Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Pijn

In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden is Pijn geen Nederlandse of Belgische band. Nee, we hebben het hier over een stel echte Britten die zeer verdienstelijk hun eigen draai geven aan post metal. Eind vorig jaar verscheen het goed ontvangen debuutalbum `Loss` op Holy Roar Records. Onlangs was de band in ons land om op te treden op het Roadburn festival en tussen de bedrijven door hadden de heren en dame even tijd om met Lords of Metal te babbelen.

Door: Jan-Simon | Archiveer onder post rock / post metal

We ontmoeten de band, zanger/gitarist Joe, drummer Nic, bassist Luke, slidegitarist Paddy en celliste Maggie aan de vooravond van hun show op het illustere Roadburn festival. Ze hebben er dan al een lange dag (en nacht) op zitten. Donderdagavond na het werk vertrokken uit Manchester en vervolgens met de boot en de bus naar Tilburg. Ondanks de lange reis zien ze er nog fris uit.

Fijn dat jullie tijd hebben voor een interview. Om maar met de deur in huis te vallen, ons Nederlanders kwelt natuurlijk de belangrijke vraag: hoe zijn jullie in godsnaam op een Nederlandse bandnaam gekomen?
Joe: O jee, daar zijn meerdere redenen voor. Sommige daarvan zijn heel persoonlijk. Maar we hadden een idee wat voor soort muziek we wilden gaan schrijven, het zou zwaarmoedig, verdrietig worden en gebaseerd op pijnlijke ervaringen en we waren op zoek naar een naam die dat gevoel zou weergeven, aching, maar dat ziet er niet uit in het Engels. Dus we vertaalden het naar een andere taal en kwamen bij het Nederlands uit, zoals gezegd om persoonlijke redenen en dat zag er wat antagonistisch uit. Alleen nu noemt iedereen ons pigeon in plaats van pine. Zelfs hier in Nederland denken ze dat het zo uitgesproken moet worden!

Dat is inderdaad hoe men in Engeland en de VS onze prachtige Nederlandse taal uitspreekt. Dus jullie worden nu de hele tijd vergeleken met duiven?
Joe: Tja, pigeon is echt een lelijk woord. Pijn daarentegen is zoveel mooier.

Het is nogal het tegenovergestelde van wat jullie wilden bereiken met deze naam, toch?
Nic: ja, maar eigenlijk hebben we die naam gekozen zodat mensen zouden denken dat we Nederlands waren en dat we daarom geboekt zouden worden door Roadburn! Dat is eigenlijk geheim.

Joe: maar het heeft gewerkt. We hebben bereikt wat we wilden (lacht). Dit is onze laatste show en dan gaan we uit elkaar.

En dan noemen jullie jezelf voortaan Ache of zoiets.
Nic: Dan noemen we onszelf hoe het in de volgende taal heet.

Realiseerden jullie je dat je met zo`n naam bijna onvindbaar bent op internet? Al wat je vindt is medische informatie.
Nic: Ja, op Facebook kom je uit bij allerlei zelfhulpgroepen.

Joe: En op Instagram zie je steeds allerlei mensen met bijvoorbeeld hun enkel in het verband. Tag je de band en kom je daar op uit.

OK, genoeg over de bandnaam. Kun je ons wat vertellen over hoe de band is ontstaan. Ik begreep dat jullie als duo zijn gestart?
Joe: Dat klopt, alleen Nic en ik, dus Nic kan hier wel op reageren.

Nic: Ja, we begonnen met twee man, gitaar en drums. Joe heeft een eigen opnamestudio, wat heel praktisch is, dus we maakten daar demo`s. Vervolgens kwam iedereen die hier zit erbij, we nodigden gewoon onze vrienden uit om mee te spelen en het werd groter en groter tot het onhandelbaar werd en toen zeiden we nu is het genoeg. Maar we wilden open en gastvrij zijn en niet de zoveelste rockband met alleen gitaar, bas en drums. We hebben bijvoorbeeld ook een cello.

Aha, het is dus een cello, op de plaat lijk ik toch vooral een viool te horen.
Paddy: Op de plaat is het inderdaad een viool, maar ze is daarna van gedachten veranderd.

Maggie: Een cello klinkt beter met vervorming en is lager gestemd. Zo laag als een bas of zelfs nog lager en dan hoor je het beter live. Maar dat hangt natuurlijk ook af van de geluidsman, of je het hoort of niet.

band image


Toeval of niet, er waren tijdens de eerste dag best wel wat bands met violisten, maar dat was steeds in een andere setting dan hoe jullie het doen. Bijna altijd folky of semiklassiek.
Joe: Ja, Myrkur had ook violen geloof ik?

Klopt, dat was puur folk. Maar jullie gebruiken de viool (of cello) meer als een rockinstrument, toch?
Luke: Het past bij de sfeer. En verandert die ook.

Joe: Ja, een cello heeft een heel gevoelig geluid. Als je het akoestisch hoort, dan kan het hartverscheurend droevig zijn. Een paar mineur akkoorden op een cello klinken oneindig veel beter dan dezelfde akkoorden op een gitaar. Maar dan zet je er een element op en laat het geluid door dezelfde effectpedalen als een gitaar gaan, dan is het anders maar nog steeds uniek, qua geluid.

Paddy: Helen Money is een goed voorbeeld van wat je met een cello kan doen.

Joe: Precies, en Jessica Moss gebruikt de viool op een heel bijzondere, unieke manier.

Maggie: Wat het beste is, is gewoon experimenteren en zo erachter komen wat werkt. Ik heb een klassieke opleiding en heb hiervoor nooit iets dergelijks gedaan. Je gaat niet viool spelen met het idee om ooit in een rockband te gaan tenslotte. Het is iets dat je gaandeweg moet leren en wat extra lastig is, is dat je jezelf niet hoort spelen op het podium met de band.

Nick: Maar dat is soms ook wel leuk, hoe je op gevoel ergens moet zien te komen.

Maggie: Eh, ja? Ach, het kan ook heel frustrerend zijn. Bijna elk optreden is er wel wat met het element of de afstelling of weet ik veel wat er gebeurt. We speelden met Helen Money in Utrecht, ongeveer twee jaar geleden en alleen door te kijken wat zij doet en door met haar te praten gaf ons meer zaken om over te denken over hoe we zelf verder konden komen dan we zelf ooit hadden kunnen uitvogelen.

Joe: het is best lastig om een tamelijk zacht, akoestisch instrument op het podium te hebben terwijl we tegelijkertijd ook gigantische versterkers hebben staan en een luid drumstel. Om dat te laten werken is al een uitdaging op zich.

Dat kan ik me indenken ja. Je zegt dat jullie twee jaar gelden ook al eens in Nederland waren.
Luke: De eerste keer in Nederland was dat.

Maggie: Dat klopt. Dat was mijn eerste optreden zelfs. Ik herinner me nog dat ik een paar jaar daarvoor Helen Money had ontdekt en dat vertelde ik aan Joe. Ik was al hartstikke zenuwachtig voor het optreden en toen zei hij [/b]Oh ja, we spelen met Helen Money[/b]. De vrouw die ik zo bewonderde en ik zei [/b]nee, dat kan niet, dat durf ik nooit[/b]. Maar ze was zo aardig. Het was een bijna surrealistische ervaring.

Dat was dus jullie eerste optreden in Nederland?
Joe: Het was eigenlijk onze vierde show ooit. We hebben echt geluk gehad met onze eerste shows. We deden onder andere het voorprogramma van Pelican en toen hadden we nog wat tijd over voor een festival in Eindhoven en dat optreden in Utrecht. Sindsdien proberen we ieder jaar tenminste een keer de oversteek te maken. Dat doen we graag, want het is hier geweldig touren. Het inspireert ook voor hoe we onze shows in de UK willen doen.

Nic: Het bepaalt voor ons de norm.

Hoe kwamen jullie op het idee om de verhalen van willekeurige mensen in jullie teksten en muziek te verwerken?
Joe: Dat was een manier om onszelf te straffen, eigenlijk. Het was niet eenvoudig. Het idee was dat we meer mensen erbij wilden betrekken, maar het was niet echt haalbaar om nog meer muzikanten uit te nodigen. Je kunt niet met zijn tienen of zo een band vormen. Dus we hielden het bij een man of zes die goed samen konden werken. Je wilt nog steeds de katharsis, iets waar elke band over praat, het resultaat van emotionele of heavy muziek, maar dat moet niet iets zijn dat voorbehouden is voor diegenen die toevallig een band om zich heen hebben. En het geluk van een publiek. Ook niet onbelangrijk. Dus we hadden zo`n soort oproep gedaan: heb je shit meegemaakt en zou je het fijn vinden om daarover te praten, stuur het naar ons en wij gaan er dan iets mee doen. We zijn heel blij met iedereen die wat gestuurd heeft. Bij veel daarvan was het zo van oh mijn god, ik kan niet geloven dat iemand zo open en eerlijk tegen ons is. De vraag was waarom? Ik zou dat niet gedaan hebben. Ik weet ook eigenlijk niet waarom ik verwachtte dat mensen het sowieso zouden doen.

Luke: Maar dat deden ze wel.

band image


Soms moeten mensen gewoon hun verhaal kwijt. Maakt niet uit aan wie. En nu zijn al die mensen onderdeel van een kunstproject. Waren ze zich daarvan bewust?
Luke: Zeker, het was allemaal met toestemming.

Joe: Nee, ik ben niet een of andere Lieve Mona of zo. Zo van ik luister naar je problemen en zet ze vervolgens lekker online. Nee hoor, ze wisten allemaal wat we er mee wilden doen.

Luke: Toch raar, dat je zo open kunt zijn als je weet wat er mee gedaan wordt.

Paddy: Het is zo dat als je het gevoel hebt dat het er toe doet op een of andere manier, dan ben je geneigd om je anders te gedragen. Om opener te zijn.

Nu zitten jullie hier, als een band genaamd Pijn, met een album `Loss` en het gaat allemaal over loodzware dingen zoals rouw, verlies en meer van dat soort narigheid. Blijft dat jullie thema of gaan jullie verder?
Joe: We gaan niet nog eens hetzelfde album maken.

Jullie zijn niet The Ramones?
Joe: Haha, nee zeker niet. Zou op een andere manier wel mooi zijn natuurlijk.

Paddy: We denken erover om meer richting dance te gaan. Hedonisme is ons nieuwe thema. Nee hoor, dat is niet waar (lacht).

Joe: We weten niet waar het naar toe gaat. Het is werk in uitvoering. Dit was iets dat voor ons allemaal nodig is, maar we hebben het nu gedaan en we gaan het niet nog eens doen. Misschien wordt het volgende album wel heel vrolijk.

Paddy: Het moet niet allemaal uitgestippeld zijn. Het moet natuurlijk voelen wat we doen.

Een vrolijk album, dat zou een echte test voor jullie publiek zijn.
Joe: Ja, vinden ze ons echt goed of houden ze alleen maar van depressieve zooi?

Nu zijn jullie hier op Roadburn. Dat lijkt me een passend festival voor een band zoals die van jullie. Over een week staan jullie op het Manchester Punkrock festival. Ook heel tof, maar ook heel anders en niet wat je in eerste instantie verwacht. Hoe kom je daar terecht?
Luke: De enige reden daarvoor is dat ik daar wat mensen ken.

Paddy: Maar aan de andere kant, we hebben wel vaker op dat soort festivals gestaan, en zijn daar altijd verrassend warm ontvangen.

Nic: We speelden ook eens op een punk festival in Gdynia (Polen). Het is een ander soort publiek, maar we worden zeker gewaardeerd. Ga maar na, als je de hele dag crustpunk hebt gehoord, dan wil je ook wel eens wat anders horen en dan komt Pijn het podium op met een cello. Dan gaan ze zo van goh, dit is wel anders en daarna gaan ze weer meer punk luisteren.

Joe: Maar wat is er nu meer punk dan droevige tegendraadse muziek?

Het hangt natuurlijk af van je definitie van punk. Als dat is dat je moet kunnen doen wat je wilt, ja dan is Pijn zeker punk.
Luke: absoluut. Wij zijn hartstikke punk. Ik denk dat ik mijn haar ook groen ga verven.

Joe: En dan nemen we allemaal een mohawk.

Hebben jullie nog tijd om hier op Roadburn nog een paar bands te kijken?
Maggie: Ik wil zeker nog Tryptikon gaan zien.

Joe: Secret Cutter begint over tien minuten, dat zou ik ook nog wel willen zien. Conjurer natuurlijk. Wat komt er verder eigenlijk allemaal. Loop? Oh, die spelen niet zo veel meer tegenwoordig. Echte pioniers, heel goed. Misschien nog Thou en Emma Ruth Rundle, maar dat is net voor ons.

Ik ben reuze benieuwd en ga zeker kijken. Dank jullie voor jullie tijd en veel succes nog!
Joe: Dank je voor het interview. We zien je op het festival!

Deel dit interview met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>