Listen live to Radio Arrow Classic Rock

DeWolff

Het jaar 2008 is een zeldzaam productief jaar. Werkelijk álle grote namen in het rock- en metalwereldje hebben dit jaar een album uitgebracht (AC/DC, Metallica, Journey, Judas Priest, Queen + Paul Rodgers, Def Leppard, Motörhead, Mötley Crüe, Whitesnake, Slipknot, Opeth, Cradle Of Filth en zelfs, ja zelfs Guns n' Roses) en die enkele band die het nalaat, die vereert Nederland wel met een podiumbezoekje (Iron Maiden, Morbid Angel, Kiss, 2x Slayer). Okay, het wachten is alleen op Van Halen…

Maar niets van dit alles zorgde echter voor hetzelfde sensatiegevoel dat ik kreeg bij de debuut EP van DeWolff. Natuurlijk speelt hier het verrassingseffect een (bij)rol(letje), maar hun zelfgenoemde “psychedelic 60's bluesrock”, dat bol staat van de verwijzingen naar Cream, Led Zeppelin, Deep Purple, The Doors en Jimi Hendrix, wordt op zo'n flamboyante, opwindende wijze gebracht dat het minialbum bij ondergetekende qua impact al op gelijke hoogte staat met 'Disraeli Gears', 'IV', 'Machine Head', 'The Doors' en 'Are You Experienced?' Nauwelijks voor te stellen dat de hoofdschuldigen een drietal pubers uit Geleen zijn. Ja, een stel snotapen uit ons eigen kikkerlandje, ja! DeWolff bestaat namelijk uit zanger-gitarist Pablo en zijn drummende broertje Luka van der Poel (resp. zeventien en veertien jaar) en hammond organist Robin Piso van net achttien. Eigenlijk is het jammer dat ik hun leeftijden vermeld, want dat impliceert positieve leeftijdsdiscriminatie. En als deze band iets niet nodig heeft, dan is het wel vertroeteling en geknuffel. Beoordeel deze band nu maar gewoon op zijn eigen merites, want je wordt sowieso geheid van je sokken geblazen.

Door: Evil Dr. Smith | Archiveer onder hardrock / aor

Jullie zijn net terug van een ultrakort interview en optreden in De Wereld Draait Door. Hoe kort ook, het was voor een miljoenenpubliek wel een uitstekend visitekaartje, met humor en al (“Het geld stroomt binnen…”). Zelfs opperchagrijn Hugo Borst was laaiend over jullie muziek, en dat wil wat zeggen van deze gediplomeerde mopperkont. Hoe was het jullie zelf bevallen? Jullie oogden niet zenuwachtig, maar ondertussen? En moesten jullie nu helemaal vanuit Geleen naar Amsterdam reizen voor dat ene minuutje rammen, of mochten jullie na afloop Matthijs en Hugo nog wat langer de oren van hun koppen blazen?
DeWolff: Het was ons heel goed bevallen! Alles wordt heel goed geregeld daar, maar het was toch relaxed. We waren wel zenuwachtig natuurlijk, het is namelijk erg lastig om een nummer ('Gold And Seaweed') dat je al lang speelt ineens in te korten tot een minuut. En het was nog eens extra lastig, want in de Ster hebben we de lange versie van Gold And Seaweed gespeeld. Dat is dus even omschakelen als je het nummer daarna anders moet spelen. Zoals gezegd, mochten we in de Ster ook spelen om het publiek en onszelf op te warmen. Dit werd niet uitgezonden op tv maar het werd wel gefilmd en het staat nu op YouTube [Scroll naar onderen om deze direct te kunnen zien, EDS]. We hebben in die 6 minuten 'Gold and Seaweed' en het redelijk nieuwe nummer 'Wicked Moon' gespeeld.

Jullie gaan wel als een speer zeg! Vijf maanden geleden zal niemand DeWolff iets hebben gezegd, maar intussen hebben jullie gespeeld in VPRO's Villa Life, de finale van de Kunstbende gewonnen, heeft 3FM jullie al eens uitgebreid geknuffeld, is DWDD omver geblazen en zijn jullie nu kersvers geboekt op 2 januari a.s. in Paradiso. Good things come fast… Maar laten we even bij het begin beginnen. Waar en wanneer is de band precies ontstaan en waarom hebben jullie voor deze muziekstijl gekozen? En in hoeverre is de platenkast van jullie (groot)ouders hiervoor verantwoordelijk geweest?
Pablo: De band is ontstaan bij ons (Pablo & Luka) in de kelder. Omdat ik al langer met INFA bezig ben en Luka drumt, besloten mijn ouders de tuin te onderkelderen (bij gebrek aan ruimte in het huis zelf) en in te richten als repetitiehok. We nodigden Robin uit om te komen jammen en toen hebben we rond juni 2007 voor het eerst afgesproken. We hebben toen op die eerste “repetitie” een nummer van een uur gespeeld en het klikte meteen. Daarom besloten we ook om geen bassist te zoeken, het klonk “af” zo. Verder is een beetje leegte in het laag op z'n tijd best lekker. Robin speelde overigens eigenlijk piano, maar na die repetitie besloot hij een orgel te kopen. En zo is DeWolff ontstaan. We hebben niet echt voor deze muziekstijl gekozen, het is eigenlijk heel natuurlijk zo gekomen. We hebben nooit tegen elkaar gezegd: “We gaan een band oprichten en de 60's muziek nieuw leven inblazen.” We luisteren alle drie naar oude muziek als Pink Floyd (vooral de beginperiode met Syd Barrett), Cream, Hendrix, Led Zeppelin, Deep Purple, de Stones, The Beatles en allerlei obscure psychedelica en als je zodanig geïnspireerd wordt door die muziek ga je vanzelf zo'n muziek maken. Bij Luka en mij heeft de platenkast van onze ouders ons niet direct geïnspireerd tot het maken van deze muziek. Onze vader luistert heel veel muziek en heeft ook een aardige collectie, dus daardoor hebben we altijd veel naar muziek geluisterd. Maar onze vader heeft geen jaren '60 muziek in zijn kast staan, daar zijn we op de één of andere manier zelf opgekomen. Het is misschien wel leuk te vermelden dat onze vader door ons naar Jimi Hendrix is gaan luisteren!

Pablo, jij noemde The Datsuns als een van de invloeden in DWDD, maar is dat niet meer een invloed van je andere band INFA? Of was ook voor DeWolff The Datsuns hetzelfde startsignaal voor een onstuimige duik in het grijze rockverleden? Met andere woorden: wat is het verschil tussen DeWolff en INFA, want ook DeWolff had bijvoorbeeld het voorprogramma van Blue Cheer kunnen verzorgen (eerder dit jaar in de Effenaar, Eindhoven). En in hoeverre denk/hoop jji deze twee bands nog te kunnen combineren?
Pablo: The Datsuns is eigenlijk gewoon, zoals je zegt, het startsignaal. Door The Datsuns ben ik naar Led Zeppelin gaan luisteren. Ik heb me dus helemaal verdiept in Led Zeppelin en dan lees je natuurlijk van alles over de andere bands uit die tijd: Cream, Deep Purple, noem maar op. Het verschil tussen DeWolff en INFA is heel groot, alleen al qua muziekstijl: DeWolff heeft ook rustige en psychedelische nummers terwijl INFA alleen stevige rock'n'roll/garagerock maakt. En wat ook belangrijk is, is dat we bij DeWolff alle drie onze instrumenten tot leadinstrumenten maken. We drukken ons alle drie echt uit met onze instrumenten. Bij INFA hoor je alleen gitaarsolo's, bij DeWolff hoor je ook orgelsolo's en drumsolo's. Bij DeWolff zijn die solo's ook onze manier van expressie, bij INFA zijn het meer solo's omdat het cool klinkt. Wat betreft Blue Cheer: de overeenkomst tussen DeWolff, INFA en Blue Cheer is dat we allemaal knoerthard spelen. Wat betreft de 60's sound zou DeWolff beter bij Blue Cheer passen, maar qua noise-gehalte past INFA ook wel bij Blue Cheer, haha!

Ik heb begrepen dat jullie de naam DeWolff hebben ontleend van Harvey Keitel's personage 'The Wolf' uit Pulp Fiction. Een uitstekende keuze, maar hoe kwamen jullie daar zo bij? En is de naam niet tevens een klein eerbetoon aan een band dat stilistisch erg in jullie vaarwater peddelt, namelijk Wolfmother? Of is dat puur toeval?
De naam DeWolff is inderdaad afgeleid van Hervey Keitel's personage in Pulp Fiction, maar veel meer dan dat moet je er niet achter zoeken. Iemand zei een keer dat de taak van “The Wolf” in Pulp Fiction bestaat uit het oplossen van problemen en dat DeWolff het probleem van de veelal wegwerpbare hedendaagse muziek oplost. Dat is leuk gevonden, maar dat idee zat er eigenlijk helemaal niet achter. We hebben “The Wolf” gewoon omgevormd naar “DeWolff”, met twee hoofdletters omdat dat er stijlvol uitziet (zoals DeVille) en met twee F's omdat dat naar ons gevoel zo hoorde, haha! Verder is de gelijkenis met Wolfmother louter toeval. Wolfmother is een coole band, maar bands als Cream en Pink Floyd hebben honderd keer meer impact op ons gehad dan Wolfmother.

Zijn jullie autodidact, of volgen jullie nog muzieklessen oid? Jullie klinken mij namelijk net even te goed om te veronderstellen dat jullie maar wat op eigen houtje aanmodderen…
Pablo: Ik heb van mijn negende tot mijn dertiende gitaarles gehad. Daar heb ik de beginselen geleerd. Maar omdat ik -vooral in het begin- noten moest leren lezen en ik dat vreselijk vond, speelde ik buiten de les heel weinig. Toen de docent dit doorhad, is hij me andere dingen gaan leren. Echter, nadat ik was gestopt met les ging ik naar Hendrix en Jimmy Page luisteren en toen heb ik écht gitaar leren spelen. Toen kreeg ik echt zin om gitaar te spelen en sindsdien zijn mijn gitaar en ik onafscheidelijk.
Luka: Ik heb nog altijd drumles (sinds mijn 8e). Ik ga nu nog maar één keer per maand, vanwege optredens met DeWolff. Drumles is voor beginners, maar ook voor gevorderde drummers een “must.” Behalve de basisritmes maak je ook kennis met muziekstijlen waar je normaal niet zo mee bezig bent zoals samba, funk en jazz. Want behalve je eigen ding te doen moet je ook andere stijlen kunnen spelen. Maar het is natuurlijk belangrijker om zelf aan je tactiek te sleutelen door veel zelf te spelen. Als drummer moet je ook kunnen improviseren, en als je alleen maar van bladmuziek afleest leer je dat niet.
Robin: Ik heb gitaar en pianoles gehad. Dit bestond beide voornamelijk uit klassieke muziek. Bij de gitaar vond ik dit minder leuk. Ik ben daarom gestopt met lessen en heb mijzelf de harde elektrische kant van het gitaarspelen aangeleerd. De klassieke muziek met de piano het ik altijd mooi gevonden. Beethoven, Chopin, Rachmaninov, ik kan er allemaal naar luisteren. Toen ik in DeWolff orgel ging spelen, was ik voor een jaartje van pianoleraar gewisseld. Ik wilde toch meer lichte muziek. Daar heb ik kort de basis van de jazzpiano geleerd. Het improviserende orgelspel is wel af te leiden uit mijn muzieklessen, maar veel is er vanzelf ingespeeld door vele jamsessies met Pablo en Luka.

Pablo en Luka zijn broers, dat heeft ongetwijfeld zijn voordelen bij het live jammen. Jullie voelen elkaar waarschijnlijk goed aan? Al kunnen broers onder elkaar ook wel eens zijn nadelen hebben om in dezelfde band te spelen. De Cavalera broers van Sepultura/Soulfly konden elkaar jarenlang wel schieten, evenals de Everly Brothers. Om maar een paar dwarsstraten te noemen… Hebben jullie wel eens ruzie, en hoe gaan jullie daar mee om? Of hebben jullie helemaal geen tijd voor ruzieschoppen?
Voordat DeWolff er was hadden we veel meer ruzie. We hebben nog wel eens kleine ruzietjes maar die komen eigenlijk ook al bijna niet meer voor: we zijn gewoon hippies! Het heeft in ieder geval heel veel voordelen (voor ons tenminste) dat we broers zijn: als ik kan optreden kan Luka ook en, zoals je al zei, we voelen elkaar perfect aan. Dat heeft dus inderdaad grote voordelen bij het jammen. Maar het klopt inderdaad dat broers in een band meestal herrie betekent: Rich en Chris Robinson van The Black Crowes en Liam en Noel Gallagher van Oasis hangen ook constant in elkaars haren.

Kenmerkend voor jullie sound is natuurlijk de hammond van Robin. In DWDD werd ter illustratie, logischerwijs, een stukje getoond van Jon Lord. Maar Robin, is dat ook jouw grote voorbeeld? Of luistert je, hammondgewijs, net zo lief naar Uriah Heep, Booker T. & The MG's, The Doors, ELP, Jimmy Smith, Yes, Mambo Kurt etc.etc.? Kortom: vertel eens wat over je liefde voor dit ding.
Robin: Mijn liefde voor dit ding? Ik heb eigenlijk al een vriendin, dus ik kan het vreemdgaan noemen.. Eerst dacht ik bij een orgel aan 400 pijpen in een kerk waar ik weinig interesse in heb getoond. Ik maakte kennis met het Hammond orgel zo'n drie jaar geleden. Mij gaat het om het warme geluid van het draaiende toonwiel in de Hammond en de gloeiende buizen in de leslie. Op het moment dat ik in DeWolff ging spelen (zo'n anderhalf jaar geleden) ben ik verschillende orgels in huis gaan halen. Binnen een maand stond het huis vol met drie loodzware orgels en vijf uit-elkaar-vallende zelfbouw leslies. Het was een soort van verslaving geworden. Ik was nog niet bedreven in het spelen op de orgels. Het ging mij meer om de draaiende motortjes, de zoemende geluiden en de veren van het reverb-effect. Het maken van muziek op orgels is langzaam erin geslopen tijdens de jamsessies in Pablo's kelder. Mijn helden op het orgel zijn zeker bands als The Doors en Booker T. & The MG's, maar vooral de individuele meesters als Jon Lord en Jimmy Smith. Ik kijk naar beiden op vanwege speeltechniek als vernieuwende sound. Verder luister ik gigantisch veel jazz op de oude langspeelplaten van mijn opa. Hij was een echte Louis Armstrong fan. Jazz pianisten die mij inspireren zijn bijvoorbeeld Keith Jarrett en Bill Evans.

band image


De bands waar jullie vooral mee vergeleken worden zijn Deep Purple, Led Zeppelin, Cream, The Jimi Hendrix Experience, The Doors en nog een hele zooi van die giganten. Niet de misselijkste rockgroepjes, al mag ter relativering wel gesteld worden dat de meeste bandleden in de hoogtijdagen ook maar een paar jaar ouder waren dan jullie. Nu zijn dat de grootste iconen in de rockgeschiedenis, maar qua muzikaal talent en opwinding vind ik dat jullie er nauwelijks voor onder doen. Laat ik het zo zeggen: Led Zeppelin en de Rolling Stones hebben ook kutnummers geschreven, en dat heb ik jullie nog niet horen doen. Waren jullie niet liever veertig jaar eerder geboren? Banale vraag misschien, maar wellicht dat andere aspecten van de sixties jullie ook waarderen?
Allereerst heel erg bedankt voor het compliment! Ik weet niet of ik veertig jaar eerder had willen leven (tenminste, ik neem aan dat je dat bedoelt). Tegenwoordig zijn er dingen zoals internet die veel voordelen hebben. Je kunt veel mensen tegelijkertijd op de hoogte brengen van bijvoorbeeld een optreden of je muziek. Er zijn echter wel heel veel aspecten van de jaren '60 die ons aanspreken, die we zelfs missen (ondanks het feit dat we de jaren '60 helemaal niet hebben meegemaakt). Zo kon je er toentertijd zeker van zijn dat iemand met lange haren van goede muziek hield, je kon met ongeveer alle jongeren over goede muziek praten. Ook had je toen nog de kans om de groten der aarde te zien (Hendrix, Cream, Rory Gallagher, Pink Floyd) zonder dat je daar een kapitaal voor hoefde te betalen of iemand moest opgraven. Ook de kleren uit het einde van de jaren '60 zijn helemaal te gek, met hun kledingkeuze drukten mensen toen echt uit hoe ze waren. Wij vinden kleding ook heel belangrijk.

Welke bands uit het vorige millennium staan er bij jullie in de platenkast of op de iPod?
Te veel om op te noemen, maar… we gaan het toch doen: 13th Floor Elevators, The Allman Brothers, The Beatles, Booker T & The MG's, James Brown, Canned Heat, Cream, Captain Beefheart & His Magic Band, The Crazy World of Arthur Brown, Creedence Clearwater Revival, The Doors, Deep Purple, Fleetwood Mac (met Peter Green), Free, Rory Gallagher, Hawkwind, Jimi Hendrix Experience, Led Zeppelin, John Mayall and the Bluesbreakers, MC5, Neil Young, Pink Floyd, The Rolling Stones, Ten Years After, The Velvet Underground, Vanilla Fudge, The Who.

Wat vinden jullie naast bovengenoemde bands en muziekperiode nog meer gaaf om te luisteren? Ik hoorde Pablo in DWDD blueslegende Howlin' Wolf noemen en op het Internet las ik dat Robin zwaar onder de indruk is van jazz- en klassieke muziekpianist Keith Jarrett. Is dat onderdeel van jullie talent: niet voor een gat te vangen?
Pablo: Er zijn heel wat hedendaagse bands die ik goed vind zoals The Black Keys, Little Barrie,The Black Crowes, Jon Spencer's Blues Explosion, Black Mountain, Nick Cave & The Bad Seeds, The White Stripes en Triggerfinger. Verder luister ik inderdaad ook wel naar blues. Dat zijn vooral oude bluesmannen als Robert Johnson, Howlin' Wolf, Blind Willie Mc Tell en Elmore James.
Robin: Ik luister zoals eerder genoemd ook naar klassiek, maar ook enorm veel naar jazz. Django Reinhardt, Billie Holiday, Miles Davis, maar ook Keith Jarrett en Jimmy Smith. Pink Floyd staat bij mij nog altijd bovenaan. Verder vind ik de Nederlandse bands die origineel zijn in hun sound ook de moeite waard om naar te luisteren. Denk aan Spinvis en zZz. Verder kom ik tot rust bij chille loungemuziek van St. Germain of Down to the Bone.
Luka: Ik vind dat er ook tegenwoordig heel veel coole muziek wordt gemaakt door bands als zZz, Grinderman, Heavy Trash, Jet, Kula Shaker en Tom Waits. Maar ook veel andere muziek spreekt mij aan, zoals Portishead, Air, MGMT, G. Love & Special Sauce, Eels, St. Germain enz. Mijn muzieksmaak is vrij breed.

22 September verscheen jullie eerste EP. De reacties zijn over het algemeen laaiend tot euforisch. Kortom: alle reden om naast jullie schoenen te gaan lopen. Maar hoe zit het nu met de verkoop? Weet het publiek jullie al een beetje te vinden, zowel op CD als in de concertzaal?
De eerste 500 EP's zijn in ieder geval al op en met de nieuwe oplage gaat het snel. Voor het optreden in Paradiso zijn al aardig wat kaarten verkocht. Er gaat ook nog heel veel persreclame gemaakt worden door Paradiso zelf en door ons natuurlijk. Hoeveel mensen er precies komen weet je nooit van tevoren, maar nu we bij De Wereld Draait Door zijn geweest trekken we toch wel wat publiek.

Wat vinden jullie klas- en leeftijdsgenoten eigenlijk van jullie band? Ja, ze zullen vast trots zijn, maar vinden ze het ook ècht leuk, of houden ze liever van r&b, hip hop en schlagers?
Pablo: mijn klasgenoten doet het niet zoveel. Mijn vrienden vinden het natuurlijk te gek en ze houden ook van die muziek (op basis daarvan kies ik mijn vriendenkring ook uit, haha!) en mijn vriendin houdt van dezelfde muziek als ik en ze vindt het ook geweldig. Verder zijn de meeste leeftijdsgenoten niet echt met muziek bezig, zeker niet met onze muziek. De meeste mensen bij mij op school luisteren gewoon wat de SkyRadio- en TMF-pot schaft. In de meeste gevallen niet veel soeps dus, haha! Luka heeft echter heel veel meisjes achter zich aan zitten, bij zijn klasgenoten speelt dat schijnbaar meer dan bij de mijne. Robin's klasgenoten vinden het allemaal te gek. Ze luisteren niet allemaal naar DeWolff achtige muziek, maar vinden het geweldig om een klasgenoot op nationale tv te zien.Zijn muzikale huisgenoten vinden het ook helemaal geweldig en soms een klein beetje jaloers, hahaha!

Het vetste nummer van jullie EP vind ik 'The Thrills That Come Along With The Landing Of A Flying Saucer'. Krankzinnig! Hoe komen jullie nummers tot stand? Krijgen jullie bijvoorbeeld (stiekem) hulp van buitenaf, of staan de credits volledig op het conto van jullie drieën?
Nee, de nummers die we maken zijn ook echt van ons. We zijn sowieso veel te eigenwijs om mensen van buitenaf zich te laten bemoeien met onze muziek. Commentaar als “een nummer moet niet langer dan drie minuten duren” laat ons ook helemaal koud. Als iemand dat zegt maken we het nummer acht minuten lang, haha! Meestal gaan we repeteren en komt iemand met iets vets, een coole melodie of een aparte drumlijn, en dan valt de rest in. Dan jammen we wat en na een tijd komt er eigenlijk vanzelf een structuur. Dan komt er ook meestal een tekst bij en die verzint Pablo.

De songtitels suggereren dat jullie gewoon lekkere flauwekulteksten en onzinverhaaltjes verzinnen en daar niet al te serieus over doen. Niks mis mee, hoor! Veel bands beschouwen songteksten ook maar als een noodzakelijk kwaad (Jimi Hendrix en Led Zeppelin schreven soms ook je reinste kletskoek), maar is dat bij jullie ook zo? Of trap ik nu op de schenen van jullie poëtische ambitie de nieuwe Bob Dylan te willen worden?
Pablo: Meestal gaat het zo: iets doet me wat en ik schrijf een tekst die ergens over gaat. Een week later bekijk ik die tekst nog eens en merk op dat tachtig procent ervan rotzooi is. Dan schrijf ik die stukken overnieuw en een week later gebeurt dat allemaal nog eens en zo zijn de teksten uiteindelijk zo vervormd dat ze nergens over lijken te gaan, haha! Dat is echter niet bij alle teksten zo: sommige teksten gaan inderdaad nergens over maar in sommige teksten zit ook echt een verhaal of een boodschap of iets dergelijks. Maar het is nooit mijn ambitie geweest om Bob Dylan of Nick Cave te worden, ik ben niet zo'n poëet. Ik zou wel graag zulke teksten willen schrijven, maar ik kan het niet en daarom beschouw ik mezelf ook meer als gitarist dan als tekstschrijver.

Pablo, heb jij ondertussen hetzelfde type gitaar die Jimi Hendrix speelde al kunnen kopen?
Pablo: Ik speel voornamelijk op mijn namaak Gibson ES-335, hetzelfde type gitaar dat Clapton gebruikte bij het Farewell-concert van Cream in de Royal Albert Hall in 1968. Een echte Gibson kan ik niet betalen, en toen vond ik mijn gitaar, tweedehands in een muziekzaak. Toen ik erop speelde en hem hoorde was ik meteen verliefd: deze doet nauwelijks onder voor een Gibson. Maar dit beantwoordt je vraag natuurlijk niet. Ik heb inderdaad een Fender Stratocaster, maar die lijkt meer op de gitaar die Rory Gallagher gebruikte. Die gitaar heb ik ook gekocht omdat Gallagher erop speelde, maar ik gebruik hem eigenlijk niet zo veel. Ik vind mijn ES-335 lekkerder klinken en beter bij DeWolff passen. En hij is zo mooi!

De EP komt ook op 12” vinyl uit. Wanneer, in welke oplage en zijn jullie zelf ook vinylliefhebbers?
Pablo: Het vinylexemplaar komt in januari 2009 uit. Over de oplage weet ik eerlijk gezegd niet zo veel. Robin en ik zijn echte vinyl-freaks, Luka vindt het wel cool maar hij wilt eerst zijn cd-collectie wat uitbreiden voordat hij aan de LP's gaat. Vooral rustige of psychedelische jaren '60 muziek, zoals “Piper At The Gates of Dawn” van Pink Floyd of “After The Gold Rush” van Neil Young klinkt helemaal super op vinyl. En het krakende geluid doet de jazz ook niet slechter klinken.

Ik heb jullie nog niet live mogen bewonderen, maar wat spelen jullie naast de vier nummers van de EP? Covers, of zijn jullie al materiaal voor een volgende release op de planken aan het uittesten? En wat zie ik daar op YouTube? Zelfs drumsolo's? Hahaha! Jullie durven! Dat doet geen enkele rockband jonger dan veertig tegenwoordig… Te gek hoor!
We spelen alleen eigen nummers. Vóór 'Yellow Rat Magic Blues' spelen we soms het intro van 'Five To One' van The Doors en we hebben wel een paar keer 'Voodoo Chile' (de 15-minuten versie) gespeeld, maar verder alleen eigen werk. We hebben nu zo'n vijftien nummers. Als we die allemaal spelen duurt dat zo'n twee uur, er zitten namelijk ook wat psychedelische jams bij die soms wel tien minuten duren. In 'Gold and Seaweed' zit op de opname een drumfill, maar live wordt dit inderdaad veranderd in een hele drumsolo.

Jullie muziek schreeuwt met name om live gespeeld te worden, alleen zitten jullie daarvoor in een ongunstige leeftijdsklasse. Jullie mogen zeker maar een beperkt aantal keren per jaar optreden, toch? Ik herinner me van de thrash metalpubers One Bullet Left dat ze maar een keer per maand mochten optreden.
We hebben daar nog geen last van gehad (klopt af) en we spelen toch wel redelijk veel. Ik heb gehoord dat je, als je voetbalt, 2 keer per week moet trainen en 1 keer per week wedstrijd spelen, ongeacht hoe jong je bent. Dan vind ik het belachelijk dat je als jonge muzikant niet vaak mag optreden!

So, what's next? Noorderslag, Roadburn, Pinkpop, Lowlands en vervolgens internationaal? Even een vaderlijke tip: te veel te snel kan ook verkeerd uitpakken. Kijk naar Wolfmother (de laatste keer dat ik ze noem): dat ligt namelijk alweer op zijn gat…
Pablo: Dat heb ik gehoord, van Wolfmother. Het is inderdaad zo dat je snel onderuit kunt gaan als je er snel bent gekomen. Maar het zou dom zijn om niet op –bijvoorbeeld- Lowlands te spelen als dat wel kan! We zien wel hoe het gaat. We willen in ieder geval door met deze muziek, we zijn goede vrienden (en broers) en we hebben er vertrouwen in. Het gaat inderdaad allemaal heel snel, maar dat vinden we wel lekker!

Ik lees hier en daar dat jullie (of in ieder geval Pablo) graag door wil gaan als muzikant. Een tricky business in Nederland. Gelukkig zijn jullie niet op jullie achterhoofd gevallen, getuige Gymnasium en Atheneum als schoolachtergrond. Proberen jullie na de middelbare school studie en carrière te combineren (de Rockacademie wellicht?), of denken jullie: “Fuck it, we're going for it, all the way!”
Pablo: Als het zo blijft gaan met DeWolff of als er een stijgende lijn in zit, I'm going all the way! Maar als dat niet zo is, ga ik denk ik naar de rockacademie. Ik wil iets met muziek doen, dat is mijn passie en voor de rest is er toch niets dat ik zo geweldig vind als muziek maken. Of ja, wel, maar daar kun je geen studie voor volgen, haha!
Robin: Ik studeer nu voor het eerste jaar aan de technische universiteit in Eindhoven. Ik vind techniek en kijken hoe apparaten in elkaar zitten enorm interessant (vandaar ook de vijf zelfbouw leslies die volledig in losse onderdelen thuis staan). Mij studie is toegespitst op de techniek in ziekenhuizen. Dit heeft weinig met muziek te maken, maar is ook ontzettend interessant. Stel dat ik zou moeten kiezen tussen 'All the way' met DeWolff of mijn studie, dan ga ik zonder twijfel voor DeWolff!
Luka: Ik zit in de 3e van het Atheneum, dus ik heb nog een hele lange weg te gaan. Eerst moet ik me druk gaan maken over welk profiel ik ga kiezen. Maar ik wil na school zeker iets met muziek gaan doen! Wellicht net als Pablo de Rockacademie, tenzij het bijzonder goed gaat met DeWolff. Dan wil ik me volledig inzetten voor de band.

Wie heeft trouwens die coole biografie op jullie myspace site in elkaar geflanst? Hulde voor hem/haar! En wanneer komt de website online?
Pablo: Die bio heb ik gemaakt. De site www.dewolff.nu komt binnenkort online. Een precieze datum is er niet, maar hij komt zo snel mogelijk online!

Jullie zijn samen met The Devil's Blood voor mij dé ontdekking van 2008, nota bene allebei Nederlands. The Devil's Blood speelt ook sterk op de vroege jaren zeventig geënte hardrock, maar dan met een meer duister, occult tintje. Kennen jullie deze band?
Pablo: Nee, die band ken ik nog niet. Ik ga ze eens luisteren.

Mocht ik nog iets belangrijks, triviaals, geils of onzinnigs zijn vergeten dat jullie noodzakelijk achten om te vermelden; shoot!
Luka is nog single!

Succes met de band en tot 2 januari in Paradiso! Enne… speciaal voor Luka: nog gecondoleerd met Mitch Mitchell, een van jouw helden. Toch ook pas 61. Damn, rock and roll heroes live fast, but die too young… dus jullie weten wat jullie te wachten staat!
Luka: Ginger Baker, Keith Richards, Eric Clapton, Jon Lord en Charlie Watts leven nog, dus het moet toch kunnen, hahaah! Maar toch bedankt!

Deel dit interview met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>