Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Sammath

In 1994 begon Jan Kruitwagen de band Sammath: een band die in de studio uit Jan en drummer Koos Bos bestaat en op het podium aangevuld wordt met een vaste kern van sessiemuzikanten om het bombastische geweld in de studio ook op het podium uit te kunnen spuwen. Dat is oorlogszuchtige taal, en dat klopt als je het imago en de muziek van Sammath kent: botte duistere black metal met invloeden uit diverse andere extreme genres. Pas geleden bracht de band haar vierde volledige album uit, voor het eerst sinds tijden weer eens met een Engelstalige titel: over die plaat, 'Triumph In Hatred' genaamd, en andere zaken spraken wij met mastermind Jan Kruitwagen.

Door: Neithan | Archiveer onder black metal

Allereerst: bij een eerste blik lijkt het wel alsof er een en ander veranderd is bij Sammath: voor het eerst sinds jullie 'Visions Upon Winterlands' demo uit 1995 (met één Nederlandstalige titel) zijn jullie weer teruggeschakeld van Nederlandstalig naar Engelstalig; is dat zodat nieuwe gitarist Magnus Agliareth ook weet waar de nummers over gaan?
Hij kent amper Engels die eikel, dus niet daarom. Haha, nee, Magnus is een geweldig aardige kerel en geeft ook aan welke richting Sammath nu heengaat, METAL. Black metal, death metal, wat thrash metal, heavy metal, dit alles met een bovenliggende laag van black metal qua uitvoering en zang. Ik zal nooit afwijken van extreme black metal, maar ik voeg daar wat invloeden uit mijn jeugd aan toe. Toch zal het altijd door de meeste mensen gezien worden als achterlijke herrie, prima zo, blijf aub ver weg van black metal.

En die eerste vraag schept direct een mooi bruggetje naar de nieuwe guitarist, Magnus Agliareth. Als ik hem zo op de nieuwe schijf 'Triumph In Hatred' te keer hoor gaan, moet ik denken aan een gitarist als Alex Skolnick. Een soort van kip en ei, wat was er het eerst: de wens om technischer gitaarspel in de Sammath-sound te integreren, of Magnus bij Sammath waardoor het gitaarwerk automatisch anders werd?
Mooie vergelijking. Het werk van Magnus is echt geweldig. Zijn riff werk is niet zo, maar als die solos gaat spelen dan is dat van een niveau waar 99,9% van de gitaristen een puntje aan kunnen zuigen, ongekend. Hij schrijft dus verder geen riffs. Ik heb de nummers geschreven met stukken voor riffs als slag gitaar en daarna hem eigenlijk gezegd: hier en hier moeten solos komen. Hij kwam dan natuurlijk met het idee waar ze moesten komen en na veel bier later waren we er meestal wel uit.

Zelf vind ik het gitaarwerk de grote verandering ten opzichte van eerder werk. Aangezien jullie veel meer met de nummers bezig zijn, wat is de belangrijkste ontwikkeling die luisteraars op 'Triumph In Hatred' mag verwachten?
Meer afwisseling in gitaar en zang, toevoeging van solos en snellere en meer variatie in de drums. Alhoewel jij het daar niet mee eens bent maar toch, ga die roffels maar eens nog een keer luisteren. Verder is het alleen maar sneller en harder geworden. De sfeer die we hebben weten neer ter zetten is precies, zelfs beter, dan wat ik in gedachten had. De nummers hebben een veel duidelijker opbouw, en er is meer tijd besteed aan de teksten, alles. Altijd weer vervelend om te lezen misschien: dit is onze beste cd tot nu toe!!! Ik ben zelfs wat huiverig om aan een volgende cd te beginnen, het zal voor mij niet makkelijk zijn om dit te overtreffen.

Nu ken ik Sammath al een tijd als een typische war black metal band: woest, niet te veel poespas en lekker lomp. Wanneer ik de nieuwe plaat beluister vind ik het moeilijk de oude woeste Sammath-elementen met de nieuwe gitaarpartijen te rijmen: ben ik nou de enige die dat heeft, en kan je je er iets bij indenken?
Daar ben ik het totaal niet mee eens. In vergelijking tot ons eerdere werk is dit sneller en woester dan ooit. Maar omdat Magnus steeds van die death/thrash metal solos er doorheen smijt klinkt het als geheel anders. 'Dodengang' was een stuk rustiger en er zat veel meer melodie in. Meer sfeer en rustige passages. Het is nu smeriger en vooral harder. Ik luister ook vaak naar rauwe black metal thuis, uit begin jaren 90. Maar om daar nu mee aan te komen, dat wil zeggen, zonder eigen gezicht, nee. Stagnation = death.

We hebben het al over de nieuwe gitarist gehad. Ik begreep uit jouw correctie dat Magnus nu echt bij de band zit en geen studio-huurling was. Wat is dan nu de live line-up van de band; zit Hanna nog in de band?
Hanna is onderdeel van de live line-up. Volgend jaar gaan we weer optreden, een tour van een week of twee, waar en met wie weet ik nog niet De kern van Sammath is Koos en ik. Hoe het op het podium eruit ziet, is altijd weer de vraag. Magnus zit nu bij Sammath en live Hanna ook, dat moeten we nog even gaan bespreken. Gelukkig heeft iedereen een eigen band, daar kunnen ze mooi elke week mee gaan oefenen. Binnen Sammath beslis ik alles, punt, alleen Koos heeft verder wat te zeggen. Als hij iets echt slecht vindt, dan gaat het het raam uit. Ruud zit ook al enige tijd bij de band, dus die heeft ook opmerkingen waar ik rekening mee ga houden en dingen voor ga aanpassen. Als je de muziek altijd zelf schrijft, is hulp met de arrangementen niet slecht. Alhoewel ik zonder band nooit dat eeuwige gelul hoef mee te maken, ik doe waar ik zin in heb. Zo is het creatieve proces volgens mij sneller, ik kan tien riffs per dag wegsmijten zonder commentaar en verder gaan.

Drummer Koos Bos zal denk ik het minst tevreden zijn met mijn review: in de CD-review omschrijf ik het alsof het heel machinaal klinkt, terwijl jij aangaf dat eenvoud nu eenmaal zijn stiel is. Kan ik nog veilig in Nijmegen en omstreken over straat?
Ik woon in Duitsland dus van mij heb je geen last. Deze vraag laat ik aan Koos over: “Alhoewel ik je bespreking een beetje slap en nietszeggend vind, de drums zijn juist perfect gelukt. Als de stijl niet je smaak is, prima, maar teveel smaak aan een bespreking toevoegen is niet je taak. Ik heb zelf ook veel voor bladen geschreven en ik weet hoe moeilijk het is om objectief te blijven, dus kan ik je niks kwalijk nemen. Maar toch, dit is een drum stijl, hard, meedogenloos. Weinig lui die dit zo kunnen volhouden. Je geeft in je review (terecht) aan dat Sammath “oorlogszuchtige black-metal gekenmerkt door machinale drums…” maakt en dat als je mijn drumwerk beluistert je het gevoel bekruipt dat het toch door een computer is gedaan: “hartstikke vet en massief…”. Ik beschouw dit als een compliment. Ik heb de cd in de stijl van Sammath ingespeeld en wij als band zijn zéér tevreden met het eindresultaat! Uitkijken bij oversteken kan nooit kwaad, maar om je bij het oversteken om mij druk te maken, lijkt me wat overbodig… In de eerste alinea van de review laat je weten dat onze muziekstijl niet jouw voorkeur geniet… ieder z'n smaak! Ik denk dat Sammath als band, maar ook zeker ik als drummer een grote stap in de goede richting hebben gezet met 'Triumph in Hatred'. Alles is zonder triggers opgenomen op een akoestisch drumstel en we hebben redelijk wat tijd besteed aan het drumgeluid, juist om het zo te laten klinken! Ik ben erg te spreken over het geheel.”

Het geluid van de nieuwe CD is gewoon puik. Ik begreep dat jullie de opnames hebben uitgesteld zodat jullie wederom met Peter Neuber konden werken als mixer. Ik weet niet of dit verhaal klopt, maar inderdaad werkt Neuber weer mee op deze nieuwe plaat: waarom is hij de man voor jullie voor dit werk?
Dank. Peter is een erg fijne kerel om mee te werken. Bovendien snapt die kerel precies wat voor gevoel en geluid Sammath op plaat wil vastleggen. Het klinkt allemaal belachelijk bruut en toch hoor je alles. Het klinkt allemaal alsof het bijna in elkaar zakt. Dikke drums, rauwe gitaren, de bass is goed hoorbaar, zang hangt er prima in. Dit alles niet alleen dankzij Peter maar ook dankzij de mix van Bigmouth studio Nijmegen.

band image


Sammath zit al vier albums lang bij Folter; ik denk een mooi label gezien het genre van de band. Meestal tekent Folter bands voor één album met een optie voor de opvolger. Hebben jullie ook een dergelijke constructie of hebben jullie echt de luxe dat je een deal voor meerdere albums hebt?
Wij hebben echt de luxe, ik heb in '97 de eerste keer getekend, voor inderdaad één cd. Daarna voor twee en voor de release van Dodengang weer voor drie, dus ik kan nog even. Bijtekenen kan ik altijd nog. Ik heb geen enkele intentie om ergens anders iets uit te brengen behalve het heruitbrengen van demomateriaal of de LP versies van cd's. Zo heeft dit jaar Wolfsrune uit Frankrijk alle demo's op tape uitgebracht, die brengen alleen tapes uit, geweldig. Hij heeft geen internet, hahaha, het fossiel. Die hang naar vroeger zit er bij hem goed in. Verder brengt Apollon Records de LP uit van 'Triumph In Hatred'. Om dan in de Apollon catalogus te zien dat de heruitgaven van Bolt Thrower, Carcass en Nevermore voor en na je catalogusnummer staan, dat is geweldig. Verder staan we ook nog op verschillende verzamel cd's en tapes die allemaal dit jaar of volgend jaar gaan uitkomen. De nieuwe generatie black metal ken ik alleen via internet, maar met nieuwe Nederlandse e-zines en labels zoek ik altijd contact, zo hoor ik ook nog veel nieuwe bands. Iedereen moet een keer beginnen. Alhoewel de scene tegenwoordig eigenlijk erg vluchtig is. Veel labels en bladen die 'Verwoesting' een review hadden gegeven bestaan al niet meer. Black metal is voor sommige mensen een fase, of een leuk uitstapje.

Ondanks mijn commentaar heb ik toch ook een positieve opmerking: “In deze stijl is de band langzaam aan toch wel één van de betere exponenten geworden met hun furieuze black metal”: koop je daar nou nog wat voor, of is het een dermate kleine niche dat in het verleden behaalde resultaten geen garanties bieden (qua optredens, running order bij optredens en andere zaken)?
Optredens doe ik niet vaak, ik heb het met het spelen van dezelfde nummers snel gezien. Ik pak alleen de leuke optredens mee, meestal ben ik na vijf optredens het wel zat. Ik sta dan liever in de pit of in de buurt daarvan met bier. Als je sinds '94 bezig bent, dan kennen mensen je wel. Sammath verkoopt best goed. Wij konden op 'Under The Black Sun' zaterdagavond als 5e band spelen in 2007, maar dat duurde mij te lang af, dus werden we de 3e band op vrijdag. Ik maak in de eerste plaats muziek voor mezelf. Het is erg leuk dat mensen het waarderen. Natuurlijk is het leuk om positieve besprekingen te lezen en dat mensen je muziek goed vinden, maar dat is niet mijn drijfveer, het is underground black metal, dit moet je voor jezelf doen. Een paar jaar geleden was er een eikel op Hollands Metaal (die zijn er zoveel) die wel zeker wist dat Sammath muziek maakte om beroemd te worden (nogmaals, dit is underground black metal) of om wijven te neuken. Helaas reageer ik daar dan ook op. Zo zijn er op de Nederlandse forums wel meer kansloze eikels. Nederland is qua scene niet hecht, niemand gunt elkaar wat, de meeste van die gasten kunnen van mij de tering krijgen. Toch zijn er gelukkig nog genoeg bands, mensen waar ik al jaren contact mee heb. Dat geschreeuw op internet is eigenlijk erg zielig, kom je ze bij een concert tegen dan spreken ze je niet aan. Sammath heeft een beste naam, vooral buiten Nederland, dat is ook prima. Of ik nou een niche gevonden heb of niet, dat is niet mijn doel. Ik maak gewoon black metal, al jaren. Het is meer dan een hobby. Nu heb ik het niet over satan of donkere bossen want het gaat bij Sammath om het donkere realisme, oorlog en ego, eigen kracht en verwoesting. In het begin, in '94, speelde ik puur na wat ik toen luisterde, de eerste Gehenna demo's, Mysticum, Satyricon, Ulver, dus stond ik ook met paint op mijn eerste cd. Je eigen stijl creëren en je eigen ding is niet eenvoudig, maar teveel bands spelen gewoon hun helden na, en zijn dus overbodig. Als je de traditie voort wil zetten door paint te gebruiken, is dat geweldig, maar niet om mee te lopen. Black metal is je eigen ding doen, en dat doe ik. Ik kan niets met sommige nieuwe stromingen in black metal. Veel bands zijn belachelijk slecht maar hebben een geweldig imago, andere maken de beste kille en hatelijke black metal zonder veel label bullshit en daar heeft niemand het over. Er zijn klassiekers genoeg die niet iedereen in de kast heeft staan. Je moet gewoon je eigen ding doen, met schijt aan iedereen. Maar sommige dingen zitten dan buiten de grenzen van black metal, zoals christelijke black metal. Niet normaal die ontwikkeling, echt belachelijk. Of depri bijna gothic zeur black metal. Alles wat met zwakte te maken heeft past niet binnen mijn visie van black metal.

Naast de CD-versie komt er ook een rood/zilver vinyl editie via het Nederlandse Apollon Records: is deze versie al uit en zo ja, waar is deze te krijgen?
Hij is uit, en hij is prachtig geworden. Het zijn er honderd met rood vinyl en vierhonderd zwart, hand numbered. Het is de beste kwaliteit, het geluid is ook geweldig, net iets rauwer dan de cd. Peter Neuber heeft veel tijd besteed aan het geluid voor de LP. Apollon heeft er een mooi product van gemaakt. Het artwork van kunstenaar Tony Koehl ziet er ook erg vet uit op LP. Tony heeft er weken aan gewerkt, met een hoop gezeik van mij, hij maakt vele hoezen voor brute death metal. Het is eigenlijk een typische jaren 80 hoes geworden. De promo cd's voor de lp zijn echt niet normaal mooi. De LP is te bestellen via alle distros in Nederland, via Bertus is er voor een goede distributie gezorgd.

Op jullie MySpace zie ik geen optredens: enig idee waar en wanneer de liefhebbers Sammath live op een podium kunnen zien?
Januari 2011, dan gaan we weer ergens op de planken staan. Waarschijnlijk een tour van twee weken door Europa.

Wat kunnen de mensen eventueel bij een Sammath-concert verwachten, behalve natuurlijk een tomeloze inzet?
Een optreden van vier idioten die graag tering snelle black metal op het podium neerzetten, ik ben weer benieuwd. Ik kan er verder weinig over zeggen, zoek op YouTube Sammath maar op en je kan het een en ander live zien. Vooral ons optreden met Endstille in de Kade ging erg lekker. De beste show ooit was met Benediction en Master in Arnhem in geloof ik 2004. Volle bak, flinke pit. Festivals zijn altijd een zootje, wachten, wachten.

Wat zijn in het nieuwe jaar (komt er ook bijna aan) de prioriteiten voor Sammath en welke activiteiten mogen we verwachten?
De volgende maanden gaan er totaal (met Apollon erbij) over de 900 promo cd's de deur uit, dus ben ik alleen bezig met interviews, promotie. Dan ga ik met Koos weer de oefenruimte in. Verder niets, ik heb een vrouw en twee kinderen, die moeten ook eten. We zullen hopelijk per twee weken eens gaan oefenen, dan kijken hoe we de rest gaan invullen.

Nog enige afsluitende woorden voor dit interview, bijvoorbeeld iets dat we vergeten zijn te vragen maar dat je wel graag in dit interview wilt vermelden?
METAL OR DEATH!!!

Deel dit interview met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>