Listen live to Radio Arrow Classic Rock

The Gathering

En het werd een drieluik; eerst het concert, toen de recensie van TG25- Live At Doornroosje en nu het interview. Een viering van 25 jaar The Gathering verdient die aandacht voor de volle 100%. Met toetsenist en part time zanger Frank Boeijen werd een café opgezocht in het gezellige centrum van Nijmegen en er volgde een goed gesprek.

Door: Winston | Archiveer onder prog / sympho metal

Zo Frank, hij is er dan, het live album van het 25 jaar feest in Doornroosje. Ben je er tevreden mee?
Ja zeker, heel tevreden! We waren er zelf een beetje verbaasd over toen we alle nummers gingen mixen in de studio, waar je het op een gegeven moment niet meer goed kunt beoordelen. Pas toen ik het thuis weer afspeelde en ging vergelijken met andere live dingen die we eerder uit hadden gebracht hoorde ik dat dit toch wel de beste live registratie is die we ooit uit hebben gebracht. En dan ook hoe het met de mix en mastering is gegaan.

En dat was een uitdaging gezien het veld van meerdere deelnemers bij deze twee concerten denk ik?
Er kwamen inderdaad wel een paar dingetjes extra bij kijken ja, maar dat had ook voordelen. Je hebt meer mogelijkheden qua sound en hebt letterlijk ook meer in te brengen. Dat vonden we ook echt wel tof en is ook goed gelukt.

Alle leden van de band keerden voor even weer terug, behalve eentje. Blijft toch een beetje jammer en een gemiste kans, voor diegene dan.
Ja inderdaad, we wilden het graag met iedereen doen en ik heb hem (Niels Duffhues) een paar keer benaderd en nog een keer gebeld, maar helaas kwamen we niet uit de voorwaarden. We wilden wel graag, dat mag duidelijk zijn.

Hoe verliep de uitwerking van de setlist? Wie doet wat enzovoort?
Ja dat was wel even een klus natuurlijk. Iedereen had natuurlijk zijn of haar mening maar uiteindelijk viel het niet tegen en stonden al onze neuzen al gauw dezelfde richting in. Er zijn toch bepaalde The Gathering klassiekers die in de set horen, en dat vonden we allemaal wel zo. Dan waren die keuzes gemaakt en dan de volgorde bepalen. Dat ging niet zonder slag of stoot, haha. Maar dat lukte uiteindelijk ook gewoon goed. En het goede wat eruit voortkwam was dat er ook samen dingen werden gedaan, dus een mix van zangers en muzikanten. Dat vond iedereen superleuk, met name de zangers en zangeressen, die hebben het écht gemaakt.

Dat was ook verrassend en kwam goed over, er stonden toch twaalf mensen ineens samen muziek te maken en vooral Silje met Anneke natuurlijk…
Ze deden meerdere nummers samen en vooral voor Silje was dat wel even iets. Het was fantastisch voor haar want het is niet makkelijk geweest. De schoenen die ze moest vullen waren toch best groot. En toen Anneke er ineens weer was ontstond er toch een warme band. Dat is ook tof en als het dan ook muzikaal lukt is het perfect. Het was voor iedereen een win-win ervaring, de mensen bij elkaar brengen en dit mogen beleven. Er is geen negatief ding te bedenken gelukkig.

Wie kwam er als eerste bij de bestaande line up?
We hadden natuurlijk nog niet zo heel lang geleden de The Gathering ’92 shows gedaan dus waren die contacten al snel weer gelegd. Bart zien we sowieso veel, hij woont ook in Nijmegen inmiddels.

Wat ook wel interessant geweest moet zijn voor jullie; in zo’n retrospectieve show werd ook duidelijk hoe jullie jezelf muzikaal ontwikkeld hebben in die 25 jaar.
Het is misschien raar maar de ‘oude’ leden als Jelmer en Bart vinden de latere dingen die we deden ook erg tof. Die trokken dat dus wel en iedereen stond echter de opbouw van de set zoals die werd gedaan. We wilden ook flink wat materiaal met Silje doen, want het is inmiddels ook een significant deel geworden van ons. Misschien wat minder succesvol commercieel gezien maar artistiek gezien voor ons juist wel. We staan nog steeds vierkant achter die stijl.

band image


Dat was ook aan de fanatiekste fans te zien; naast me stond een groepje meiden uit Chili en die huilden het hele concert van emotie, ook bij de Silje nummers. Dat is een goed teken toch.
Absoluut, die mensen zijn gepassioneerd, en voor die van zóver komen is het één grote emotie geweest.

Over emotie gesproken; hoe was dat voor jullie ’s middags, toen het eerste concert werd gedaan. Hoe stapte je dat podium op?
Dat was beduidend spannender dan de tweede keer ’s avonds. Nou ben ik niet zo’n angstig type om op een podium te stappen maar voor zangers en zangeressen kan dat wel een ander verhaal zijn. Bij de tweede keer was er wel een soort ‘last’ van ons afgevallen. Die show was ook net iets beter vond ik. De balans wat er op de plaat is verschenen ligt ongeveer op 60% van de tweede en 40% van de eerste show.

Op YouTube verschenen er al gauw video opnamen die de fans maakten, nog steeds tevreden met de beslissing om geen DVD op te nemen?
Ja, want het zou veel extra druk hebben gelegd op het geheel. Als er ik weet niet hoeveel camera’s gericht staan op je op zo’n dag dan kan ik me voorstellen dat het best wel je performance kan beïnvloeden en dat wil je dan niet. Dan liever maar de ‘cult’ ervan; eigen telefoon en camera opnamen op het net. En daar hebben we geen bezwaar tegen natuurlijk.

En de vraag die ook rees; zit of zat er nog een verlenging aan te komen van die line up?
Daar hebben we het wel een over gehad ja. Maar agendatechnisch bleek dat niet mogelijk, een paar mensen hebben het gewoon zo ontzettend druk, die werken echt met een jaarplanning.

Maar wat is het vervolg dan nu? Wat is de status van The Gathering?
De status is dat we nu even niets doen, voor onbepaalde tijd. Er moet weer nieuw enthousiasme zijn om weer aan iets nieuws te beginnen. Wij drieën (Frank, René en Hans Rutten) hebben het 25 jaar al gedaan en dat heeft veel tijd en energie gekost. De laatste tours die we met Silje deden waren heel leuk en supercreatief, daar lag het zeker niet aan. En dan kom je op een punt dat het gevoel er even niet is. We zijn zeker niet uit elkaar, we hebben nog goed contact maar even geen agenda nu.

Wat doe jij zelf muzikaal op dit moment?
Ik ben met twee oud-bandleden Bart (Smits) en Hugo (Prinsen-Geerligs) een tijdje geleden een coverband begonnen voor Depeche Mode, met nog twee mensen erbij. We hebben pas een paar keer gerepeteerd want er zit veel elektronica in en dat kost tijd. Maar het is heel leuk, Hugo speelt overigens gitaar, geen bas en Barts kan dit ook echt goed zingen. Is erg leuk om te doen. En ik doe ook toetsen voor de band Zamora met Cyril Crutz en Pim van Zanen (beiden ex-Celestial Season). Daar treden we niet zo vaak mee op maar is ook wel erg leuk. Hans en René zijn samen met de vrouw van René een nieuw bandje begonnen in de dream pop / shoe gaze hoek, maar wel wat heftiger. Ze hebben mij ook gevraagd ervoor maar ik heb gezegd dat ik wellicht later instap. Zo kunnen ze eerst samen de muzikale koers bepalen anders ligt The Gathering sound al gauw op de loer natuurlijk, haha.

Het mag duidelijk zijn dat de muziekwereld nog steeds de dames en heren van The Gathering tot zich mag rekenen, de band zelf woont in even in de koelkast maar er is activiteit alom. Ik ben zeer benieuwd naar alle ontwikkelingen en ben er zeker van dat de koelkast wel weer een keer open zal gaan

Deel dit interview met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>