Listen live to Radio Arrow Classic Rock

After Forever

Acht september ligt het nieuwe, vierde album 'Remagine' van After Forever in de (Internet)winkels. Aan de vooravond van het groots opgezette Within Temptation feestje op het Java-eiland (22 juli jongstleden, alwaar AF ook optrad en, naast een nieuw nummer, Floor voor het eerst samen met Sharon hun duet 'Beyond Me' van 'Prison Of Desire' live hebben vertolkt), sprak ik met gitarist/componist Sander Gommans over het album en hun aanstaande (en ondertussen afgesloten) snoepreis naar Zuid Amerika. Het gesprek was oorspronkelijk gepland als studioreport, maar door drukke agenda's van beide kanten werd uiteindelijk besloten tot een “gewoon” interview. Hierdoor had ondergetekende weliswaar het album niet kunnen beluisteren en moest dientengevolge de enthousiaste verhalen van Sander voor zoete koek aannemen. Maar door het oprecht en geloofwaardig enthousiasme van Sander en door After Forever's behaalde resultaten in het verleden, liet ik hem graag aan het (hoogste) woord, waarbij er ook nog de nodige hartige woordjes als zuur geschilde appeltjes voorbijkwamen. Het is een lang verhaal geworden, maar Connie is onlangs toch gestopt met 'Zomergasten', dus zet je pc op een vrije zondagavond maar aan en ga eens gezellig voor deze zevende Zomergast zitten.

Door: Evil Dr. Smith | Archiveer onder gothic metal

Zo zo, jullie nemen het er lekker van. Eind juli een snoepreisje naar Zuid Amerika, toe maar! Of moeten we dit als een werkvakantie voor After Forever beschouwen?
Ja ja, je leeft maar een keer tenslotte. Je moet het ook niet als werkvakantie beschouwen. Voor After Forever gaan we er heen om er echt van te genieten. We zijn al eerder een keer in Mexico geweest, maar Zuid Amerika is voor ons de eerste keer, dus we zijn heel benieuwd hoe we daar worden ontvangen. Het is niet zo zeer een investering, al zijn we in die landen best populair. Als sinds onze eerste demo's staan we al in contact met een aantal enthousiaste Zuid-Amerikanen. Kijk, we hebben wel vaker een aanbieding gehad om die kant op te gaan, maar ik ga niet graag ergens op in als het allemaal wat onzeker geregeld is. Nu hebben een aanbieding gekregen van de grootste Zuid-Amerikaanse metalbooker, en die konden we natuurlijk niet laten schieten. Als we het mogen geloven, dan gaan we in uitverkochte zalen in Sao Paulo spelen. En dat zijn toch zo'n 3500 man. En ook in Chili zijn er van zalen met meer dan duizend mensen. Natuurlijk zitten er ook zaaltjes tussen van zo'n zeshonderd man en hooguit een of twee zullen echt “probleemzalen” zijn, maar de rest van de zalen zijn goed ingericht en zeker te vergelijken met de grotere Europese zalen. Nee, we nemen niet zoals toen Epica in Mexico was een aantal reporters mee op onze reis. Dat zou veel te kostbaar zijn, want in Mexico kon alles met de bus, maar in Zuid-Amerika wordt alles per vliegtuig afgelegd. We houden wel dagboeken bij om die later over de media te verdelen.

Hebben jullie nog een cultureel plan uitgestippeld, of is het slechts een kwestie van reizen, spelen en, als het meezit, misschien nog een klein uiltje knappen?
Ons eerste optreden is in Rio de Janeiro en daar gaan we ook onze eerste videoclip voor 'Being Everyone' opnemen. Dat willen dan in de stad zelf gaan doen, en natuurlijk wil ik dan ook dat grote Jezusbeeld zien dat op de top van de berg over de stad uitkijkt. Maarre… op onze vorige tournees hadden we altijd plannen en hadden we een lijstje van dingen dat we wilden zien, maar je hebt uiteindelijk vrijwel geen tijd. Je komt ergens aan, je doet een soundcheck, je gaat spelen en vervolgens moet je meteen door naar het hotel. Daarbij zou ik zelf bijvoorbeeld heel erg graag in Columbia de natuur in willen trekken, maar daar heb je een goede gids voor nodig en je moet daar als blanke sowieso niet alleen over straat lopen. Natuurlijk zou ik een Zuid-Amerikaanse fan hiervoor kunnen vragen, maar je weet nooit hoe dat zal lopen. Ik zie deze trip toch een beetje als een vakantie en als die fan zo vol en zo idolaat is van ons, dan kan dat misschien wel leuk uitpakken - net zoals we in Mexico door een Mexicaanse band zijn rondgeleid - maar het kan ook heel erg opdringerig zijn. Je weet het niet en ik zoek dit soort dingen vanuit mezelf liever niet graag op. Ik ben liever op mezelf. Maar we gaan zeker een kansje wagen om wat dingen te zien. En daarna plakken Floor en ik er nog twee weekjes vakantie in Mexico aan vast. Daar gaan we dan zeker de natuur in.

band image


Moest je trouwens vanavond niet in de 013 zijn? Alice Cooper speelt daar over een uurtje.
Oja, da's waar ook! Ik heb Alice Cooper vorig jaar gezien op Graspop en dat was een te gekke show met hele goede muzikanten. Al licht mijn hart meer bij het album waarop het nummer 'Hey Stoopid' staat (dat album draagt dezelfde titel, EDS). Okay, dat is dan wel het minste nummer, maar er staan een aantal hele mooie ballads op. Eigenlijk vind ik de ballads van Alice ook het gaafste. Normaal gesproken houd ik juist van harde muziek, maar bij Alice zijn het juist de ballads. En die miste ik toch een beetje op Graspop, al kwamen 'How You Gonna See Me Now' en 'Only Women Bleed' wel voorbij. Maar juist de ballads van dat ene album speelt-ie dan weer niet.

Het zal wel zeker te maken hebben dat juist dat album een van jouw eerste contacten was met hardrock en metal?
Nou, eigenlijk is dat Europe geweest. Ja, 'The Final Countdown'! Dat gevoel is eigenlijk nooit weggegaan. Ik heb alles van die band. Ik ben nooit echt “fan” van een band geweest, behalve dan van Europe. Ook die nieuwe CD en hun live shows: ik ken geen band die een gaver geluid weet neer te zetten. Ook onze drummer André is heel erg fan van die band. In de eerste jaren van After Forever kon ik het me altijd moeilijk voorstellen wat de fans van After Forever dachten. Hoe zouden zij op bepaalde dingen reageren? Ik heb dat zelf namelijk nooit gehad. Totdat ik op een gegeven moment in Spanje was en we op hetzelfde festival moesten spelen waar ook die reünietour van Europe voorbijkwam. Ik was zenuwachtig! Ik voelde me net een klein kind. Ik mocht ook bij de persconferentie aanwezig zijn en ik zat gewoon te bibberen van de opwinding. Ik ken ze natuurlijk ook alleen maar van de foto's en videobanden, maar toen zag ik ze dus in het echt. Ik kon gewoon geen woord meer uitbrengen. Toen ging er bij mij wel een lichtje op van: “Verrek, je kunt zo gek van een band zijn dat je op een bepaalde manier reageert, waarvan je achteraf denkt oh wat stom!” Toen snapte ik ook meer waarom mensen soms een heel extreem gevoel ergens mee kunnen hebben. Dat kan zowel positief als negatief zijn. Die extreme verbondenheid die een fan met een band heeft, kan ik sindsdien in ieder geval een stuk beter plaatsen. Maar ik heb naderhand nog wel een Europe-kussen laten signeren! [een trotse grijns schiet uit de telefoonhoorn]

Ga je eigenlijk wel vaker naar een concert, of gun je jezelf daarvoor geen tijd?
Ik ben pas geleden nog naar Yngwie Malmsteen geweest. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik nooit iemand ben geweest die veel naar live optredens gaat. Maar het is dan wel weer zo dat als ik ergens ben, dat ik me dan afvraag waarom ik het niet vaker doe. Maar goed, al m'n vrije tijd die ik heb besteed ik aan het schrijven van muziek. Dus dan ga je al minder snel ergens naar toe. En aangezien ik al twee banen met elkaar combineer (Sander is ook leraar, EDS), blijft er maar heel weinig vrije tijd over. Als bijvoorbeeld Annihilator komt, dan ga ik zeker kijken, maar het is ook zo dat je als muzikant toch anders naar een band luistert. Als bijvoorbeeld het geluid al niet helemaal perfect is, dan heb je al minder plezier. Ik heb wel geleerd om niet te kijken of ze alle noten precies goed spelen, maar om te kijken naar het plezier en de show. Dat is voor veel mensen veel belangrijker. Dat is ook de essentie van muziek. Dat is ook wat het publiek als het ware cadeau heeft gekregen en voor heeft op muzikanten: zij kunnen namelijk zó met vrije oor luisteren, dat ze juist eerder kunnen bepalen wat goede muziek is i.p.v. muzikanten. Zij luisteren niet alleen naar een bepaalde maatsoort van een drummer, zij luisteren naar de essentie: of het goed is of niet. Wij muzikanten denken dan wel dat we bepalen wat goede of slechte muziek is, maar de massa speelt geen instrument, en als je muziek weet te maken dat hen raakt, dan is dat goede muziek. Probeer dat als muzikant maar eens te analyseren.

Hoe analyseer jij dat dan? Bij films heb je bijvoorbeeld previews waarbij een testpubliek bepaalt of het een goede film is of niet, maar wat doen jullie met jullie nieuwe CD? Laten jullie het vooraf luisteren aan... je ouders, de buurman…?
Nou, ik weet wel altijd precies of het goed is of niet. Daar is bij mij ook geen twijfel over.

Dat lijkt in tegenspraak met wat je daarvoor beweert.
Je bedoelt omdat ik het als muzikant niet kan beoordelen? Ja, dat klopt. Maar nu heb ik het over muziek dat ik zelf schrijf: dat schrijf ik niet voor andere mensen. Dat schrijf ik voor mezelf. Op het moment dat ik muziek moet maken voor andere mensen, dan moet ik rekening houden met de smaak van die en die en zus en zo. Dat zou niet meer eerlijk zijn, ook niet t.o.v. de fans. Je moet altijd als eerste hetgeen doen wat uit jezelf komt. Wat ik schrijf is precies wat ik leuk vind en daarom kan ik ook precies zeggen wat goed is en niet. Het is de CD van de band waar ik in speel en ik beoordeel naar mijn eigen maatstaven, dus ik, of een ander bandlid van After Forever, bepalen wat er wel of niet op de CD terechtkomt. Heb je het over muziek van een andere band, dan gaat het inderdaad wel op. Ik kan wel zeggen dat het technisch is gespeeld en dat ik het een goede CD vind of wat dan ook, maar ik weet niet wat die band heeft willen bereiken en ik weet ook niet wat andere mensen ervan denken.

Hierop aansluitend dan toch nog even een oude koe. Want hoe zit dat met nu met dat artikel in het NRC Handelsblad van een aantal jaren terug toen je zei dat een grunt eigenlijk iets is wat de gothic metal liefhebbers nu eenmaal verlangen en dat je er daarom maar gehoor aan geeft. Voor jou hoeft het niet zo, maar het publiek wil het nu eenmaal. Het betreffende artikel schreef het toentertijd alsof het door jouw vroegere bandmaat Mark Jansen (nu Epica) werd gezegd, maar Mark vertelde mij dat het jouw woorden waren.
Ja, daar heeft hij gelijk in, dat waren ook mijn woorden. Muziek met grunts komt nauwelijks tot niet voor in mijn eigen collectie. Muziek met een grunt doet mij niet zoveel. Maar ik doe het zelf wel. Waarom? Dat is heel simpel. Je kunt iets maken zoals After Forever waardoor je altijd weer op hetzelfde punt uitkomt: “Wat moet er nu in dit stuk komen?” En het enige antwoord is dan: “Een grunt.” En dan krijg je altijd weer hetzelfde gelazer met het principe van: “Luister, ook al vind ik er niks aan, heel gek genoeg zijn de stukken die ik schrijf er juist uitstekend geschikt voor.” Want wat heb je? Je hebt een natuurlijk een zangeres die heel veel met haar stem kan - van opera, rock, ballads tot wat dan ook - maar juist omdat haar stem zo intensief is, kan je die stem ook niet iedere keer inzetten. Dat zou ook niet des After Forever zijn. De grunt is een element die de muziek aan kan vullen. Ik zie de grunt dan ook meer als een instrument dan als een zangstem. En wat ik het probleem bij veel bands vind, is dat ze niks anders dan grunts gebruiken. Dat moeten die bands natuurlijk lekker allemaal zelf weten, het zijn hun ideeën en aanpak, maar mijn voorkeur gaat daar niet naar uit. Ik vind een grunt geen waardig aspect van een band, als je die alleen als zodanig toepast. Het is een sfeerelement, niets meer, niets minder. Het voegt heel veel toe aan een nummer, maar je moet het wel in zijn waarde kunnen schatten. Je moet het toepassen daar waar het nodig is, en niet overal maar grunts ingooien omdat mensen dat gaaf of dreigend vinden klinken.

Dus ook op het nieuwe album mogen we jouw roggelende putlucht weer verwelkomen?
Zeker weten! En als ik het doe, dan doe ik het ook met volle overtuiging. Maar we zijn een redelijk verwende band, want we hebben ook nog gitarist (Bas Maas) die zingt. We kunnen dus zoveel qua vocalen, dat ik nu niet iets heb dat we daarin vernieuwing moeten aanbrengen. Natuurlijk probeer ik op elke CD mijn grunt net weer even feller te laten klinken. Zo is er op het nieuwe album een nummer wat een meer industrial sfeer heeft en waarin ik mijn grunt op een soort fluistertoon doorheen heb gedaan (het nummer 'Attendance'). Ik ben op dat idee gekomen toen we op tournee waren met Samael. Als ik dingen gaaf vind, zal ik altijd die dingen erin verwerken. Geen beperkingen.

Op 'Invisible Circles' hoorden we Bas' zijn zang al. Hij laat dus op het nieuwe album weer van zich horen?
Jazeker, hij heeft weliswaar geen prominente rol, maar op sommige stukken past zijn stem heel erg goed. Hij heeft een echte rock-stem, waarvan de rauwheid bepaalde stukken echt aanvult.

band image


Om nog even weer de Ischa Meijer uit te hangen: Ik las onlangs op een Franse website dat jij niet alleen niet van grunten houdt, maar ook niet van “female fronted metal bands”? Nou, leg nu dàt maar eens uit.
Je hebt gelijk: nee, ik houd daar absoluut niet van! Qua muziek vind ik het een van de minste stromingen in de metal. Ik vind namelijk dat die “female fronted metal” nog steeds in het begin van zijn/haar carrière zit. Natuurlijk zijn er een aantal bands geweest die het hebben opgepakt, maar je ziet een heleboel bands die nog aan het begin van hun carrière zitten. En ik weet zeker dat er honderdduizend zangeressen rondlopen dan degene die we nu horen. Alleen zingen die niet in een metal band, maar in een pop band, of klassiek repertoire, etc. Ik zeg nu waarschijnlijk iets verschrikkelijks, maar als je nu probeert voor te stellen dat bijvoorbeeld een Anastacia of een Shakira in een gothic rock band zouden zingen…

Ik zou daar graag een Joss Stone aan willen toevoegen…
Ja, precies! En Beth Hart, nog zo'n vrouw. Ik weet dat ik nu veel mensen tegen de borst ga stuiten, maar je kunt toch met de beste wil van de wereld niet zeggen dat de gothic metal een genre is met goede zangeressen? Natuurlijk lopen er een aantal hele goede zangeressen rond, maar negentig procent is volkomen kut. Deze gothic scene sukkelt maar door en crepeert uiteindelijk. Ik hoop dat het binnenkort een keer flink wordt opgeschoond, zodat je het weer een beetje kan overzien. Ja precies, koren van het kaf, dat bedoel ik. Zodat de interessantere dingen weer de aandacht krijgen die het verdient.

Maar wat ik wil zeggen en dat geldt ook voor de muzikanten, dat is dat het genre de laatste tijd veel te veel wordt opgewaardeerd. Ik hoop dat de mensen die van dit genre houden, en dat zijn er heel veel, ook eens wat verder kijken dan hun eigen straatje en luisteren wat er geboden wordt in andere stijlen. Om het dan eens te gaan vergelijken met de bands die in deze stijl opereren. Dan zie je dat er nog veel geleerd kan worden. Bands in deze stijl moeten een ontwikkeling doormaken; ze moeten veranderen, niet stilstaan. Om nu als de zoveelste in een jurk te gaan zingen over kastelen, ja, dat heb ik op een gegeven moment toch echt wel gezien. Probeer eens wat anders! Ik merk nog steeds dat er wat moeilijk wordt gedaan om iets anders te verzinnen, en dat vind ik jammer, want je moet vernieuwen om weer kwaliteit te laten ontplooien. Ik zeg ook eerlijk dat als ik nu onze eerste album terugluister, dat ik denk dat we heel veel geluk hebben gehad dat we daar zoveel goede reacties op hebben gekregen.

Volgens een onofficieel persbericht van het Summer Darkness '05 festival (alwaar After Forever vorig jaar optrad) is, naast hip hop en R&B, gothic dé trend onder de teeners. Gothic sells…
Kijk, wij hadden als band heel gemakkelijk de beslissing kunnen nemen om er helemaal voor die teeners te gaan. We schrijven een paar heel commerciële nummers, we laten de grunts weg, we zetten de instrumenten zo zacht dat je ze bijna niet meer hoort, al dat soort dingen. Deze verleiding is voor heel veel bands enorm groot, dat weet ik honderd procent zeker. Er zijn heel veel bands die alleen maar denken “cd's verkopen hier, cd's verkopen daar”. Maar dat is toch schandalig als je zo denkt?

Wat is dan volgens jou het vernieuwende element van 'Remagine'? Wat is de ontwikkeling en daarmee het bestaansrecht van 'Remagine'?
Allereerst de productie, die is niet gekunsteld, maar recht voor zijn raap. Het is een eerlijke, knallende productie. 'Invisible Circles' had een meer progressief geluid en dit album klinkt moderner en extremer, en gaat veel meer de metal kant op. Tevens vind ik dat onze composities vaak niet voor de hand liggend zijn. We hebben altijd wel wat uitstapjes naar andere richtingen muziek en op plaatsen waar je het niet verwacht. En Floor heeft werkelijk het onderste uit de kan gehaald qua zang: je hoort weliswaar weer opera, maar je hoort ook een echte metalzang dat al veel minder gebruikelijk is bij vrouwen, je hoort een hele rustige stem met heel veel lucht, je hoort veel dubbelstemmige dingen zoals die in de jaren tachtig veel werden gebruikt. Tevens is de invulling van de keyboards anders. Niet alleen maar meer klassieke instrumenten en een pianootje hier en een pianootje daar, maar echt moderne dingen en bijvoorbeeld invloeden van Jamiroquai. Ik zal nooit zeggen dat wij een nieuwe stijl uitvinden, ik denk niet dat dat zo is. Maar we maken wel combinaties, zodat we de stijl die we beoefenen verrijken. En dat vind ik vernieuwing. Je wordt toch al zo doodgegooid met bands die het klassieke concept volgen.

Ik had al een beetje begrepen dat diversiteit een van de sterke punten is van het nieuwe album.
De plaat is echt extreem divers geworden. Er staat werkelijk van alles op: er zijn er de nodige progressieve stijlen gebruikt, maar zelfs de old school thrash zit er ook in. De algehele toon is wel hard. Het is de hardste CD van After Forever tot nu toe, zowel qua productie als qua partijen, maar wel weer typisch After Forever. Ieder nummer is een sfeer apart, maar het blijft allemaal wel After Forever. Het zal altijd de elementen hebben die het herkenbaar houden dat het After Forever betreft.

Is dat omdat je dat leuk vind om op die manier te componeren, of is dat toch ook een beantwoorden aan de verwachting?
Het is zo dat als je voor After Forever iets gaat schrijven, dan schrijf je al iets met de bandleden in je hoofd. Ik weet wat gaaf voor de band klinkt en wat niet. En After Forever is al vrij divers. We hebben hele harde dingen gedaan, we hebben hele rustige dingen gedaan, hele klassieke dingen, enzovoort. Die mix zullen we ook altijd blijven doen, maar juist daarin kan je veel variëren. Daarom kost het ook niet zo veel moeite om voor After Forever te schrijven, juist omdat het al zo divers is. Eerlijk gezegd klonken veel stukken waar ik in het begin nog mijn twijfels over had na veel repeteren uiteindelijk toch weer helemaal als After Forever. Je kan echt heel veel dingen in onze band stoppen, al zijn er ook een aantal zaken die ik bewust niet voor After Forever gebruik en die ik misschien ooit zelf uitbreng.

Een soloalbum van Sander?
Nou… het is bij mij iedere keer hetzelfde. Het al tussen de eerste twee platen ('Prison Of Desire' en 'Decipher') begonnen. Ik werk voor de volle honderd procent aan dat materiaal, maar uiteindelijk kost After Forever toch weer meer tijd, waardoor het solomateriaal niet goed uitgewerkt kan worden. Bij de volgende CD kijk je weer terug naar dat project en zijn er toch weer dingen waar je anders tegenaan ben gaan kijken. Dan sleutel je weer even verder. En de periode daarna denk je dat het wéér anders had gemoeten en dat het nummer misschien helemaal anders had moeten zijn. Maar nu ben ik zover dat ik kan zeggen dat de nummers die nu zijn overgebleven en waar ik mee aan het schaven ben, die omvatten wel hetgeen waar ik naar op zoek ben. Ik hoop in staat te zijn daar snel iets mee te doen.

Aan wat voor soort muziek moeten we dan gaan denken?
Hard. Heel hard. Okay, het is geen grindcore of wat dan ook en je zult er ook After Forever-achtige stukken in terughoren, maar het zal heel agressief zijn. En ik wil er ook een aantal hele moderne dingen in verwerken, dus productietechnisch niet alleen maar de hele gangbare dingen doen. En die ideeën heb ik al wel in mijn hoofd zitten. Nee, het zal niet zo zeer de richting van 'Attendance' opgaan, omdat ik wel wil dat de muziek volledig gespeeld moet kunnen worden door een band, terwijl in 'Attendance' de nodige elektronische dingen verwerkt zitten. Ik zal alles wel zelf inspelen, maar uiteindelijk zal het ooit de bedoeling zijn dat ook andere mensen het gaan spelen en zingen. Maar ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat dit nog heel lang kan gaan duren.

band image


Ben jij trouwens verantwoordelijk voor alle muziek op 'Remagine'? Of heeft jullie nieuwe toetsenist Joost van der Broek (ex-Sun Caged, Star One) nog wat in de pap te brokkelen gehad?
Joost is pas een jaar in de band, maar hij heeft ontiegelijk veel talent. Dat moet je niet tegenhouden. Hij is net een kameleon: hij kan zich in allerlei stijlen bewegen, maar met honderd procent inzet én emotie. Joost gebruikt zijn keyboard ook echt als een keyboard, terwijl veel toetsenisten alleen maar wat vioollijnen of koorlijntjes spelen. En ik ben altijd al op zoek geweest naar een bandlid waar ik op een natuurlijke wijze samen mee kan schrijven. Zelfs op het productionele vlak kunnen we samen prima overweg. We hadden al heel snel het idee hoe het album moest klinken. Dat heb ik nog nooit gehad. Wat Joost doet met geluidslagen is eigenlijk heel uniek. Hij is niet zo'n toetsenist die met keyboardsolo's en irritante toetsgeluiden zichzelf op de voorgrond wilt zetten, hij denkt echt in lagen: “Hoe kan je een geluid versterken, zonder dat het op de voorgrond treedt?” Zo is het gitaarspectrum veel breder geworden, doordat Joost de lagen heeft verbreed met keyboard sounds. Dat is iets wat deze CD heel erg heeft gekregen: de totaalsound blijft overeind.

Dus ja, Joost en ik hebben alle nummers van 'Remagine' samen geschreven. Al ben ik uiteindelijk degene die bepaald wat er wel en wat er niet inkomt, dus er zijn een aantal stukken die het niet gehaald hebben of die een andere sound hebben gekregen. Om bijvoorbeeld nog even terug te komen op het nummer 'Attendance'. Dat nummer bestond oorspronkelijk uit een losse riff waar we eerst niks mee deden. Joost en ik wilden er vervolgens een soort Samael-achtig nummer van maken. Ik heb toen het album 'Ram It Down' van Priest gepakt en het laatste nummer 'Monsters Of Rock' opgezet. In dat nummer komt de hele tijd eigenlijk slechts één beat in voor, en het begint ook met die beat. Heel gaaf. Joost heeft toen zijn gedachtes er over laten gaan en de volgende keer kwam hij terug met een ritme-idee. En op dat ritme-idee zijn we dat nummer “op zijn Samaels” gaan maken.

Is Joost ook de reden geweest dat het opnemen van dit nieuwe album zo vlotjes is verlopen? Jullie vorige album is tenslotte nog niet zo heel erg oud: ik had eigenlijk nog lang geen rekening gehouden met een nieuw album van After Forever. Of heeft dat iets te maken met een aantal vervelende privé-zaken?
Ja, ik denk dat de soepele samenwerking met Joost zeker heeft meegespeeld aan de snelle afronding van 'Remagine', al moet ik zeggen dat het schrijfproces voor 'Invisible Circles' ook heel erg goed verliep. We hebben eigenlijk nooit een stagnerend schrijfproces gekend. We zijn er altijd zo toegewijd en enthousiast mee bezig, dat je automatisch de energie en creativiteit krijgt om de nummers te maken. Geen last van een writers-block, nee.

Dat blijkt ook wel uit jullie repertoire, want op de mini-CD 'Excordium' na, vergrijpen jullie je nimmer aan covers. Al zou ik het wel geinig vinden als jullie een keer, als een B-kantje voor 'Being Everyone' bijvoorbeeld, dat ene nummer van Black Sabbath gaan coveren.
Ja ja, precies! Kijk, dat sluit ik nooit uit.

Of neem anders het nummer van de Brand New Heavies, die hebben ook een nummer dat 'After Forever' heet.
Oh ja? Dat is een goede tip. Maar goed, wij hebben al sowieso redelijk veel nummers voor dit album geschreven en we hebben ons voorgenomen dat de diversiteit van het album een bepaalde mate moet hebben, maar het album moet ook dóór grooven. Dus ik wilde er echt maar maximaal één ballad ophebben ('Strong'), geen twee. De tweede ballad die we hebben opgenomen, wordt nu als bonus nummer voor de digipack gebruikt. Zo wordt er nog een tweede nummer als bonusnummer gebruik (dit zijn de nummers 'Taste The Day' en 'Live And Learn', EDS). Niet omdat ze slechter zijn, maar ze hoefden niet meer perse op de cd, want alle aspecten waren er al. Maar mochten er nog plannen komen om materiaal op te nemen voor een single of iets dergelijks, en we hebben ideeën voor een cover, dan gaan we daar graag mee aan de slag. Maar het heeft geen prioriteit.

Je bent vorig gaan samenwonen met Floor en in jullie huis zit ook een geluidsstudio. Toch hebben jullie het album in Duitsland en Rotterdam opgenomen.
Ja, alleen de grunts en de zang van Bas is hier bij ons thuis gedaan. Voor de rest is alles elders opgenomen, simpelweg omdat onze studio op dat moment nog niet af was. De mogelijkheid bestaat dus wel om in de toekomst ook hier professionele opnames te maken. De vraag is of dat ook gaat gebeuren, maar dat zien we tegen de tijd van het volgende album wel. Ik zie de studio voornamelijk om te gebruiken om bijvoorbeeld een andere mix te maken, m'n eigen project uit te bouwen of om even snel wat ideeën op te nemen.

Als je een nummer van 'Remagine' uit zou moeten kiezen om er iets over te vertellen, dan zal dat vanwege de songteksten wel die ballad 'Strong' zijn.
Als het over ballads gaat, dan ga ik al heel snel terug naar de jaren tachtig. En dan niet eens alleen metal, maar ook dingen als Phil Collins en die ene van dat hondje, je weet wel, van [fluister] “Hello…”

Lionel Richie?! Allemachtig, Sander…
Ja ja, och man, wat een tranentrekker! Ik heb wat dat betreft een smaak die niet erg overeenkomt met veel metalheads [glimlacht]. Maar kijk, ballads moeten voor mij héél speciaal zijn wil ik ze kunnen waarderen. Er zijn twee dingen waarvan ik vind dat het in een nummer moet zitten: of het is agressiviteit, of het is emotie. Okay, dat is natuurlijk hetzelfde, maar je snapt wel wat ik bedoel. Ik wil niet zeggen dat je agressiviteit kunt faken, maar het is wel een gevoel wat je in een nummer kunt stoppen zonder dat je op dat moment agressief bent. Het moet gewoon agressief klinken en dan creëer je al die feel. Wat dat betreft ben ik blij dat we agressieve muziek maken en geen vrolijke muziek, want om iedere keer vrolijkheid op de planken te brengen terwijl je bijvoorbeeld net heel erg chagrijnig bent, dat lijkt me behoorlijk moeilijk. Maar een ballad móet eerlijk zijn. Dat kun je niet maken als dat niet eerlijk is of als je er niks bij voelt. 'Strong' weerspiegelt gewoon alles wat er de afgelopen periode is gebeurd. En dat was de donkerste periode die ik ooit heb meegemaakt. Het leek wel of alles ons tegenzat. Dus ik zou inderdaad dat nummer noemen. Los van wat andere zaken was het vooral voor de band een hele grote klap dat zowel onze drummer als twee van onze fancluborganisatoren kanker kregen. Met André en een van die fanclub gaat het nu gelukkig goed - André speelt zelfs alweer een tijdje met ons mee - maar de doktoren geven voor de andere fancluborganisator Peter, die lijdt aan lymfeklier- en botkanker, het einde van het jaar niet meer. Dit soort dingen leunen constant op je en slurpen alle energie en positivisme uit je. Maar als je dan ziet hoe sterk die mensen zijn en je wordt geconfronteerd met je eigen lullige probleempjes, dan krijg je ook een optater in de trant van: “Godverdomme, zorg nu maar dat je gewoon aan het werk gaat en dat je er iets positiefs van maakt, want het heeft helemaal geen zin om er op zo'n negatieve manier bij stil te staan. Daar maak je het alleen maar erger mee.” Wat niet wegneemt dat het niet altijd van een leien dakje ging. We zitten nog steeds heel erg in over Peter van de fanclub.

band image


Jullie hebben ook weer een andere look.
Hehehe… uiteraard. Net als met de muziek komen wij er eerlijk voor uit wat wij gaaf vinden. Wij kunnen als band zeggen dat we precies gaan doen wat de mensen willen, maar daar kunnen en willen wij eenvoudigweg niet achter staan. Net als tijdens 'Invisible Circles' toen er foto's werden gemaakt in die pakjes die wij aanhadden: wij kregen daar een storm van kritiek overheen. Achteraf wel begrijpelijk. Maar we wilden een bepaald statement maken. Een statement dat Nederlandse bands geen showaspecten hebben. Niemand werkt aan zoiets. Wij dachten: we huren een paar grote zalen af en we geven een aantal conceptshows waar iets te zien is. We wilden als band ook meer artiest zijn. Dit paste allemaal in het conceptidee, alleen hadden we niet voorzien dat het qua foto's niet goed uitpakte. Live kwam het goed uit de verf, maar de foto's van die pakjes zagen er in de media niet uit. Maar we wilden nu eenmaal dat statement maken, dus we moesten wel doorzetten. Je kan dan niet meer terug. Dus je kunt twee dingen doen: of je wordt kwaad op de reacties of je kan mee lachen. Maar stiekem hadden we toch maar mooi uitverkochte zalen waar wij die pakjes aanhadden, dus wie lacht er dan als laatste? Natuurlijk, die pakjes waren verschrikkelijk en ik zal ook nooit meer in die dingen gaan lopen. Maar we hebben het toen wel mooi doorgezet en we hebben achteraf ook gehoord van mensen die het live er gaaf uit vonden zien.

De nieuwe cover van het nieuwe album laat zien wie wij zijn. Wij zijn geen band met een zangeres in een jurk en die alleen maar in het zwart gehuld voor een kerk staat. Wij zijn een band die zich presenteert zoals wij zelf gewoon zijn. En door Floor op een andere manier neer te zetten dan dat je de laatste tijd veel ziet, creëer je meteen een eigen image. Ja, hebt gelijk: een bandfoto zie je tegenwoordig weinig als albumhoes. Kijk, we willen alleen maar doen wat we zelf gaaf vinden. En omdat we dag en nacht met de muziek bezig zijn, denken we over alles wel drie keer na. Je kunt niet verwachten van de mensen dat ze hetzelfde doen, dus als wij met zo'n hoes naar buiten komen is de meest logische en meest gehoorde reactie: “Huh? Wat doen ze nou?” Dat is heel begrijpelijk en ik zal er ook niemand over veroordelen. Het is eigenlijk weer een wisseling van ons imago, maar het wel datgene waar wij achter staan en waar we eerlijk in zijn. Dus dan doen we het ook.

Goed, de reacties van die pakjes op de bühne waren dan uiteindelijk wel positief, maar op het live effect van nummers van 'Invisible Circles' heb ik wel wat kritiekpunten gehoord. Zo is een non-metal vriendin van mij behoorlijk gecharmeerd van jullie en jullie optredens, maar toen zij jullie zag optreden op een festival in Almere ten tijde van 'Invisible Circles' vond ze de nummers van 'Invisible Circles' wat tegenvallen en lang niet zo goed klinken als de oude nummer.
Ja, precies. Maar daar is ook een heel simpele verklaring voor. Op het moment dat wij een CD maken, kan die natuurlijk gedeeltelijk verschillen van de vorige(n). En 'Invisible Circles' is een conceptalbum en conceptalbums zijn gewoon niet commercieel. Je kan er niet een echte single uittrekken, want die zat er gewoon niet tussen. Daarbij waren de nummers als losse tracks een beetje onoverzichtelijk en tenslotte was het thema heel erg zwaar (Voor uitleg van het thema: zie een eerder interview met de band, EDS). De muziek werd aangepast aan het thema en dat werd daardoor ook heel erg zwaar doordat allerlei partijen naast en door elkaar werden gespeeld. Alleen die paar echte conceptshows waren een echt perfecte weergave van het karakter van het album, maar voor de andere optredens en festivalshows waren een aantal nummers gewoon iets te moeilijk. Dus is het begrijpelijk dat mensen zullen zeggen dat het hen iets minder aanspreekt. Maar het is wel mooi dat we dit hebben kunnen doen, en we hebben wél de waardering gekregen uit de progressieve hoek, een hoek die wij ook nodig hebben. Het publiek verbreedt zich en juist doordat we dat album hebben gemaakt, was de behoefte om zo'n zwaar aangezet album te maken bevredigd, zodat we ons nu weer kunnen focussen op de nummers zelf en dat het vaak aan de eenvoud ligt om iets te laten knallen. Dus de elementen die sommige mensen misten op 'Invisible Circles', die hebben we nu weer volledig terug.

In de maanden dat jullie zonder André hebben gespeeld (dit voorjaar), werden zijn drumstokjes overgenomen door de mij volledig onbekende Koen Herfst (BaggaBownz, Xenobia).
Wij waren op zoek naar een drummer en we hebben contact gehad met meerdere drummers. We hebben bijvoorbeeld ook gesproken met Ed Warby (die hun uit de brand hielp met de show in het voorprogramma van Nightwish, afgelopen februari, EDS), Ernst van Ee en Dick Bruinenberg (Elegy, Consortium Project) en zelfs die mannen met zulke staten van dienst blijken geïnteresseerd te zijn. Dat is natuurlijk te gek. Maar uiteraard hadden ze ook hun eigen dingen, dus het was uiteindelijk logistiek moeilijk te plannen en het was ook niet handig voor het “band-gevoel”. Toen wees Joost me op de site van Koen, want Joost kende hem. En dat bleek een schot in de roos te zijn. Van hem gaan we nog wel het een en ander horen.

Concertzaal Tivoli in Utrecht krijgt van jullie wel steeds de primeur voor bijzondere combinaties. Vorig jaar traden jullie daar op met Epica, en op 28 december delen jullie het podium met Gorefest. Op de diverse metalfora hoor ik de metalheads met kokervisie al sputteren en spuiten.
Dat bedoel ik nu met verbreding, want ik denk dat het juist een hele goede line-up is. Voor de echte gothic fans zijn wij niet gothic genoeg en de metalfans willen niet naar ons luisteren omdat we als een gothic band bekend staan. Dus is zo'n optreden met Gorefest perfect. Het is een initiatief van beide bands. Zij kunnen een nieuw publiek voor hen winnen en dat geldt voor ons net zo: onze live shows zijn sowieso aan de harde kant. Ik ben ook heel benieuwd hoe Gorefest nu klinkt, want ik vond het altijd een te gekke band (net als wij waren zij niet bang voor experimenten wat niet door iedereen in dank is afgenomen), alleen heb ik ze sinds hun hereniging nog niet gezien. Het optreden is nog ver weg, maar we zullen absoluut gaan knallen en ik weet zeker dat een aantal van die mensen op hun mening terug zal komen.

Nagekomen bericht: Onlangs heeft After Forever het verlies van een van hun fancluborganisatoren moeten betreuren. Peter heeft namelijk zijn strijd tegen kanker definitief verloren.

Deel dit interview met je vrienden

Meer informatie

<< vorige volgende >>