friedrich een bezig bijtje is dat wisten wel al; naast Zeraphine en Dreadful Shadows is hij ook de frontman van Solar Fake. Vorig jaar maakte ik op het Blackfield Festival al kennis met dit project en tot op heden, heeft Sven met Solar Fake alleen nog maar 'Broken Grid' uitgebracht. Doordat hij veertig minuten mocht spelen, kwam bijna het gehele album integraal voorbij. Met charisma en doordringende blikken weet hij het publiek te paaien met nummers als '(You Think You're) Radical', 'The Shield' en 'Here I Stand' zorgen ervoor dat zowaar de beentjes van de grond gaan. Ook de aangepaste versie 'Creep' van Radiohead geeft veel positieve reacties vanaf het veld. Daardoor zie je Sven duidelijk genieten en voldaan verlaat hij naar 'Lies' het podium.

band imageThe Birthday Massacre (mainstage 14.55-15.45)
Het Canadese The Birthday Massacre heeft het druk deze zomer, want ze hebben erg veel festival optredens in Europa op het programma staan en in het najaar doen ze een aantal shows als voorprogramma van DeathStars. Knallend openen ze met 'Red Stars', waarbij zangeres Chibi voor een vrolijke spring-in-'t-veld act zorgt. Ondanks haar verwilderde haar en rode lippenstift geheel uitgesmeerd over haar gezicht blijft ze een sexy vrouw die ervan houdt met het publiek te flirten. Ook de metgezellen van Chibi dragen een enthousiast steentje bij aan het festijn en zijn ook met de make-up aan de haal geweest. Helaas blijkt de band wel wat opstart problemen te hebben, want de drums zijn het eerste nummer totaal niet te horen, maar gelukkig werd dat goed opgepikt door de geluidsman en vrij snel hersteld. Leuke toevoegingen aan het geheel zijn de grunts van Chibi die ze zelf toevoegd aan 'Video Kid' en 'Blue' en de cover 'I Think We're Alone Now' van Tiffany. Voor mij een van de hoogtepunten van dit festival; waar halen ze al die energie toch vandaan?

Eisbrecher (mainstage 16.10-17.00)
Moeder natuur zorgde voor wat roet in het eten; tijdens het optreden van Eisbrecher begon het namelijk wat te regenen. Gelukkig is het buitenpodium gedeeltelijk overdekt en bleven de meeste mensen dus ook staan om Eisbrecher aan het werk te zien. De podiumpresentatie en muziek deed me denken aan bands zoals Rammstein en Laibach, alhoewel Eisbrecher allemaal wat makkelijker in het gehoor ligt en beduidend meer meezingers heeft. Eigenlijk bevat het repertoire een stevige dansbare beat waarop heerlijk gedanst kan worden en dat was dan ook iets wat het publiek deed op nummers zoals 'Heilig' , 'Vergissmeinnicht' en 'This is Deutsch' (wat me doet denken aan een mix van Helium Vola met Laibach).

band imageLEÆTHER STRIP (mainstage 17.25-18.25)
LEÆTHER STRIP is inmiddels een oude rot in het vak, want dit jaar mag Claus Larsen zijn twintigjarig jubileum vieren en dat doet hij voorlopig alleen met een festival show op het Amphi Festival. Claus had al een tijdje niet meer opgetreden en besloot dat hij deze avond zonder gastmuzikanten aan het werk ging. Helaas zorgde dat niet altijd voor de juiste sfeer doordat hij zo druk bezig was met de toetsen, dat hij vaak zijn toeschouwers leek te vergeten. Hij opende trouwens met een nummer speciaal gemaakt voor het Amphi Festival; 'The Battle of Cologne' met een mix van geluiden van de bellen uit de torens van de cathedraal uit Keulen. Nee, geef mij dan maar zijn landgenoot, de Belg Kamagurka; die heeft namelijk een hoger amusementsgehalte op het podium.

Na LEÆTHER STRIP besloten we een hapje te gaan eten en zijn we in het gras gaan liggen om te wat te relaxen. Met het zonnetje in mijn gezicht en de Covenant op de achtergrond ben ik in slaap gevallen. Rond de klok van kwart voor negen besloten we nog een stukje van Feindflug te gaan kijken in de Rheinparkhalle om daarna op Laibach te wachten, maar daar werden we tegengehouden door de security. Na tien minuten wachten werd er omgeroepen dat er niemand meer naar binnen mocht, omdat er 2 m² beton van het plafond naar beneden was gevallen. Na het optreden van Fields Of The Nephilim werd verkondigd dat men zou met man en macht gaan proberen om het theater om te gaan bouwen en Laibach daar te laten spelen. Vanwege de onduidelijkheid hoe lang dit zou gaan duren, hebben we het deze dag voor gezien gehouden en verlieten we om 22.00 het festivalterrein. Maar goed ook, want Laibach bleek pas om 23.45 het podium te betreden.

Dag II – 19 juli 2009

band imageDelain (mainstage 13.50 – 14.30)
Het eerste optreden wat ik deze dag zag, had niet slechter kunnen beginnen; het hele optreden van Delain was namelijk bedekt door een flinke laag rook en vanaf de eerste noten was de band al niet meer te zien. En over noten gesproken; zangeres Charlotte probeerde met een valse noot onze oosterburen te overtuigen van haar kunnen, maar daar slaagde ze zeker niet in. Misschien sloeg de rook wel over op haar stem, maar dan nog wist zij mij niet te charmeren met haar performance. Daarentegen waren de vocalen van Ronald wel bekoorlijk en was ik erg onder de indruk van zijn prestaties in 'The Gathering'! In plaats van een rookgordijn had ik liever een audio gordijn gehad, want het was lang geleden dat ik een zangeres live zo vals heb horen zingen. Ik heb wel eens betere Holland promotie in Duitsland gezien....Frau Antje bijvoorbeeld.

band imageJesus On Extasy (theater 14.30 – 15.20)
Gelukkig was er een reden om Delain tijdig te ontvluchten en was het wachten op Jesus On Extasy; een band die op CD industrial prima weet te combineren met gothic en rock. Zanger Dorian Deveraux was goed in vorm en wist met zijn stem het publiek te overtuigen van de vakbekwaamheid van de band. Deze prima beoefende live band zorgde voor een perfecte donkere atmosfeer in het theater en zette een verbluffende show neer. Nummers als 'Beloved Enemy', 'Direct Injection' en 'Break You Apart' kwamen voorbij en natuurlijk kon de clubhit 'Assassinate Me' niet uitblijven. Toetseniste Ophelia Dax (onder andere bekend van haar soloproject Leandra en haar gastoptredens bij Letzte Instanz) zong ook een paar noten mee, iets wat zeker niet onaardig was, want ze heeft een geweldige stem! Ik hoop dan ook dat ze in de toekomst wat meer regels krijgt om Dorian bij te staan in zijn zangprestaties. Een zeer geslaagd optreden en wat een welkome verademing na het optreden van Delain!

band imageSaltatio Mortis (mainstage 16.10 – 17.00)
Opvallend genoeg was Saltatio Mortis de enige middeleeuwse rock/ metal band die het Amphi festival dit jaar vertegenwoordigde en daarom wist ik bij voorhand al dat dit een feestje moest gaan worden. En inderdaad hoefde de band weinig moeite te doen om het publiek mee te krijgen; hitjes als 'Spielmannsschwur', 'Uns Gehört Die Welt' en 'False Freunde' werden uit volle borst meegezongen. En hoe kunt laten zien dat je behalve muzikant ook nog fan bent van een concert? Heel simpel. Ga net zoals zanger Alea der Bescheidene een keertje stagediven en als je een gerespecteerd man bent, zorgt het publiek er ook nog voor dat je weer zonder kleerscheuren op het podium belandt!

band imageUnheilig (mainstage 18.55 – 20.05)
Het kon niet anders dan dat dit voor mij het hoogtepunt van het festival zou zijn; Unheilig leeft, Unheilig bevat emotie en Unheilig zorgt voor passie en ambiance! Blijkbaar dacht menig festivalganger daar net zo over, want het was afgeladen vol voor het hoofdpodium. Der Graf (brein en meester achter Unheilig) zorgde niet alleen voor een magnifiek spektakel op het podium, maar wist ook gepassioneerd zijn nummers te vertolken. Niet alleen ballads zoals 'Mein Stern' en 'Astronaut', maar ook de dansbare nummers als 'Tanz Mit Dem Feuer', 'Sage Ja!', 'Maschine' en 'Freiheit' werden door het publiek explosief ontvangen! Unheilig is een band die live nooit een teleurstelling zal zijn en ook deze avond hebben ze mij een warme douche gegeven!

band imageThe Gathering (theater 21.15 – 22.25)
The Gathering is al jaren mijn favoriete band en bij elke tour die ze doen, pik ik wel een paar optredens mee. De promotietour voor 'The West Pole', die nu voorzichtig aan zijn doorstart begint, is extra bijzonder vanwege het feit dat zangeres Silje haar intrede heeft gedaan. De afgelopen jaren dook The Gathering op wel meer vreemde plaatsen op, maar ik was wederom verbaasd (maar ook verheugd!) dat ze toegevoegd waren aan de line-up van het Amphi Festival. KMFDM, die voor The Gathering, op het theater podium stond liep flink uit, door voor mij onbekende redenen en daarom beklom The Gathering pas om 22.00 het podium. Ik had een plaatsje links vooraan weten te bemachtigen, maar na een half uur ben ik meer naar achteren en in het midden van de zaal gaan staan. De gitaar van Rene stond namelijk zo hard dat Silje vaak niet goed te horen was. Blijkbaar had de geluidsman oogkleppen op en zijn oordoppen in, want er leek geen enkele reactie te komen op de aanwijzingen en gebaren die Rene naar de zijkant maakte. Silje lijkt zich inmiddels aardig thuis te voelen en zong de sterren van de hemel. Helemaal was ze in haar element toen iemand vanuit het publiek riep: 'Silje your great, we love you!”. Ook het oudere werk als 'Great Ocean Road' en 'Saturnine' lijkt ze nu beter aan te kunnen en zich eigen te maken. Na een klein uurtje verliet de band het podium en werd het muisstil......uiteindelijk riep het publiek om een toegift, maar klaarblijkelijk had de band er genoeg van om te spelen onder slechte geluidsomstandigheden en hielden ze de laatste 10 minuten voor gezien...... helaas.... en daardoor ontbrak Travel waarschijnlijk ook aan de setlist.

Conclusie: al met al een geslaagde vijfde editie van het festival. Een festival wat nog steeds groeiende is, maar langzaam de kinderschoenen achter zich heeft gelaten. Ondanks dat er veel regen voorspelt werd, zijn er maar een paar drupjes gevallen en kwam het zonnetje de tweede dag zelfs te voorschijn. De prijzen qua drank en eten liggen behoorlijk hoog, maar de organisatie en line-up maakten dit meer dan goed. Ik kijk in ieder geval erg uit naar volgend jaar, waarbij hopelijk de Rheinparkhalle weer toegankelijk zal zijn voor bezoekers.

<< vorige volgende >>