Roadburn Festival 2009

013 - Tilburg 23 april 2009

In minder dan drie kwartier uitverkocht. Een record in de geschiedenis van het Roadburn Festival, die vandaag voor de veertiende keer plaats vindt, met wederom een uiterst gedurfde en gewaagde line up om je vette vingers bij af te likken! Na de afzeggingen van vorig jaar, waaronder headliner Celtic Frost, werd er dit jaar een beroep gedaan op het rondtrekkend circus Beyond The Pale, het festival waar bands spelen die door Neurosis zijn uitgenodigd om onder hun artistieke voorwaarden te spelen. De gehele zaterdag is dan ook grotendeels ingevuld door Steve Von Till van Neurosis. Naast de nieuwere bands zijn ook oude goden als Angelwitch, Amon Duul II en Saint Vitus heropgegraven om hier weer te laten spelen voor meer dan 2500 waanzinnige fans van doom sludge en drone metal! Laten we de postcore fanatici niet vergeten! Niet minder dan drie verslaggevers moeten aan de bak om een beeld te schetsen van het wellicht meest gezellige festival van de lage landen. Maar de stroom van bands is zo groot dat we maar slechts een kleine fractie kunnen aanschouwen. Het festival lijkt dit jaar meer gestroomlijnd. Zo heeft men de merchandising in het V39 gebouw tegenover de 013 geplaatst waardoor je een ruimtelijke gevoel ervaart in de inkomsthal van 013. Ook worden in dat nieuwe gebouw optredens verzorgd als ook films vertoond. Ja, Roadburn wordt breder! Om u verslag uit te brengen van dit spektakel gingen Evil Dr. Smith [EDS], Martin [M] en Erik [E] als ware professionals zoveel mogelijk van de sfeer opsnuiven, bands en weetjes noteren, bandjes bekijken en bandjes beoordelen.

Door:

Fotograaf: Evil Dr. Smith

DONDERDAG

UFOMAMMUT bijt in de grote zaal de spits af van deze veertiende editie van Roadburn, maar dat doen ze veel te vroeg, want op donderdagmiddag vier uur zitten Erik & Evil Doctor Smith nog in de file. Zelfs een krankzinnig omtrekkende beweging over Breda (vanuit Utrecht welteverstaan) helpt niet dat we op tijd zijn voor de massieve stonermuur die de Italiaanse champignonnenkwekers ongetwijfeld zullen optrekken. Goed, het is een treurige leugen dat twee volwassen mannen een overbekende route niet zonder TomTom of Falkplan afkunnen (ik beken: we namen domweg een verkeerde afslag), maar de volgende dag zal blijken dat het qua reistijd geen donder uitmaakt als je de normaal weldenkende route over Den Bosch neemt. Enfin; we warmen ons dan maar op met allerhande obscure seventies prog, heavy psych en protometal in de auto en komen uiteindelijk tegen kwart over vijf aankachelen als de spaghettistoner al geruime tijd is afgekoeld en de spacerockers van GOMER PYLE in de Green Room ook al in een ver gevorderd stadium bivakkeren van diverse zinnenprikkelende parallelle universums. We kunnen nog net twee nummers meepikken, dat wil zeggen een stief kwartiertje, waarin het West-Brabantse kwartet respectievelijk hallucinogene sferen optrekt als in de beste dagen van 35007 (aka LOOSE) en afsluit met een groovend zompige seventies hardrock-rocker. De zure smaak van de vertraging wordt op deze manier voorspoedig weggespoeld en Baroness zal even later de laatste restjes filefrustraties definitief wegbeuken. Roadburn 2009 is begonnen! [EDS]

Ondanks het vroege tijdstip is het allesbehalve verbazingwekkend dat de Grote Zaal al behoorlijk gevuld is als BARONESS begint te spelen. Met het indrukwekkende "Red Album" heeft dit viertal uit Savannah immers behoorlijk van zich doen spreken. Het was dan ook te verwachten dat de set grotendeels op deze plaat gebaseerd is. De band rondom John Dyer Baizley, die er, bebaard en met wijd opengesperde mond, tijdens de zangpartijen uitziet als een soort brulaap, geniet zichtbaar van het optreden. Aangezien men zich ook nog eens bijzonder strak en overtuigend door de complexe rocknummers weet te werken en het geluid ook uitstekend is, kan ik niet anders concluderen dan dat we hier met een spetterend optreden te maken hebben! [M]

band imageNadat de laatste tonen van Baroness wegsterven snel ik naar de Green Room om nog een half uurtje [B]RADIO MOSCOW[/b] mee te pikken. Geen Russische DJ's, maar een powertrio jonge pikkies uit dezelfde staat als Slipknot die qua stijl lichtjaren verwijderd is van hun gemaskerde staatgenoten, en prat gaat op oeroude, bluesgeorinteerde psychedelische rock in de stijl van Grand Funk Railroad, Cream, Blue Cheer en vooral Jimi Hendrix. Zelfs de backdrop en het bandlogo doen me denken aan Blue Cheer. Ze hebben onlangs hun tweede album 'Brain Cycles' uitgebracht waar ik nog het slotnummer 'No Jane' van meepik. Hoe de zanger/gitarist eruitziet weet ik niet, want zijn lange, sluike haar bedekt het gehele concert zijn gezicht, zelfs als hij zingt. Dat doet hij trouwens weinig, het is vooral een excuus om daarna weer langdurig op zijn gitaar te raggen. Zeker niet verkeerd trouwens, zoals de nummers 'Mistreating Queen' en 'Fuse' van hun titelloze debuutalbum. De band doet me qua geluid en jeugdige uitstraling wat denken aan het Nederlandse DeWolff, zij het met minder gevoel voor compositie en meer gericht op een end heen pielen. Maar ik ben absoluut niet vies van pielen in het kwadraat, dus ik, evenals de lekker gevulde, maar niet stampvolle zaal was prima te spreken over deze adolescente retrorockers.[EDS]

ORANGE GOBLIN ging er vandaag niet goed in bij mij. Ik heb de band al meermaals live gezien en hoewel de band ijzersterke songs heeft, beklijven ze me vandaag niet. Het gaat op en af met de band qua beleving. Op plaat een fantastische band, op het hoofdpodium helaas te licht bevonden. De uiterst sympathieke frontman Ben zal meer furore maken vandaag met zijn metal disco die tot in de vroege uurtjes zal doorschemeren. Mijn trip naar de Green Room om Minsk te bekijken was een meer dan goede zet. [E]

In het tegenover 013 gelegen V39 heeft [B]ADERLATING[/B] inmiddels het podium betreden. Live wordt het enige bandlid, Mories, wellicht bekend van het muzikaal meer uitgesponnen Gnaw Their Tongues, bijgestaan door een mij onbekend ander persoon, waardoor men in staat is de black ambient op gepaste wijze ten gehore te brengen. Het blijft een volslagen bizar verschijnsel om, temidden van obscure videoprojecties en harde, onheilspellende noisescapes twee volslagen gewoon uitziende heren over hun laptop en effectenpedaaltjes gebogen te zien staan, zo nu en dan met een microfoon tussen de tanden geklemd en daarbij, met dank aan eerdergenoemde effectenpedaaltjes, de meest afgrijselijke vocalisaties ten gehore brengend. Bij dit soort muziek verwacht je toch op zijn minste een aantal buitengewoon lelijke, monsterlijk misvormde pogingen tot mensen... Ondanks dat men muzikaal gezien voor een interessante auditieve sfeerschets zorgt, moet ik zeggen dat het gebrek aan actie op het podium toch echt wat afbreuk doet aan het geheel. Het is daarom des te gelukkiger dat Mories halverwege de set zijn laptop verruilt voor een drumstel dat, al losjes, bijna jazzy, improviserend over de electronica bijna letterlijk aan gort gemept wordt. Niet bepaald alledaagse kost en moeilijk verteerbaar, maar zeker interessant! [M]

band imageMINSK is geen kozakkenkoor uit Wit-Rusland, maar volumineuze sludge metal uit Chicago. De band heeft ook een saxofonist in de gelederen, die later ook nog een klarinet bespeelt. Ondanks dat de muziek soms op beenhard volume uit de speakers wordt geblazen is het geluid zodanig gemixt dat we toch nog goed het getoeter van de beste man kunnen horen. Het geheel doet me in het begin wat denken aan een combinatie van The Ocean met Vandergraaf Generator, al klinkt er in het toeterloze nummer (welke komt van het binnenkort te verschijnen nieuwe album 'With Echoes In The Movement Of Stone') ook duidelijk wat post black metal klanken la Satyricon door. De door merg en been brullende zanger staat achter een stellage met een Korg en diverse elektronica, en laat soms ook de vocalen over aan de gitarist. De massieve sound krijgt extra visueel cachet door de drummer, die beukt met dikke houtstokken en onder zijn beestachtige gezichtbeharing zit een bijzondere en nogal groot uitgevallen tribal tattoo verborgen. De band bezigt een gevarieerd geluid dat laveert tussen postrock, shoegaze black metal en psychedelische fusion. Rond half negen lijkt het feestje afgelopen, maar dan speelt de band toch nog 'White Wings', dit tot groot genoegen van het zeer enthousiaste publiek. En terecht, want dit is een behoorlijk vette band. [EDS]

Rara, het heeft twaalf ogen, vier banden en twee hoektanden en drie kiezen? Inderdaad, de tourbus van Amon Duul II. Sinds de eerste Amon Duul uit Munchen opgericht was in 1968, werd het enkele mensen snel te veel om in een soort commune gemeenschap muziek te maken. Chris Karrer besloot dus erg snel om Amon Duul II in het leven te roepen. De band bracht in de jaren zestig juweeltjes uit als Phallus Dei en het meer Pink Floyd en King Crimson achtige Yeti. Daarna werd het eigenlijk nooit meer wat qua trendsettende albums maar de Duitsers ploeterden dapper door tot in de jaren negentig. Meer dan veertig jaar na oprichting staat de band dan ook op Roadburn op het hoofdpodium geprogrammeerd, eerlijk gezegd op zijn minst een twijfelachtige eer voor de band, want wie had dit verwacht? Maar voor de organisatie was het een uiterst gedurfde zet die alleen maar respect verdient. Helaas hebben de dame en de heren op leeftijd niet ingelost wat er werd verwacht. Akkoord, er werden enkele nummers gespeeld waar de percussie fantastisch was, en het totaal geluid was erg goed. Maar Renate Krotenschwanz (wat haast letterlijk kikkerpiemel op zijn Duits betekent, heerlijk toch?!) leek op de (schoon-)moeder die zeurt over je lange haar en je kleren. Dat zeuren klonk ook door in haar vocalen. De andere bandleden leken haast niet te kunnen of willen bewegen en bleken na afloop ook het gehele Roadburn concept en happening niet goed te kunnen bevatten: ze waren letterlijk de weg kwijt. Jammer maar helaas volgt Amon Duul niet Hawkwind of Blue Cheer op als een 'ouwe lullen'-verrassing van Roadburn. [E]

band imageEen van de bands waar ik het meest naar uitkijk is de band die ik nota bene vijf dagen eerder nog had zien spelen in de Partonaat, Haarlem. Nouja, spelen? Noem het maar een kolkende eruptie van brakende teringherrie. Ik was op voorhand (dat is: vr vorige week) niet van plan om ze alweer te gaan bekijken en wilde liever de dinokrauters van Amon Dl II zien, maar ZU, want daar heb ik het over, speelde hun bergeniale jazzmetal zo godallejezus explosief in Haarlem, dat ik dit met alle graagte nog een keer wil ervaren. Zu is een Italiaanse trio dat jazz, noise, metal en stoere Helmet/NoMeansNo-achtige riffs op een chaotische hoop sodemietert en wordt belichaamd door een drummer, een bassist, een baritonsaxofonist en drie shirtjes van Nijntje de piraat. Vijftig minuten lang is het maniakale waanzin van superstrakke bassriffs, hysterische getoeter en onnavolgbaar drumwerk. Toch is het zeker niet louter herrie om de herrie waarin de mannen al freejazzgrindend op losgaan, want ik herken nagenoeg de volledige set die ze ook in Haarlem speelde. Dit optreden is zo mogelijk nog opwindender, want ze hebben deze keer geen technische mankementen n er is veel meer publiek dat ook behoorlijk uit hun dak gaat. Althans, daar ga ik maar vanuit, want ik heb het te druk om zelf helemaal uit m'n plaat te gaan. Een vroeg hoogtepunt van Roadburn. [EDS]

De overgang van het geflipte Zu naar de beladen black metal van [B]WOLVES IN THE THRONEROOM[/B] mag dan wel zowat de meest bizarre van het hele festival zijn (op zich is dat natuurlijk al een prestatie, gegeven de grote diversiteit die men op Roadburn 2009 kan aantreffen), toch blijven er heel wat mensen in de Kleine Zaal wachten om een plaatsje vooraan te bemachtigen. Dat is ook niet zo vreemd, want na de verpletterende indruk die dit ecologisch verantwoorde gezelschap vorig jaar hier op Roadburn maakte, zijn de verwachtingen hooggespannen. Misschien wel te hooggespannen, want om eerlijk te zijn valt het optreden van Wolves in the Throneroom mij een beetje tegen. Dit ligt ten dele aan het geluid, dat allerbelabberdst is. Geen enkele keer tijdens de vijftig minuten speeltijd krijg ik ook maar iets van de vocalen mee en ook het drumgeluid is erg onevenwichtig, waardoor het geheel nogal breiig overkomt, en dat is nou net datgene wat de lange, uitgesponnen en vooral sonisch erg dichtgetimmerde composities niet bepaald ten goede komt. Toegegeven, het helpt ook niet dat ik het nieuwe album, "Black Cascade", nog niet zo heel vaak beluisterd heb, waardoor ik er op zich al wat moeite mee heb om het openingsnummer, "Ahrimanic Trance", te volgen. Pas als de band met de twee volgende nummers teruggrijpt naar de eerste twee albums weet men mij echt mee te slepen. Daarna zit het er echter al meteen weer op, want ofschoon men met nog tien minuten toebedeelde speeltijd te gaan best nog wel een nummer meer had kunnen spelen, besluiten de heren wolven het bijltje, of beter gezegd de gitaar, op een ietwat aanstellerige manier erbij neer te leggen en houdt men het voor gezien. Slecht was dit optreden geenszins, maar eerder dit jaar in Den Bosch liet Wolves in the Throneroom een beduidend positiever visitekaartje achter. [M]

band imageLang, heel lang geleden heb ik MOTORPSYCHO eens zien optreden in Tivoli, maar dan praten we nog over het vorige millennium. Toen ze op hun studioalbums opzichtig begonnen te flirten met The Beatles verloor ik mijn belangstelling voor dit eclectisch groepje Noren, om pas bij hun voorlaatste album 'Black Hole / Black Canvas' hen weer voorzichtig in mijn armen te sluiten. Hun live optredens werden door de jaren heen echter unaniem de hemel in geprezen, dus nu ze maar liefst 2,5 uur speeltijd hebben toebedeeld op Roadburn is dat misschien de kans om de band weer volledig te omarmen. Slechts met zijn drien staan ze op het grote podium; oudgedienden bassist/zanger Bent en zanger/gitarist Snah (met een joekel van een zwerversbaard) en op drums waarschijnlijk newbe Kenneth Kapstad. De band is van alle markten thuis, en vanavond hebben ze de modus volledig ingeschakeld op... jamrock. Ultralang uitgesponnen psychedelische aandoende indierock dat doellozer rondzwalkt dan The Grateful Dead en Umphrey's McGee bij elkaar. Voor de een (lees: hippie) een magistrale ervaring, voor de ander (lees: de rest) een slaapverwekkende vertoning. Op zich is dat niet erg, want na een lange dag met allerhande doom en stoner te zijn bestookt, is het best lekker om loom door de knietjes te zakken en weg te suffen bij de impro-psychedelica van Motorpsycho, maar een tikje gemakzuchtig kwam het spel wel over. Zodoende probeer ik na een klein uurtje even te koekeloeren in de Green Room, alwaar Wolves In The Throne Room voort raast, maar er is geen beginnen aan me om daar fatsoenlijk naar binnen te wurmen. Terug bij Motorpsycho slinkt de hoeveelheid publiek zienderogen en rond half twaalf zegt de band het op een boogiejam te gooien. Oh, Motorpsycho goes Canned Heat? Well, not really, ontkracht Bent meteen daarna zijn eigen aankondiging, om vervolgens bijna een half uur lang durende jam te spelen waarin wel degelijk de nodige boogie zit verscholen. Lekker recalcitrant. Toch boeit het allemaal maar matig en tegen twaalven heb ik wel genoeg indruk gekregen van de band. Die omarming komt wel een andere keer...[EDS]

band imageOm kwart over twaalf treedt dan de laatste band aan van de eerste dag. De Roky Erickson fanclub, ook wel THE DEVIL'S BLOOD genoemd, speelt voor de tweede keer in successie op Roadburn. De occulte vintage hardrock&roll van de band is retepopulair, vooral in Duitsland, en het is op dit onchristelijke tijdstip in de Green Room dan ook nog steeds hutjemutje-stimpstamp-kont-aan-kont volgepropt. Nadat alle kaarsjes waren aangestoken door gitarist S.L. en de bandleden zich hadden ondergedompeld in varkensbloed uit een Heinz-flesje gingen de drie gitaristeneh, vals van start. Oeps. Nouja, even finetunen en al snel hebben ze het juiste spoor gevonden en gaan ze alsnog heerlijk los op de pakkende melodietjes, ondersteund door The Mouth Of Satan, die tijdens de soundcheck nog onthutsend verlegen overkwam, maar haar vrouwtje staat als het erop aankomt. De set wijkt volgens mij nauwelijks af van hun optreden twee maanden eerder in Den Bosch, alleen waren de longen vanuit de diep uitgesneden decollet van de band nu wel goed te horen. Zelfs de lang uitgesponnen jam of noem het een eindeloos herhalende riff met minimale veranderingen - halverwege de set was identiek, een moment dat niet iedereen welgevallig was, maar die mij een psychedelische roes bezorgde waar geen smartshop tegenop kan. De laatste tonen nemen we echter voor lief, want als we dezelfde omweg naar huis nemen, dan wordt het nog laat zat[EDS]

VRIJDAG:

band imageBOHREN UND DER CLUB OF GORE blijft een rare eend in de bijt, een raar fenomeen die slecht in te delen is. Te macaber en te zwaar voor jazz, te licht voor doom en te melodieus voor postcore. De Duitsers imponeren me keer op keer weer met hun uiterst trage jazz doom. Dat ze niet in het Encyclopedium Metallum staat is me echt een raadsel. Het hartelijke welkom is ver te zoeken omdat wederom het nationale wegennet overbevolkt bleek te zijn, waardoor we weer een deel van het begin mochten missen. Luister naar mijn raad: vroeger vertrekken heeft dus ook geen zin. Hoe het ook zij, we pikken wel nog even ' Destroying Angels' en het het melancholische 'Still Am Tresen' van hun nieuwte schijf 'Dolores' mee. Bij de zaalconcerten van Bohren zijn dit sowieso steeds mijn persoonlijke hoogtepunten, maar het spelen in de grote zaal met alle lichten uit zo vroeg op de dag, is best indrukwekkend. Dat het ze lukt om de grote zaal helemaal stil te krijgen geeft me al kippenvel. De neerslachtige sfeer ligt er vingerdik bovenop. De grote zaal zit goed vol, mensen wiegen zachtjes hun zware hoofd, zittend op de treden en heerlijk genietend van de jazzy piano en saxofoon doom . [E]

Zo worstel je jezelf en je voertuig nog op een zonnige vrijdagmiddag over een drukke N65 en zo wordt je opeens meegesleept in Transylvanische sferen door de heren, en dame, van [B]NEGURA BUNGET[/B]. Geloof het of niet, maar die overgang is nogal zwaar te behappen, waardoor het ook wel even duurde voor ondergetekende de juiste mindset te pakken had. Het brakke geluid en het bij vlagen opzienbarend slordige spel van de Roemenen helpen ook niet echt. Dat is jammer, want op plaat is deze band fantastisch. De sfeervolle en soms onnavolgbaar gestructureerde black metal van Negura Bunget wordt ook live met behulp van een uiterst breed scala aan authentieke instrumentatie, waaronder een soort plank met hamers en een blaasinstrument van rond de drie meter lengte, vertolkt, waardoor het podium in de Kleine Zaal opeens wel heel erg klein lijkt. Verder valt op dat de kleine, kale en woest bebaarde gitarist Sol Faur, die wel iets weg heeft van de metalversie van Paulus de Boskabouter, optisch ietwat uit te toon valt tussen al die kluwen haar, maar dat is alleen maar leuk. Vandaag leunt de band zeer zwaar op het fenomenale "Om", dat bijna in zijn geheel ten gehore wordt gebracht. Dat is op zich helemaal niet zo'n kwalijke zaak, maar persoonlijk had ik het ook wel gewaardeerd als er wat ouder werk de revue was gepasseerd. Ondanks bovengenoemde slordigheid en een onwennige podiumpresentatie, of juist het gebrek daaraan, weet Negura Bunget de juiste sfeer neer te zetten, waardoor het optreden alsnog als redelijk geslaagd mag worden beschouwd. [M]

band imageDat Neurosis een dikke vinger in de programmeringpap heeft wordt wel duidelijk als blijkt dat niet alleen Scott Kelly een solovoorstelling mag geven (net als vorig jaar), maar nu ook zijn bloedbroeder STEVE VON TILL zich mag ontdoen van al het Neurosisgeweld en in zijn uppie met akoestische gitaar op het podium staat. Hoewel, akoestisch? De pauze tussen Negura Bunget en zijn show is broodnodig om allerhande elektronica, versterkers en apparaatjes te installeren, in te pluggen en te activeren. Precies op tijd is hij klaar, kondigt zichzelf aan middels "this is my spaceship and I'll be your harvest man" en begint vervolgens tien minuten lang een boel monotone noise en feedbackkabaal op zijn gitaar te creren al was hij Lou Reed ten tijde van 'Metal Machine Music'. Krimmenele Ik stond op het punt om Angel Witch op te zoeken in de grote zaal, totdat hij plotsklaps overschakelt op een gloomy, melancholische singer-songwriter liedje. Zeker niet onverdienstelijk, maar hoor ik nu een akoestische versie van 'Machine Head' van die muurbloempjesgrungerockers van Bush? A-ha, vandaar al die meiden in de zaal zeker? Enfin, Steve's nummer 'Breathe' heeft slechts een klein tekstueel gelijkenisje met dat deuntje van Bush, want verder doet Steves donkerbruine, korzelige stem meer denken aan Mark Lanegan en daarmee scoor je bij mij altijd punten. Toch verslapt de aandacht enigszins, want echt veel om het lijf hebben zijn intieme deuntjes niet. Als Steve vervolgens weer begint te prutsen met zijn elektronische prullaria wordt mijn drang om luidkeels You're an Angel Witch, you're an Angel Witch mee te brullen te sterk en sneak ik naar de grote zaal.[EDS]

band imageHet heropgerichte ANGELWITCH speelde vorig jaar al enkele live shows in Engeland en het leek de Roadburn crew leuk om de band op het grote podium te zetten. Angelwitch heeft in 1980 een super heavy metal en NWOBHM klassieker op de wereld gezet, maar elke plaat daarna was ronduit slap. De nadruk van het optreden lag ook merendeels op het gelijknamig debuut en klassiekers als 'Sweet Danger', ' Confused', 'White Witch', 'Gorgon', White Witch', 'Baphomet', ' Atlantis' en de top meeschreeuwafsluiter 'Angelwitch' (go, EDS, go!!) vliegen je als gesmeerde broodjes om de oren. Het wel erg jaren tachtig metal geluid lijkt voor de meesten een reden om nog even van de zon te gaan genieten en het handjevol 'die hard' metalheads headbangen nog eens flink de stofvlokken uit hun haren. Niet alleen het stoffige en ouderwetse geluid maar ook de totale ongenteresseerdheid van vier zoutpilaren die ongenspireerd hun dingetje afraffelen, schiet de meesten in het verkeerde reeds volgegoten keelgat. Waarom de Engelse lads destijds niet zijn doorgebroken blijkt nu drie decennia later wederom pijnlijk duidelijk.[E]

Eigenlijk zou hier een uitgebreide omschrijving van het optreden van [B]THE ATOMIC BITCHWAX[/B] moeten staan, maar een bezoekje aan de plaatselijke shoarmaboer liep dermate uit dat ik enkel het laatste nummer van de set meekrijg. De zaal is tot de nok toe gevuld, het geluid is goed en de band staat erg goed te musiceren, dus ik ben bang dat ik een erg goed optreden heb gemist... [M]

De eerste Japanse band van het festival dient zich aan op het grote podium. Het kwartet MONO blijkt achteraf een van de leukste en beste bands van het festival. Met het nieuwe album ' Hymn To The Immortal Wind' is de songkeuze duidelijk : haast het gehele album wordt gespeeld. Het geluid is fantastisch en de podiumpresentatie is, hoewel er twee gitaristen beiderzijds naast de uiterst sexy bewegende bassiste op een stoel verankerd zitten, toch een lust voor het oog. Sober ingezette gitaren worden door het aanzwellende geluid van de drums en van de bas aangezet tot orkaankracht waar de nummers met een repetitief karakter in uitmonden. Voor mij een van de beste bands van het moment in dit genre, en dat hebben ze dan ook maar even dunnetjes bewezen. [E]

Eigenlijk heb ik het vandaag erg makkelijk, want ik hoef bijna niet de grote zaal uit. Tussen Mono en CATHEDRAL is er voldoende tijd om even de LP van Mono te scoren in het V39 gebouw. Bij terugkomst in de Grote zaal is Cathedral net begonnen en het valt direct op dat het geluid niet optimaal is. Dat zal zich nog beteren tijdens de set. Cathedral geeft bij mij een tweeslachtig gevoel: aan de ene kant vind ik de nummers als 'Forest Of Equilibrium' en 'Melancholy Emperor' te gek, aan de andere vind ik de meer stoner 'Oh yeah' nummers als 'Magic Mountain' te groovy en te swingend. Ook de vele solo's van Gary zijn allereerst niet echt hoogstaand te noemen maar ten tweede halen ze de vaart uit de nummers. Lee Dorrian is vandaag echter goed bij stem, vermaakt zichzelf en het publiek ten top en is blij dat ze sinds de eerste editie weer eens op Roadburn mogen staan. Dat hij zich plichtsgetrouw ook nog eens verhangt op het einde van de hekkensluiter en publieksfavoriet 'Hopkins Witchfinder' is een bekend gegeven. Erg goed optreden! [E]

Als je denkt dat het leven van een verslaggever over rozen gaat, dan heb je het goed mis. Zo makkelijk is het namelijk niet om Cathedral te moeten missen, omdat er nu eenmaal ook gekeken moet worden naar de opa's van het Londense OUTSKIRTS OF INFINITY. Afijn, ik offer me wel op, terwijl Martin en Erik lekker kunnen doomgrooven. We kunnen het namelijk ook niet maken om niets te schrijven over deze hardrockveteranen, aangezien zij de meeste speeluren maken op Roadburn. Ik was vagelijk bekend met de band, al ging ik er in eerste instantie vanuit dat deze heren al sedert eind jaren zestig actief zijn, maar dat bleek voor deze band toch schromelijk overdreven. Vandaag speelt de tweentwintigjarige band een set van anderhalf uur, en morgen mogen ze liefst 2,5 uur voor anderhalve paardenkop spelen, aangezien ze de ondankbare taak hebben om als enige band gelijktijdig met Neurosis spelen in de V39 (het gebouw aan de overkant van de 013, waar ook alle merchandise en het fabelachtige artwork van Malleus is uitgestald). De drie mannen van middelbare leeftijd staan al op het podium als de zaal nog angstvallig leeg is. Ze laten er zich niet door afleiden en starten met vijf minuten vage feedbackimprovisatie. Als ze daarna inzetten met iets dat wel op een nummer lijkt, breekt de bassist bij de eerste de beste noot zijn snaar. Zuchtik wil Hopkins horen! Wel aandoenlijk dat de bassist geen reservebas heeft, maar ogenschijnlijk laconiek een setje bassnaren pakt en vervolgens hoofdschuddend (want het frustreert hem natuurlijk wel degelijk) zijn bas van een verse snaar voorziet, terwijl de drummer en zanger/gitarist doodgemoedereerd doorrammelen met eigenlijk verdomd lekker klinkende vintage hardrock. Dat openingsnummer neemt meteen een minuut of twintig in beslag, waarbij de gitaarsolo's om de oren vliegen alsof Jimi nog steeds leeft en de bassist bewijst dat hij met vier snaren wel degelijk verdomd leuke dingen kan doen. De band speelt zonder setlist en beslist ad hoc wat ze gaan spelen; soms begint de gitarist met een loopje en dan valt de drummer en/of bassist vanzelf in. Zo kan het zijn dat er korte rockertjes van nauwelijks drie minuten worden gespeeld ('Burning Down') en dan jamt de band weer een kwartier als een Deep Purple zonder Jon Lord. Net als eerder bij Radio Moscow is gitarist Bari Watts, met het uiterlijk alsof hij de vader is van zowel Blackie Lawless als Yngwie Malmsteen en zijn linkshandige gitaar rechtshandig bespeelt, een uit nood geboren zanger en doet dat ook alleen als het echt, echt nodig is. Bijvoorbeeld bij een heerlijke versie van Cream's 'Tales Of Brave Ulysses', al wordt deze prompt door de bassist gezongen (net als bij het origineel dus). Onderwijl is het gezellig druk geworden in de zaal en houden ze mij met hun sympathieke optreden bij de les en mis ik Cathedral geen moment. Op CD zal dit hoogstwaarschijnlijk snel vervelen, maar live is het heerlijk genietbaar. Aan het einde van de set ruilt Bari zijn gitaar om voor ander spuuglelijk ding waarop 'Stone Crazy' staat, en het gelijknamige nummer dat vervolgens wordt ingezet blijkt aanleiding voor Bari om zich als Pete Townsend te gedragen en die draak van een gitaar aan gort te slaan. Er wordt zowaar door wat luitjes uit het publiek om de abjecte overblijfselen gevochten. Ajakkiebah; verzamelwoede kan ziekelijke vormen aannemen[EDS]

band imageHet hoogtepunt van het festival bleek een domper te zijn. De hooggespannen verwachtingen werden helemaal niet ingelost door SAINT VITUS in zijn 'Born Too Late' line-up. Geruchten over een eventueel gastoptreden van Scott Reager, zanger van het eerste uur, bleken ongegrond. Meer ruimte voor Wino, die behalve 'Born Too Late' ook nog wat klassiekers als 'Saint Vitus' en 'Mystic Lady' zingt. De songkeuze is ronduit belachelijk. Nummers als 'Alcohol', 'Born Too Late' en 'I Bleed Black' zijn uiteraard een must, maar worden trager dan ooit gespeeld. 'Dying Inside' en 'Look Behind You' zijn nou niet echt de topnummers van Saint Vitus. De ingevoegde en overbodige gitaarsolo wordt gevolgd door een eveneens overbodige drumsolo. Wel grappig dat men dit nog wil doen! Het spelen met de tanden als Jimi Hendrix ooit deedAch, gebruikt Dave Chandler zijn vals gebit ook nog eens! Na vijfenveertig minuten gaat de band zwaaiend en bedankend het podium af om eigenlijk zonder hun instrumenten af te leggen weer op te komen als ware rockgoden om na drie nummers weer te verdwijenen. Maar als een echte Hans Klok zijn ze er na twee minuten weer voor een tweede toegift van wel twee nummers. Je zou zweren dat ze het erom doen. Goed optreden met berengeluid maar wat een sterallures! Iets wat niet past bij Saint Vitus, de eeuwige under(ground)dog. [E]

band imageHalverwege een niet al te enerverende Saint Vitus glip ik weg om op tijd aanwezig te willen zijn bij Omega Massif. Dit was de zoveelste poging om iets in de Batcave te willen zien, dus ik was ruim voor aanvang aanwezig, maar de Batcave was nog steeds een krankzinnig volgepropte vleermuizenkolonie, dus ging ik als schrale troost maar kijken naar de mij volledig onbekende DRAGONTEARS in de Green Room. Met zo'n vreselijke flutnaam verwacht je natuurlijk ordinaire Duitse of Italiaanse power metal, maar dat kan natuurlijk niet op Roadburn. Nee, deze mannen spelen typische jaren tachtig neo-psychedelica met een David Wyndorf-sound-alike op zang. Ze hebben drie gitaristen, waarbij de zanger/gitarist/organist een twaalfsnarige gitaar speelt, dus mathematisch gezien zijn het zelfs vier gitaren. De psychedelische garagemuur die ze optrekken is erg smaakvol en doet me sterk denken aan de Deense spacevreters van Baby Woodrose en On Trial, vooral ook vanwege de zanger. Dat blijkt naderhand geen verkeerde gedachte, want al googlend kom ik erachter dat Dragontears uit Kopenhagen komt, met een zanger die Lorenzo Woodrose heet[EDS]

band imageTegen twaalven is het tijd voor de tweede Neurosiaanse singer-songwriter van de dag en in een volgepakte Green Room treedt SCOTT KELLY voor het tweede achtereenvolgende jaar aan met alleen zijn akoestische gitaar. Zijn minimale composities klinken als een gloomy, countryloze Johnny Cash met de 'Oakland Recordings'. Scott zoekt soms naar de juiste akkoorden en naar contact met het publiek, maar allebei gaan niet even voorspoedig. You're nervous? wordt er vanuit het publiek gevraagd. I'm feeling exposed, reageert Scott. Ja, dus. Voor even is het best aardig om zijn introverte moppies horen, maar al snel begint het hoge plingplonggehalte me ernstig tegen te vallen, en lijken de nummers nauwelijks meer dan schetsen en halfbakken probeersels. Ik ben zeker niet vies van Americana en singer-songwriters, maar dit is gewoon niet goed genoeg. Dan begint Scott ook nog eens te mopperen over de muziek die hij hoort: Can you stop that music? Oh, it's the band from upstairs? [Omega Massif] Jesus, that bleeds Well, can these guys stop for like half an hour? Ik vond het wel humoristisch, maar anderen vatten dit op als arrogant. Hoe het ook zij, een getergde Scott zet daarna in met 'The Searcher' en deze klinkt een stuk dreigender, naargeestiger en beter dan het afgelopen half uur bij elkaar. Ook zijn stem klinkt hier wat als Mark Lanegan, of heb ik gewoon een beperkt referentiekader? Toch blijft de gedachte overeind dat de enige reden dat Scott hier een plaatsje op Roadburn heeft bemachtigd komt vanwege de status van zijn andere bandje. Vriendjespolitiek is Roadburn niet vreemd... [EDS]

band imageEigenlijk zou hier een verslag staan van Saviours, maar aangezien deze band in de Batcave speelt en ik de moed definitief opgeef om dit festival ook maar een glimp van welke band dan ook die daar speelt te kunnen zien, ga ik maar naar COLOUR HAZE, welke verrassend genoeg (voor mij althans) een honderd minuten lange set in de grote zaal mag geven. Is die band zo groot dan? Qua bezetting in ieder geval niet, want met slechts drie man oogt de band op dat grote podium vrij nietig. En dat is hun muziek dan weer gelukkig niet, want het half uurtje dat ik meepik is een heerlijke dj vu trip naar begin jaren zeventig met lang uitgesponnen jams, heavy psych en, om eens met een vreselijke term voor de dag te komen: retro-proto-stoner. Evenals bij Radio Moscow en Outskirts is zingen een noodzakelijk kwaad en gaat het vooral om een hallucinerende vibe en psychedelische hardrockgroove zo lang mogelijk vast te houden zonder dat het gaat vervelen, waarbij de smakelijke videoprojecties met menig topless dansende go go danseres de rest doen. Al kan de zanger wel degelijk een behoorlijk moppie zingen, getuige de gloedvolle nummers waarbij de band hulp krijgt van een sitar-speler en ze met z'n viertjes op de podiumvloer gaan zitten. Prima muziekje, maar toch besluit ik tegen enen Church Of Misery in de Green Room op te zoeken, vooral omdat Erik het daar de hele tijd over heeft en ik daardoor wel nieuwsgierig raak. En oh oh oh, wat was ik voor deze ene keer blij dat ik eens naar hem luisterde [EDS]

band imageWie CHURCH OF MISERY heeft ingeroosterd in de vroege uurtjes van deze vrijdag, mogen ze van mij aan de hoogste boom knopen. Church Of Misery was al de gehele dag in mijn hersenpan aan het rondlopen, want ik wilde graag een T shirt van de heren kopen. Alleen zodra ik naar de merchandise ging, lag er een briefje 'Sorry, we will be back after watching Angelwitch'. Kan gebeuren, zou ik ook doen als ik uit het Verre Oosten kwam. Maar de tweede keer lag er een nieuw briefje met de herkenbare tekst 'Sorry, we will be back after watching Cathedral.' ZUCHT! Poging drie kwam er ook maar was wederom vruchteloos. Een andere gedesillusioneerde fan schreef een briefje voor de heren dat hij ook al drie maal bij de stand geweest was en ze er steeds niet waren. Hij zag zich dan ook genoodzaakt om een seriemoordenaar op hen af te sturen. Erg vermakkelijk! Poging vier was succesvol en ik kon gaan genieten van hun optreden. Wat een geniaal en gestoord optreden zetten deze kamikaze Jappen ons weer voor. (Laat ik de Amerikaanse gitarist Tom Sutton ook maar als Jap betitelen) Tijdens hun explosieve optreden vorig jaar op Roadburn toverden de over seriemoordenaars zingende samurai de Batcave om in een heuse heksenketel, zodat de organizatie besloot ze terug te vragen voor een grotere zaal. En ja hoor, dit jaar deden ze dat optreden dubbel en dik over in een tjokvolle Green Room. De zanger van het laatste album 'Houses Of The Unholy' (lees de review volgende maand) had net voor de toer zijn strot aan de wilgen gehangen (naast de programmeur hopelijk). Gelukkig vond men in de originele zanger Yoshiaki Negishi een nieuwe kapitein aan het roer. En die Jap flipte helemaal uit zijn dak! Wat een optreden, wat een dia show (welke serie moordenaar heb ik niet voorbij zien komen?!), wat een geluid en wat een borrelende kokende mensenmassa. De verrassing van Roadburn. Vermoeid maar helemaal onder de indruk van Church Of Misery even Dr. Evil Smith bij elkaar vegen en naar Utrecht rijden. Yippie kayeah, er was geen file om 03.00u! [E]

ZATERDAG:

Nadat we ons tot twee keer toe enorm verslikten in de betrekkelijkheid van het begrip autosnelweg, besluiten we vandaag ng vroeger te vertrekken om niet wederom als een krakkemikkig locomokipkachelfantje te tuffen op de autolangzaamweg, en zijn vervolgens voor de verandering ruimschoots op tijd aanwezig. De laatste dag van Roadburn (de Afterburner op zondag niet meegerekend) wordt geopend door GRAILS, waarvan we even denken met een eenmansband te maken krijgen, aangezien de zanger/bassist/elektricien langdurig alleen op het podium staat, prutsend aan een discman en een stellage met veel te veel draadjes, snoertjes en knopjes. Is de muziek trouwens al begonnen of is hij nog aan het soundchecken? Tsja, je weet het niet tegenwoordig Even later wordt hij toch vergezeld door vier anderen, waarvan er drie een gitaar om hun nek hebben hangen. Die derde gitarist stoeit ook met wat percussie (en belletjes) en de muziek heeft nogal een etnische, ietwat Indiaas aandoende atmosfeer. Het klinkt een beetje als een soort postrockvariant van The Tea Party. Die zanger met die knopjes doet trouwens niet veel met zijn stem, want als hij al zijn mond opentrekt, dan is het woordeloos gehum dat ook nog eens door de elektronische mangel wordt gehaald. De muziek is trouwens best genietbaar en erg sfeervol, maar tussen de nummers door staat die semi-zanger veel te lang te rommelen met zijn spulletjes en haalt daardoor enorm de vaart en vibe uit het optreden, dus neem ik nieuwsgierig een kijkje in de Green Room waar een oorverdovend kabaal vandaan komt [EDS]

Toen ik het destijds voor mij volledig onbekende [B]AMENRA[/B] vorig jaar op Pukkelpop zag spelen, bedacht ik mij dat ik deze naam zeker moest onthouden. Vervolgens ben ik dat natuurlijk weer helemaal vergeten, dus zodoende beschouw ik dit optreden van de vijf Belgen maar als een hernieuwde kennismaking. Ook zonder bekend te zijn met het studiowerk kan ik echter constateren dat de logge en van ook maar enige subtiliteit gespeende doomcore van Amenra met veel passie en overtuiging, en ook vooral op oorverdovend volume, gebracht wordt. Met een zanger die het gehele optreden met zijn rug naar het publiek gekeerd staat, kan de band nog een hoop leren over podiumpresentatie, maar muzikaal zit het allemaal erg goed. De vocalist in kwestie doet mij met zijn eigenaardige kapsel en wanhopige krijs overigens meer dan een beetje denken aan ene meneer Vikernes... Hoe dan ook, een erg leuk optreden, maar dan wel op een naargeestige manier. [M]

Heerlijk wegdromen met EARTH, wie had dat gedacht. Nog moe van rijden, een te druk schema en een moordende Roadburn line up, begint Earth aan zijn middagconcert, een evenzeer raar gegeven net als Bohren gisteren. Dylan Carlson verzoekt het publiek om geen flitsen te gebruiken bij het maken van foto's omwille van een lichamelijke aandoening, wat de rest van het optreden redelijk in acht wordt genomen. Er is ook vandaag weer een rol weggelegd voor de trombone en de Wurlitzer die betokkelt wordt door Steve Moore. Er worden zowel oudjes als recenter werk gespeeld. Zo wordt 'Engine Of Ruin' en 'Hung From The Moon' van het 'The Bees Made Honey In The Lion's Skull' album feilloos gespeeld en hebben we met 'Junkyard Priest' een hoogtepunt van de dromerige Southern rock doom van Earth. Het geluid is fantastisch en ook niet te hard. Dylan kondigt nog even een sabbatical aan voor Earth, om in dat jaar de nieuwe CD te gaan schrijven waarvan we vandaag een primeur krijgen. Het nog titelloze nummer bevat zowaar een tintje alsof het uit een western is weggelopen. Er mochten suggesties gemaild worden voor de nieuwe song, en die van mij was eigenlijk al direct 'Roadburn Cowboys', omwille van het typische deuntje. Fantastisch optreden van de band! [E]

Terwijl Earth de grote zaal heeft omgetoverd tot een tot de nok toe gevuld zit-, lig- en slaapconcert, besluit ik A STORM OF LIGHT op te zoeken in de Green Room. Slechts drie man trekken een muur op van Neurosiaanse proporties, maar dan in slow motion. Op zich niet vreemd, want de bassist is volgens mij de roadie van Neurosis. Bij het tweede nummer komt ineens een mooi, rank, blond meisje het podium op en zij vertolkt een duet met de gitarist, al klinkt duet wat suffig in deze context van post-apocalyptische slow postmetal. Aangezien de sludgerige muziek toch wat monotoon is, is haar zang een welkome additie, ware het niet dat zij niet veel te zingen heeft, en als ze het doet het ook niet erg overtuigend brengt. Het klinkt allemaal wel aardig, maar dat is dus niet boeiend genoeg om mij van m'n avondeten af te houden. [EDS]

band imageBen Chasny is de man achter SIX ORGANS OF ADMITTANCE en hij bezigt een psychedelische, lo-fi vorm van primitieve folk. Wat dit te zoeken heeft op Roadburn mag Joost weten, Ben snapt er zelf ook niets van. If you told me ten years ago I will play an acoustic set before Zeni Geva, I would say fuck yourself!, verhaalt hij dan ook met een mengeling van ongeloof en trots. I thought they were outta their minds to ask Six Organs for this fest, but it's really an honour. Met de akoestische sets van de twee Neurosis mannen achter de kiezen valt zijn keuze op zich nog wel mee, maar Ben voelt zich als een vreemde eend in de bijt en is zichtbaar hypernerveus en loopt continu te prutsen aan de stemmechanieken en te zoeken naar de juiste beginakkoorden voorafgaand aan elk nummer. Toch blijkt dat, i.t.t. de heren van Neurosis, we hier wl met een talentvolle solomuzikant te maken hebben, want zijn donkere, ietwat gejaagde folky singer-songwriter is erg boeiend. Die gast kan wel spelen, hoor ik iemand achter mij terecht opmerken. 't Mooiste stuk is als Ben zijn gitaar tegen zijn versterker plaatst en hij spookachtig krast als de wederopstanding van Nosferatu tegen die aanzwellende lagen van feedback. Daarna gaat hij weer zitten op zijn stoel, loopt veel te veel te klooien met zijn gitaar, probeert een paar stukken die abrupt worden afgebroken en is het enigmatische momentum verbroken, zeker als hij na nauwelijks een half uur al het laatste nummer aankondigt (hij zou een uur spelen). Dat laatste stuk is een haastig gespeeld instrumentaaltje dat ook plotsklaps wordt afgebroken en Ben niet weet hoe snel hij van het podium af moet. Wat een rare kwibus? Het wordt nog vreemder als hij ineens weer terug het podium opklimt. I'm sorry, fuck. It's a fifty minutes set? Oh. I'm a fuck up. This is ridiculous. Fuck fuck fuck. No, I'm not stoned. I wish I was. Fuck! Kortom: Ben was zo zenuwachtig dat hij niet realiseerde dat hij veel langer mocht spelen dan een half uur, zodat Ben al proviserend er nog vier extra nummers uitperst, waaronder een werkelijk schitterend nummer van het aankomende nieuwe album. Na het nummer 'Drinking With Jack' is dit merkwaardige, maar memorabele optreden dan toch echt afgelopen. Ik gok trouwens dat hij zo snel van het podium wilde, omdat hij OM in de grote zaal wilde zien, het doomduo waar hij een aantal jaren geleden serieus een Amerikaanse tournee wilde opzetten. Een rare, maar aandoenlijke n getalenteerde snoeshaan, die Ben. [EDS]

Mijn verwachtingen voor OM zijn hooggespannen, want enkele jaren geleden speelde het tweetal wat een splintergroepering van het bekende Sleep is, mij naar de zevende hemel. De drummer is echter nieuw en heeft het kunstje van veel bekkens slaan goed in de vingers. Bassist zanger Al Cisneros kan in een ware trance geraken door zijn nummers fanatiek te bassen, maar ik zie zijn rechterhand nooit bewegen. Hij slaat alleen op de fretten alsof hij op een klein trommeltje slaat. Vandaar ook het verveelde gevoel wat na een tiental minuten optreedt : saai, te veel bekkens, simpel kunstje die vandaag niet boeit. Nee, dan even eerder weg om een goed plekje bij Zeni Geva te veroveren vooraleer we naar het grande desert van de avond gaan, namelijk Neurosis. [E]

band imageDe Green Room heeft altijd wel plek om te hangen of te staan, als je maar op tijd bent en vooraan durft te staan. Bij de deuren is het soms niet leuk! Nu de oervaderen van ZENI GEVA aan de beurt zijn, heb ik best wel de ruimte. Alleen dat vervelend joch dat met ellebogenwerk op het podium wil zitten en in kleermakerszit mij constant tegen mijn arm schopt, moet eens een keer flink afgerost worden. Gelukkig werd ie verwijderd door de charmante en appetijtelijke geluidsdame. De soundcheck is al een waar genot om naar te kijken. De drummer ziet uit als een Japanse legerofficier uit het jaar sake kruik, omnigitarist KK Null ziet uit als een kaalgeschoren boedistische monnik die je opa kon zijn en de andere gitarist ziet uit als Larry van The Simpsons. Na een valse start wil KK het voorval graag verbloemen door filosofisch te antworoden 'Improvisation is Life. Life is improvisation. C'est la vie.' Of doodsimpel 'We are still soundchecking, thank you, Danke Schn, Bedankt, en de japanse variant! De charmerende woorden missen hun werking niet en de band wordt met het eerste nummer direct in alle harten van de aanwezigen opgenomen. Zeker na de eerste paar nummers lijkt de band zijn ritme gevonden te hebben en brengen ze hun kunstje die in eind jaren tachtig ontstaan is. Heel jammer dat ze niets van hun meesterwerk 'Nai-Ha' speelden en dat ze na vijfenveertig minuten ermee kapten, tot grote teleurstelling van de gewonnen zieltjes. Misschien wel de snelste band van de dag, maar niet zo snel als Zu op donderdag. [E]

Al bij binnenkomst in 013 eerder vandaag viel op de we door middel van opgehangen briefjes gewaarschuwd werden voor een zeer hoog volume tijdens het optreden van [B]NEUROSIS[/B]. Alsof we dat nog niet zelf bedacht hadden! Eenmaal vooraan tegen het hek leunend en wachtend tot het waarschijnlijk meest geanticipeerde optreden van het festival (waarbij alleen het tegenvallende reunie-optreden van het ontzagwekkend krakkemikkige St. Vitus misschien in de buurt kwam) zou beginnen, bedacht ik mij ook al dat we vandaag op een aantal oudere nummers zouden worden getrakteerd. Drie microfoons op het podium zeggen immers genoeg, want vanaf "A Sun That Never Sets" heeft bassist Dave Edwardson geen vocalen meer op plaat bijgedragen. Het is de welbekende platgemeptevogeltjessample die het titelnummer van juist dat album, en daarmee het perfecte openingsnummer voor een set, aankondigt. Meteen is het geluid dik in orde en natuurlijk zijn de vijf heren, aangevuld door visueel artiest Josh Graham, die prachtige projecties aanlevert, weer op dreef. Ik kan er wel lang omheen blijven draaien, maar Neurosis bevestigt wederom gewoonweg een van de meest geniale livebands aller tijden te zijn. Zelfs een Tool kan hier gewoon niet aan tippen! De set leunt zwaar op het laatste album, "Given to the Rising", maar er is ook ruimte voor oudere krakers als "Belief" en het zelfs naar Neurosis-begrippen gigantische "Stones From the Sky". Nadat de band met "To the Wind" tot een ongekende uitbarsting komt en de PA van 013 bijna lijkt te bezwijken onder al dat geweld, denk ik dat het niet meer beter kan, maar juist dan doet Neurosis er nog een schepje bovenop door met "Times of Grace" een nog kolossalere geluidsmuur op te trekken. Met het drievoudige vocale geweld van de heren Von Till, Kelly en Edwardson, de loodzware riffs en de krachtige drums van Jason Roeder, die ook enorm op dreef lijkt te zijn vanavond, lijkt het onmogelijk dat de band dit nummer nog kan overtreffen, dus het is niet vreemd om te zien dat men het hierna dan ook voor gezien lijkt te houden. Niets is echter minder waar, want Neurosis keert nog eenmaal terug op het podium om, terwijl de 90 minuten speeltijd al zijn verstreken, het twaalf minuten durende "Through Silver in Blood" in te zetten. Dit nummer vormt, mede dankzij een indrukwekkend stukje percussie van Roeder, Steve von Till en Scott Kelly, het absolute hoogtepunt van een set die gewoon niets te wensen overliet. Ik kan me niet voorstellen dat iemand dit jaar nog kan geen tippen aan dit optreden en heb dan ook ontzettend te doen met het handjevol bands dat na Neurosis het podium nog op mag vanavond. Wat mij betreft is Neurosis anno 2009 vele malen relevanter dan de Beatles ooit geweest zijn! [M]
.
band imageMijn verwachtingen voor het Britse GUAPO zijn zo hooggespannen dat ik zelfs de euvele moed heb om de laatste erupties van Neurosis achter mij te laten en bijtijds in de Green Room aanwezig te zijn. Aangezien Neurosis een tikje uitloopt, begint Guapo ook wat later, maar even voor middernacht staan er vier mannen voor mijn neus. Vier? Nu heeft de band mij ooit overvallen met een onverwacht wereldoptreden op Headway 2005, maar toen waren ze met z'n drietjes. Sindsdien zijn ze slechts sporadisch in Nederland geweest (o.a. ZXZW 2008) en blijkbaar doen ze het nu met zijn vieren. Gehuld in zwarte, strakke nylonshirtjes met glittertjes en een bassist met sluik, zwart geverfd, halflang naar voren gekamd haar moet ik even flink slikken: Guapo goes gothic emo? De gitarist is echter getooid met een vrolijke, uit de kluiten gewassen krullenbol la Omar Rodriguez Lopez en verraadt hiermee meer Guapo's invloed. De eerste tien minuten zijn echter niet zo boeiend met een beetje standaard groove zonder bijzondere elementen. Langzaamaan zorgt de behoorlijk jazz-georinteerde drummer voor steeds meer aparte riedeltjes en wordt de muziek steeds complexer en opzwepender. Dan is het moment daar: van vijf over twaalf tot kwart over twaalf is de progrockende fusionjam helemaal geweldig! Minder krauterig en experimenteel als vier jaar geleden, maar net zo indrukwekkend. De organist zorgt voor een 'Bitches Brew'-achtige onderlaag, terwijl de andere drie mannen de ene na de andere berheersende Mars Volta-groove tevoorschijn tovert. Daarna volgt de band met een enorm traag opgebouwde ambient postrock nummer die een beetje als een nachtkaars dooft. Het momentum is weg, en keert ook later in de set niet meer terug. Dat is jammer, maar die tien minuten ben ik minstens net zo uit mijn plaat gegaan als bij Neurosis, en dus was het optreden zeker niet voor niets. Na Guapo zijn we volledig gaar en murw en besluiten we voor Skullflower en Tribes Of Neurot te bedanken en gaan we de komende dagen bijkomen van de overweldigende hoeveelheid doom, sludge, stoner en postrock. Roadburn 2009 zit er weer op! Ik zal vast de wekker zetten voor de dag van voorverkoop van Roadburn 2010, want dat zal wel weer gekkenhuis worden. [EDS]

Conclusie Evil Doctor Smith: Roadburn heeft een heerlijk, ongedwongen sfeer met een akelig strakke programmering, waarbij nagenoeg alle bands op de minuut nauwkeurig op tijd beginnen. De Nederlandse Spoorwegen zouden eens een workshop van Roadburn moeten krijgen. De meest geziene T-shirt was op de vrijdag zonder enige vorm van concurrentie Saint Vitus, op gepaste afstand gevolgd door Kylesa. Redelijk gevarieerd eten (ook veel vegan voedsel voor hen die dat boeit) en alle bands waren redelijk goed te bezichtigen, met uitzondering van Wolves In The Throne Room en Church Of Misery. Ja, en alle bands in de Batcave natuurlijk; dat was toch een serieus jammer puntje. Evenals dat de optredens van Amon Dl II, Motorpsycho, Saint Vitus en de solo optredens van de Neurosis mannen helaas niet aan de hooggespannen verwachtingen konden voldoen. Meest memorabele shows van een verder uitermate heersend festival waren die van Minsk, Zu, natuurlijk Neurosis en van de Japanse invasie van Mono, Zeni Geva en ht onverwachte hoogtepunt van het festival: Church Of Misery.

Conclusie Martin: Dat Roadburn 2009 een daverend succes zou worden, wisten we eigenlijk al toen het binnen 45 minuten was uitverkocht, maar zelfs dan blijft het verbazingwekkend om te zien hoe leuk het festival is. Druk was het natuurlijk wel, waardoor het soms wat lastig was om van de ene zaal naar de andere te verkassen, maar toch hing er een prettige, gemoedelijke sfeer. Kennelijk hebben ook de muzikanten dit opgepikt, want zelden heb ik op een festival zoveel bands gezien die gedurende de gehele drie dagen rond bleven hangen. Als men volgend jaar wederom met zulk een prachtige line-up voor de dag weet te komen, voorspel ik wederom een daverend succes. Stiekem hoop ik wel dat men dat met niet iets meer verrassingen aan komt zetten, want de kwaliteit van het gebodene, die volledig buiten kijf staat, ten spijt heb ik weinig nieuws kunnen ontdekken. Dat is eigenlijk ook het enige dat er op dit fantastische festival aan te merken valt. (MP)

Conclusie Erik: Roadburn had een erg sterke affiche. Zo sterk dat er erg moeilijke keuzes gemaakt moesten worden om bands al dan niet volledig te zien. Er was werkelijk voor ieder wat wils, al dan niet in een erg kleine, een minder kleine of erg grote zaal, al dan niet met overlap. Heel jammer dat het Amon Duul II experiment faalde, maar tch erg terecht dat ze op Roadburn mochten spelen. Waarvoor hulde aan Walter en Jurgen, bezielers en organisatoren. De Japanners gaan ons stilaan veroveren want de muziek en de charmes die de bands uitstralen en spelen steken met kop en schouders boven alles uit. Voor mij definitief top vijf, naast het Italiaanse Zu. Allerhoogste hoogtepunt was toch Neurosis, met name het laatste nummer 'Through Silver In Blood'. Wat een drumgeweld, wat een massieve muur van geluidsgeweld (Manowar eat your heart out!) en wat een show! Heren en dames van de organisatie en het organiseertalent van Walter en Jurgen, diep diep respect en een vette dankjewel voor een fantastisch festival!

<< vorige volgende >>