Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Koen S.

Naam: Koen S.

Koen S. Ja, wat bezielt iemand eigenlijk om op z’n veertigste nog te beginnen schrijven?

Daar ben ik zelf nog niet helemaal uit.

Misschien omdat ik nog maar twee jobs combineer? Misschien omdat ik maar één vrouw en één dochter heb en daarbuiten alleen maar naar muziek luister, voetbal, fiets, tennis, naar concerten en festivals ga, avondschool Spaans volg en de bloemetjes graag buitenzet op café, fuif, in een cafetaria, feestzaal of op een begrafenis? Of misschien omdat er net daardoor nog 3 uren, 47 minuten en wat seconden overschieten per maand die niet per se hoeven te dienen om te slapen, te eten en het toilet te bezoeken? Alhoewel ik dat laatste nog niet in rekening gebracht heb.

Ik ben een doorsnee Belg die met z’n doorsnee gezin in doorsnee België woont, vlakbij de grens met het Nederlandse Reusel, dus de kans dat je mijn vijftig kilogram en één meter éénenzestig in Eindhoven of Tilburg tegenkomt is even groot dan dat je me ziet in Vosselaar of Antwerpen.
Ik ben een trouwe bezoeker van de Graspop Metal Meeting, dat bijna letterlijk in m’n achtertuin ligt, en doe ook elk jaar één groot buitenlands festival, genre Wacken of Summer Breeze. Ook de Eindhoven Metal Meeting staat al sinds het begin op m’n lijstje en daarbuiten ga ik nog regelmatig naar andere optredens in de buurt. En dit is hoe het allemaal begon:

In 1988 kocht ik onder lichte dwang een stel platen van een schoolkameraad, waaronder Mercyful Fate - Don't Break The Oath en Def Leppard – Hysteria. Diezelfde “kameraad” zadelde me ook op met LP’s van AC/DC, Motörhead, Helloween en Testament. Omdat ik een nieuwe stereo had, maar geen muziek, begon ik die albums dan maar te spelen én…goed te vinden.

In 1989 schafte ik met m’n kerstgeld …And Justice For All aan, met Nieuwjaar de hele backcatalogus van Metallica en toen begon de bal pas écht te rollen.

In 1990 kocht ik Left Hand Path voor de hoes en toen bands als Deicide, Death, Obituary, Tiamat, Nocturnus, Pungent Stench en Napalm Death datzelfde jaar uitpakten met wat nu echte death metalklassiekers zijn (toen eigenlijk ook al) was ik verkocht. Ik ben daar toen opgesprongen als een vlieg op een stront. Die stront is nooit weggegaan en ik dus ook niet.

Tussendoor leerde ik ook Kreator, Slayer, Sepultura, Autopsy, Paradise Lost en Morbid Angel kennen en rond die tijd ging ik wekelijks het radioprogramma “Thrashing Madness” met Wannes Gubbels (Pentacle) en Marleen live bekijken in de plaatselijke radiostudio. Daar kwam ik dan weer in contact met Celtic Frost, Asphyx, Pestilence, Venom, Bathory enzoverder, toen dat nog allemaal extreem undergound was. Wat een tijden!

In 1992 zat ik als bassist in een death/grindcore bandje en speelde die periode redelijk wat shows met bands als Ancient Rites, Belgian Asociality, Agathocles, Intestinal Disease, Excess Of Cruelty…maar aan dat mooie liedje kwam ook een einde. Verschillende van die toenmalige bandleden spelen of speelden nog bij bekendere bands als In-Quest, Saille of Caducity.

En nu zijn we dus vijfentwintig jaar verder en luister ik nog altijd naar metal, en dan het liefst naar death metal in al z’n vormen en gedaanten, maar black, thrash en grindcore gaan er ook in als zoete koek. Ik besteed redelijk wat tijd om alles (of toch veel) wat uitkomt in bovengenoemde genres te volgen, dus ik steek bewust geen tijd in andere stijlen die me veel kans toch al niet liggen, maar ik sta altijd open voor suggesties.

Dus bij deze,

See you in the field,

Koen “Smitske” Smits

Bijdrage deze maand

Interviews

geen

Live reviews

geen