Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Slechtvalk

In 2010 bracht Slechtvalk via Whirlwind het album ‘A Forlorn Throne’ uit, en in plaats van dat de band weer eens aan de weg timmerde werd het toen bleek dat label Whirlwind het niet trok opeens stil rond de band. De band besloot een crowd funding campagne op te zetten, en uiteindelijk leidde dat eind 2016 tot het in eigen beheer uitbrengen van het nieuwe album ‘Where Wandering Shadows and Mists Collide’. Wie de band kent, weet dat er altijd het geloofsding speelde: in het begin van de muzikale carrière, toen de band nog een eenmansproject in de geest van Bathory en Emperor was, gaf bandleider Shamgar in een interview aan dat hij christen is, en sinds toen is er altijd tegenwerking geweest uit de Nederlandse underground scene. Ondertussen werd Slechtvalk een echte band, van melodieuze “black” metal band met sopraan naar uiteindelijk een pagan band en extreme metal, en is het geloofsdingetje niet meer zo prominent. Toch moet de band het toch vooral zelf doen en genieten zij minder steun in de underground dan muzikaal vergelijkbare bands die niet eens beter zijn. Maar goed, ‘Where Wandering Shadows and Mists Collide’ is een zeer sterk album dat meer thrash dan ooit klinkt, en dus is er alle reden voor een interview over de band en de muziek! Bandleider Shamgar beantwoordde onze vragen zeer uitgebreid.

Door: Neithan | Archiveer onder black metal

In de review is een beetje mijn idee dat het album een logisch maar veel woester vervolg is op ‘A Forlorn Throne’, maar dan wel nadat jullie net een thrash klassieker als ‘Burn My Eyes’ van Machine Head ter inspiratie hebben opgezet. Wat vinden jullie zelf van die vergelijking?
Ik zou die vergelijking zelf niet zo snel trekken, maar vreemd is het ook niet. Ik heb in de jaren ’90 wel naar Machine Head en andere thrash bands geluisterd tot ik me op blackmetal (wat ook weer een voortvloeisel is uit thrash) stortte, maar eigenlijk sindsdien niet meer. Drummer Grimbold en gitarist Seraph (die een aantal jaar voor ‘A Forlorn Throne’ (AFT) de gelederen heeft versterkt) zijn daarentegen wel opgegroeid met thrash metal en hebben de jaren ’90 ook jarenlang in een thrash metal band gespeeld. Tijdens het oefenen jammen ze ook wel eens op oude thrash klassiekers, die ik vaak pas laat herken. Tijdens het songwriting-proces ben ik vooral op zoek naar een combinatie van sfeer, melodieën die mij aanspreken gecombineerd met een dosis razernij, maar ritmisch ben ik weer niet de sterkste schakel, hoewel ik zelf ook met Immortalesque (of thrashy) ideëen kom. Als ik de hoofdlijn van een nummer grotendeels af heb, gooi ik het in de groep en na een aantal oefensessies krijgen we vanzelf het gevoel of een nummer langdradig dreigt te worden, omdat het ritmisch te recht door zee is. Vaak gaan gebroeders Grimbold en Seraph vervolgens wat experimenteren qua ritmes en verthrashen het een beetje. Bijvoorbeeld de oorspronkelijke versie van het nummer ‘Asternas’ lag meer in lijn met het oude Enslaved, koud en sfeervol, maar Grimbold & Seraph hadden daar wat minder mee en kwamen zelf met allerlei ritmevarianten. Hoewel eigenlijk alle riff-volgordes, akkoordschema’s en melodieën hetzelfde zijn gebleven is het door hun inbreng toch een stuk anders geworden dan dat ik origineel bedacht had. Aan de andere kant is een vrij thrashy nummer als ‘Malagh Defiled’, op een enkele break na, vrijwel hetzelfde gebleven als wat ik had bedacht.

Terugkijkend naar AFT vinden wij dat album nog een beetje on-af. We hadden wat ideeën die we hoopten verder uit te werken in de studio, maar daar kregen we simpelweg geen tijd voor. In de aanloop naar ‘Where Wandering Shadows and Mists Collide’ (WWSAMC) hebben we aan de hand van verschillende oefen/demo opnames de nummers zoveel mogelijk uitgewerkt voor we de studio ingingen. Ik denk dat de nieuwe cd ook woester klinkt, doordat mijn stem nu veel feller klinkt. Door het tijdgebrek tijdens de opnames van AFT maakten we lange dagen van dikwijls 14 uur of langer en tegen de tijd dat ik de vocalen mocht opnemen was ik al zodanig vermoeid dat het ook vermoeid klonk. Bij de opnames van de nieuwe cd hadden we zeeën van tijd over om uit te rusten en verder te experimenteren, dus kon ik bij het opnemen van de zang ook alles geven.

In hoeverre zijn dit nieuwe ‘Where Wandering Shadows and Mists Collide’ en voorganger ‘A Forlorn Throne’ verbonden, en in hoeverre zijn het andere albums?
Na het vertrek van Fionnghuala (sopraan), voelde ik mij vrij om weer wat extremere muziek te schrijven. Haar inbreng haalde toch vaak de felheid uit een nummer. De rest was het daar wel mee eens en zo kwamen we tot AFT, een album waar we zelf nog regelmatig naar luisteren. De stijl van AFT sprak ons noch altijd zeer aan, maar het klonk hier en daar nog on-af. Overtuigd dat we beter konden, besloten we de koers, die we hadden ingezet met AFT te blijven vervolgen en verder uit te diepen. Het resultaat is WWSAMC en naar ons idee hebben we daarin een mooie stap voorwaarts gemaakt.Tekstueel was ons tweede album ‘The War that Plagues the Lands’ ons eerste conceptalbum. Hoewel ik het destijds bij één concept album wilde laten, vroeg Ohtar of ik een tekstuele voorganger kon schrijven over het hoofdpersonage uit TWTPTL. Dit is ‘At the Dawn of War’ geworden en daarmee was de toon wel gezet om van AFT er ook een te maken. De titel ‘A Forlorn Throne’ is gebaseerd op het losstaande verhaal van het nummer ‘Enthroned’, maar speelt zich verder in dezelfde tijdsperiode af als de eerdere albums. Omdat ik toen al voorzichtig begonnen was met het schrijven van een fantasy-reeks en geen plaats zag voor het verhaal achter ‘Enthroned’ in dat tijdschema, besloot ik voor WWSAMC een stukje terug te gaan in de geschiedenis en een beschrijving te maken van de situatie ten tijde van de gebeurtenissen in Enthroned.

Met opener ‘We Are’ levert de band het meest fast forward stukje muziek af wat jullie in mijn oren ooit hebben afgeleverd: waarom zo’n woeste opener, zonder de karakteristieke breaks die mijns inziens de muziek van Slechtvalk altijd hebben getypeerd. Waarom zo’n snel a-typisch nummer als openaar?
Waar onze vorige drie conceptalbums een meer chronologische verhaallijn hadden en we daardoor beperkt waren in de keuze welk nummer, welke plek op de cd zou innemen, waren we daar met WWSAMC veel vrijer in. Het eerste album ‘Falconry’ en de derde ‘At the Dawn of War’ beginnen beide vrij rustig en bouwen vervolgens rustig op, maar wij waren altijd wel gecharmeerd van de snellere openingsnummers van de 2e en ons vorige album. Daarnaast is het ook weer een tijdje geleden sinds we een nieuw album hebben uitgebracht en ‘We Are’ leek ons een geschikt nummer om de scene weer wakker te schudden en bewust te maken dat oude veteranen als wij nog lang niet afgeschreven zijn. Daarnaast is het ook een redelijk kort nummer dat gelijk de aandacht pakt, zodat het volgende nummer ‘Asternas’ de volle aandacht krijgt van de luisteraar.

Na het beluisteren van het nummer ‘Nemesis’ schreef ik dat Shamgar toch wel duidelijk een fan moest zijn van Emperor. Zijn er nog muzikale invloeden overgebleven in de muziek anno nu uit de begintijd van Slechtvalk (als soloproject en als band)?
In de jaren 90 en de eerste jaren na de eeuwwisseling heb ik inderdaad veel naar Emperor geluisterd. Het razende afgewisseld met rustigere stukken heeft mij altijd erg aangesproken. Ikzelf raak snel verveeld als een nummer (laat staan een heel album) veel van hetzelfde is, dus voor mij moet een nummer zelf genoeg afwisseling hebben (of kort genoeg zijn) en voldoende anders zijn dan de andere nummers om mijn aandacht vast te houden. Hoewel ik mij het laatste decennium heb laten inspireren door ‘relatieve’ nieuwkomers als Amon Amarth en Austrian Death Machine voor de nodige adrenaline-rush en de spreekwoordelijke vuist-in-het-gezicht gevoel, blijft hetgeen waar ik mee ben opgegroeid toch mijn referentiekader. Destijds luisterde ik dagelijks uren naar verschillende bands, maar tegenwoordig zet ik hoogstens drie keer een cd op, dus ik krijg ook weinig mee van de ‘nieuwste rages’.

Het album is geproduceerd met Lasse Lammert, die gewerkt heeft met Alestorm, Gloryhammer en Svartsot. Met de twee Schotse bands zie ik wat minder overeenkomsten met Slechtvalk, met Svartsot wel. Hoe komt een ongetekende band uit het oost’n van Nederland bij zo’n producer uit?
Ten tijde van de opnames van ‘A Forlorn Throne’ was er niet veel keus qua metal-studio’s in Nederland, waardoor we ons heil destijds in Zweden hebben gezocht. Ik heb geen idee of er inmiddels degelijke metal-studio’s zijn in Nederland, maar bij het zoeken naar een geschikte studio keken we toch bij onze ooster- en noorderburen. De studio waar we AFT hadden opgenomen was inmiddels overgenomen door Fascination Street en daarmee stervensduur geworden, daarnaast vonden we het gitaar geluid op AFT iets te wollig, dus daarvan vonden we dat er de nodige aandacht aan besteed moest worden. We hadden een lijstje gemaakt met wat studio’s waarvan wij het idee hadden dat ze kwalitatief vergelijkbaar waren met Fascination Street, maar wel wat goedkoper, zeker omdat het er naar uitzag dat we alles zelf moesten bekostigen. De studio van Lasse Lammert sprak met name mijzelf en Seraph aan, omdat Lasse een gitaar-fetish heeft en daarover al veel vlogs heeft gemaakt en wij juist wat extra aandacht op dat gebied konden gebruiken.

Waarom was Lasse Lammert, misschien wel ondanks de ervaring met die twee Schotse band, de juiste man als producer?
Toevallig had Lasse vroeger ook in een blackmetalband gespeeld en was daarom ook van het begin af aan enthousiast om een meer blackmetal geörienteerde band op te nemen. Daarnaast had hij al op basis van zijn gitaarverslaving en onze vorige cd al een beeld wat voor gitaargeluid het beste zou passen bij onze muziek. Onze drummer had iets meer tijd nodig, want wat weet een gitarist nou van drums, maar eenmaal in de studio was ook hij snel overtuigd. Qua persoon hebben we prettig samen kunnen werken, hij heeft dezelfde soort humor als wij en houdt van dezelfde Schots/Ierse dranken als wij.

Nu ken ik de band niet van het debuut, maar pas sinds het tweede album waar jullie een iets ander type muziek maakten, maar toch… Die ridder/vorst is wel een altijd terugkerend thema bij Slechtvalk lijkt het wel. Nog een bepaalde serie of één boek waar de band de tekstuele inspiratie vandaan haalt, of een eigen bron zoals Immortal bijvoorbeeld het bos Blashyrkh heeft?
Het debuut album is niet bepaald een conceptalbum, maar een aantal nummers zijn wel korte verhaaltjes. Voor het tweede album leek het me leuk om de teksten als een verhaal aaneen te rijgen en nadat Ohtar me overtuigde om iets dergelijks te doen voor het derde album is het balletje meer gaan rollen en ben ik begonnen met het schrijven van een fantasy-reeks. Of dat ooit in boekvorm uitkomt is nog maar de vraag, want ik vind dat ik als schrijver nog flink te kort schiet, maar inmiddels heb ik vele aantekeningen met achtergrond verhalen gemaakt en nog meer dat enkel nog in mijn hoofd zit. Wat dat betreft heb ik nog inspiratie genoeg voor meer albums. Met WWSAMC wilde ik ook wat kritische vragen stellen bij de houding van onze Westerse maatschappij en hoe geschiedenis zich lijkt te herhalen, dus heb ik ook wat parallellen getrokken.

band image


In de bio staat dat Ohtar niet meer in de live line-up meedoet, maar alleen in de studio bij het schrijven en opnemen. Als ik dan jullie tekstenvel doorkijk, zie het dat het vooral Shamgar is, soms bijgestaan door Seraph. Waarom doet Ohtar eigenlijk live niet meer mee?
Een aantal jaren geleden wilde Ohtar graag een lange periode in het buitenland wonen. Vanuit zijn werk kreeg hij de mogelijkheid om iets op te zetten in Spanje waar hij zich op wilde richten. Dit was uiteindelijk niet geworden wat hij gehoopt had, maar in die bezinningsperiode ontdekte hij wel dat hij liever alleen in de natuur is dan op een podium voor een grote groep mensen. Daarnaast had hij nog andere projecten die hij wilde doen en heeft tegenwoordig ook een baan waar hij vaak voor naar het buitenland moet, dus is het voor hem niet echt te combineren.

Eerst zaten jullie bij Fear Dark, toen bij een label dat eigenlijk niets betekende (Whirlwind) en nu dan via crowd funding je eigen plaat gefinancierd. Wat is anno nu het belang eigenlijk nog van een label, tenzij je priority band bent bij bijvoorbeeld een Nuclear Blast?
Labels verdienen hun brood met de cd-verkopen en tot de opkomst van social-media en digitale distributie-mogelijkheden, waren labels één van de weinige opties die je had, tenzij je eigenhandig contact wilde opnemen en onderhouden met tientallen of honderden kleine mail-orders. Grote distributeurs waren nauwelijks geïnteresseerd in individuele bands zonder een bekende naam. Daarentegen waren ook kleine labels als Fear Dark of Whirlwind een stuk vermogender dan een gemiddelde band en beter in staat te investeren in de hoge kosten van studio’s. Met de opkomst van het internet en het gemak van (onbetaald) delen van muziek, liepen ook hun inkomstenbronnen terug en hebben veel labels ook niet meer de middelen om zomaar in een band te investeren. In onze zoektocht naar een ander label kregen wij dikwijls te horen dat wij zelf de studiokosten moesten betalen in ruil voor hun diensten (distributie/promotie), terwijl veel van die labels toch het grootste deel van de omzet proberen op te strijken. Pas als het eerste album via hun goed zou verkopen, zouden ze bereid zijn meer te willen investeren in een tweede. Met ‘A Forlorn Throne’ hebben we voor onszelf de lat erg hoog gelegd en als we dan toch 5-cijferige getallen moeten investeren dan willen we daar ook wat van terugzien. Het is tegenwoordig voor een individuele band niet moeilijk om je muziek digitaal aan de man te brengen via i-Tunes en streamingsdiensten en daar ook nog wat op te verdienen. Voor fysieke distributie en promotie is een label vandaag de dag nog wel erg handig, omdat zij de contacten hebben die ze in de loop der jaren hebben opgebouwd. Een andere bijkomstigheid is dat veel bookers/promoters van festivals/clubs nog altijd erg afgaan op wat de grote labels tekenen, want als Nuclear Blast een band tekent, dan moet het wel een goede band zijn. Dankzij het feit dat we als Slechtvalk zijnde nu al bijna 18 jaar bestaan en diverse albums hebben uitgebracht hebben we een redelijke fanbase kunnen opbouwen, waardoor crowdfunding in ons geval een optie was om in ieder geval een derde van de benodigde kosten niet zelf te hoeven ophoesten. Daarentegen ken ik ook diverse onbekende bands die ook crowdfunding niet van de grond krijgen, omdat ze gewoon te weinig mensen kunnen vinden die willen investeren en ze toch graag een soortgelijke productie kwaliteit als onze laatste albums willen hebben. Anno 2017 heb je naar mijn idee nog wel labels nodig om de wereld op de hoogte te brengen van je bestaan en je potentie.

Wordt crowd funding de nieuwe standaard, of hopen jullie toch ooit weer met een echt label in zee te kunnen gaan?
Met crowdfunding/eigen beheer ben je toch erg afhankelijk van je vrije tijd en de bereidwilligheid van je fans om meer bekendheid te krijgen. De meesten van ons hebben een gezin thuis, dus in onze vrije tijd kunnen we niet datgene doen om het gebrek aan een label te compenseren. Daarentegen heeft onze fanbase, niet alleen de crowdfunders maar ook hen die onze merchandise hebben gekocht via onze eigen webshop, en een groot portie geduld ons nu wel in staat gesteld om een nieuw album te maken en denk ik dat een volgend album op deze manier ook wel mogelijk is. Het is alleen zo dat groeien qua naamsbekendheid louter op basis van organisch bereik (de fans) niet zo heel snel gaat en je ofwel continu een duur PR-bureau moet inschakelen om je band onder de aandacht te blijven brengen of toch proberen in zee te gaan met een label dat de juiste kanalen heeft, of de juiste naam heeft, waardoor bookers automatisch meer geïnteresseerd zijn in je werk. We hopen de komende jaren toch wat bekender te worden buiten de landsgrenzen, maar we zien het niet zitten dat er wel van ons verwacht wordt om tienduizenden euro’s te investeren in album-opnames, terwijl we daar maar weinig van terug zien, omdat labels het grootste deel van de inkomsten achterhouden om hun grotere bands mee te ondersteunen.

Altijd in een interview duikt het “geloofsdingetje en het gezeik in Nederland” op, dus ook nu. In de review geef ik aan dat een band als Slechtvalk misschien ook eens hun heil bij de oosterburen in Duitsland moet zoeken om het succes te krijgen dat jullie als band verdienen. Hebben jullie al eens geprobeerd daar serieus voet aan de grond te krijgen?
Ik zie niet echt het verband tussen geloofsdingetjes en het heil zoeken bij onze oosterburen (het gebrek aan steun in eigen land – Neithan), maar Duitsland is economisch wel het meest interessante land om voet aan de grond te krijgen. Na ‘A Forlorn Throne’ hadden we onze hoop gevestigd op een Duits label en een Duits boekingsbureau, maar dat zette geen zoden aan de dijk Ter promotie van ons nieuwe album hebben we wel het PR-bureau van Markus Eck ingeschakeld, die veel connecties heeft binnen Duitsland. Hopelijk levert dat ook wat nieuwe opties voor optredens op, maar het beste zou denk ik toch nog het inkopen van een support-act plaatsje zijn bij de tour van een bekende band, zoals Nightland onlangs gedaan heeft met de tour van Fleshgod Apocalypse & Carach Angren. Maar ja, een maand lang toeren in combinatie met een gezin thuis is ook weer lastig en inmiddels ben ik genoeg bands en muzikanten tegengekomen die leven van tour naar tour voor een hongerloontje en in de tussentijd achter de geraniums zitten, dus de huidige gang van zaken is ook weer niet zo heel slecht.

Wat zijn de ambities voor Slechtvalk met die nieuwe album?
Omdat er 6 jaar tussen het nieuwe album en het vorige zit, hebben we nog aardig wat ideeën voor een volgende, dus hopelijk zullen de verkopen een beetje goed lopen, zodat een volgend album niet nog eens 6 jaar op zich hoeft te laten wachten. Daarnaast is het al een poos geleden dat we een videoclip hebben opgenomen of een professionele concertregistratie, dus zijn dat dingen die we ook nog zouden willen doen. Uiteraard hopen we wat vaker te kunnen optreden en daarvoor zullen we op zoek moeten gaan naar een boekingsbureau dat wel z’n best doet en zich niet laat afschrikken door het gezeik dat wel eens ontstaat naar aanleiding van een boeking.

Nooit gedacht om de bandnaam te veranderen naar Falcon of zo om zo internationaal wat makkelijker aan de weg te timmeren?
Achteraf gezien had een Engelse naam ervoor kunnen zorgen dat onze naam wat beter zou blijven hangen, maar het probleem met Engelse namen is dat het of cliché klinkt of niet tot de verbeelding spreekt en daarom had ik destijds gekozen voor Slechtvalk, omdat het een vogel is dat net als onze muziek het ene moment sereen in de lucht zweeft om een moment later genadeloos toe te slaan. Ook bij een naamsverandering blijf je het gezeik houden, want mensen die iets te zeiken hebben over ons hebben het snel genoeg door.

De band bestaat nu achttien jaar: wat zijn de meest inspirerende ervaringen geweest die de band nooit hebben laten opgeven, ondanks alle tegenslagen?
Als je met oudere mensen spreekt en ze vraagt of ze iets anders hadden willen doen, geven ze meestal als antwoord dat ze meer tijd met hun kinderen hadden willen besteden en/of dat ze soms iets meer risico hadden moeten nemen om iets te bereiken in plaats van simpelweg opgeven. Wij proberen hun raad op te volgen door een goede balans te zoeken tussen ons gezinsleven en een hobby als Slechtvalk, waarvoor we risico hebben genomen om veel geld in een album te investeren in de hoop dat het zich terugverdient. Wat het laatste betreft hadden we in onze begin jaren wat meer risico kunnen nemen: We hebben veel kansen laten liggen, omdat we dachten dat we het geld niet paraat hadden (tour/festival buy-ins bijvoorbeeld), terwijl we wel de tijd hadden om het te doen en tegenwoordig hebben we minder tijd, maar namen we bijvoorbeeld wel een groot risico door een studio te boeken en artwork te laten maken, terwijl we de financiering nog niet eens rond hadden. Uiteindelijk hadden we dankzij reguliere merch-verkopen en streamings-inkomsten steeds net genoeg om de volgende rekening te betalen.

Nog enige wijze woorden voor dit interview, bijvoorbeeld waarom men het album ‘Where Wandering Shadows and Mists Collide’ echt wel moet kopen, waar dit kan en/of andere zaken?
‘Where Wandering Shadows and Mists Collide’ bevat een unieke mix van een scala aan black/deathmetal stijlen en is digitaal te kopen op i-Tunes, Amazon, Google Play etc. Het fysieke album is te koop op onze eigen webshop.

Deel dit interview met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>