Listen live to Radio Arrow Classic Rock

The Bold and the Headbanger

Door: Wilmar op 10 januari 2009

In een vorige column heb ik even mijn hart gelucht over het gegeven dat de metalwereld soms een grote soap opera is. Onlangs heb ik weer een paar van die schimpscheuten voorbij zien komen op Blabbermouth die ik toch de moeite waard vind om even met jullie te delen. Nee, geen Snarivagina (sorry, Stratovarius) en geen Fear Factory dit keer. Dit keer gaan we de soap bekijken rond de black metal homoclub God Seed/Gorgoroth, Dave Mustaine die zo klaar is met Metallica maar toch ook weer niet en het over en weer modder gooien tussen Mustis en Vortex enerzijds en het restant van Dimmu Borgir anderzijds. Maar we beginnen met iets luchtigs…

KISS heeft weer eens een nieuw plaatje gemaakt en dat gaat natuurlijk gepaard met de nodige tamtam van niemand minder dan Gene $immon$, de man die rijk is geworden van het procederen tegen iedereen die iets met of tegen KI$$ heeft. Gene is heel erg blij met hun nieuwe album, welluidend 'Sonic Boom' genaamd, die volgens zijn zeggen ergens situeert tussen 'Rock And Roll Over' en 'Love Gun', niet de minste albums in de catalogus van deze beschilderde geriatrische rockers. Maar omdat ex-confrater Ace Frehley ook met een nieuw solo-album uitkomt (het inmiddels besproken 'Anomaly'), moet de journalistiek weer eens op zoek naar conflict veroorzakende uitspraken. Het is wel mooi om te zien hoe politiek correct de heren Stanley en Frehley om de hete brei heen draaien, hoewel Ace op een bepaald punt de vinger stevig op de zere plek drukt. Geconfronteerd met het feit dat beide albums van zowel KISS als Frehley binnen een halve maand na elkaar uitkomen, zegt Stanley dat het album van Ace absoluut geen bedreiging vormt voor de nieuwe KISS plaat. Hij is blij om te zien dat Ace nog leeft en dat hij weer wat nieuw materiaal uitgebracht heeft, maar wel na de sneer dat KISS er een paar maanden over heeft gedaan en Ace zestien jaar. We moeten voor het gemak maar even vergeten dat KISS' laatste studio album uit 1998 stamt en dat Ace daar kennelijk ook aan heeft meegewerkt, om over al die vaarwel-toerneeën vanaf 1996 maar te zwijgen. Frehley werd door een journalist geconfronteerd met het online geplaatste nieuwe nummer 'Modern Day Delilah' van zijn ex-bandmaatjes, en ook Frehley begon heel politiek correct te antwoorden dat Paul Stanley een verdomd goede songschrijver is. Maar het venijn zit hem zoals gewoonlijk altijd in de staart. Frehley voegde er iets aan toe wat mijns inziens een hele rake analyse was. Frehley merkte namelijk op dat hij niet begreep dat ze het maar hadden over een terugkeer naar de jaren zeventig, terwijl het nummer hem meer deed denken aan de KISS albums uit de jaren tachtig. En inderdaad klinkt 'Modern Day Delilah' als een nummer dat zo op 'Lick It Up' had kunnen staan…



Ook op het gebied van black metal is het niet ongewoon om een soap opera ervan te maken. Gorgoroth heeft er helemaal een ingewikkelde situatie van gemaakt. In 2007 ontdoen Gaahl en King Ov Hell (de naam alleen al) zich van gitarist en oprichter van de band Infernus. Zij gaan daarop verder als Gorgoroth. Infernus laat dat niet op zich zitten en die start zijn eigen versie van Gorgoroth waarop King Ov Hell met enige assistentie van Anders Odden een rechtszaak start over de naam Gorgoroth. Intussen gaan beide bands vrolijk door met het schrijven en opnemen van nieuwe muziek, met als gevolg dat er mogelijkerwijs twee Gorgoroth albums komen te liggen van twee bands die beweren de naam te mogen gebruiken, terwijl de naam Gorgoroth uiteindelijk gewoon eigendom is van de erven Tolkien, en die zijn ook niet te beroerd om daar een rechtszaak over te beginnen. Blijkbaar slapen de honden van Tolkien nog, want de enige rechtszaak waar aan gerefereerd kan worden is die tussen King Ov Hell en Gaahl enerzijds en Infernus anderzijds. Tussentijds gaat Gaahl nog eens dameskleding ontwerpen en komt als klapper op de vuurpijl ook nog een keer uit de kast door zijn relatie met een modeontwerper te onthullen. De schimpscheuten op Blabber waren niet van de lucht: Gayhl en Gaygoroth als de meest voor de hand liggende. Om een lang verhaal kort te maken: King en Gaahl verliezen de zaak, Infernus neemt een nieuw album op en het andere kamp gaat verder onder de naam God Seed. God Seed doet een paar optredentjes, waarna Gaahl zijn vertrek aankondigt en daarbij ook de complete metalscene achter zich laat, omdat 'zijn kunst dat nou eenmaal van hem vraagt'. King zet daarna heel Godgoroth… sorry God Seed in de wacht en gaat zich concentreren op zijn andere bands… De 'echte' Gorgoroth maakte inmiddels furore op het gerenommeerde 'Hole In The Sky-Festival' met zulke iconen als Pest op zang en Frank Watkins op bas. Ja, je weet wel, die gast van Obituary…



Ook een bijzonder uitgelezen persoonlijkheid is Dave Mustaine, ons allemaal bekend van Megadeth. Dave zorgt ervoor dat hij minimaal dagelijks op Blabbermouth te lezen is, maar de laatste tijd komt hij toch wel met contradictoire uitspraken. Even een stukje metalen geschiedenis: in 1983 wordt Dave Mustaine bij Metallica na elf maanden lidmaatschap tijdens een kortstondige tour in New York uit de band gezet en vervangen door Kirk Hammett. Dave ging op de bus terug naar San Francisco en startte daar zijn band Megadeth, die qua commercieel succes altijd in de schaduw van Metallica zou blijven staan, en Dave heeft daar het nodige ressentiment over geuit in welke pers dan ook. Maar al schrijven wij bijna zesentwintig jaar na dato, na een confrontatie voor de camera's van Metallica's psychoanalytische drama 'Some Kind Of Monster' en de nodige schimpscheuten in interviews later, Dave Mustaine heeft toch een gevoelige zenuw als het om zijn vorige bandje gaat. Zo hoorden we eerst dat Dave geen problemen meer heeft met Metallica, dat hij 'de echte' James Hetfield kent en dat hij nu wel klaar is met zijn Metallica-verleden. Een dag later begint Dave weer op de zijn bekende manier uit te varen tegen Lars Ulrich, omdat Ulrich hem heeft uitgenodigd om bij de inauguratie te zijn van Metallica in de Rock 'n Roll Hall of Fame. Dave had best willen komen, ware het niet dat Lars voor hem had bedacht dat hij in het publiek mocht zitten. Daar bedankte Dave toch vriendelijk voor, en er kwamen direct weer een hele batterij aan verwensingen aan het adres van Metallica, en hij deed de schimmige belofte dat hij 'ooit' zelf op eigen kracht in die Rock 'n Roll Hall of Fame terecht zou komen. Zolang je Mustaine geen vragen stelt die beginnen met een M en eindigen op etallica, dan is het goed. Durf één keer 'Death Magnetic' te zeggen, en hij gaat los.

Maar goed, ook gevraagd naar de muzikale prestaties van zijn eigen band, moet er altijd weer even een 'vergelijking' getrokken worden met Ulrich of Hetfield. Zo is Shawn Drover de betere drummer (dat is hij ook, maar dat hoeft niet vermeld te worden), Chris Broderick de betere gitarist (dat is hij ook, zie hiervoor) en heeft hij in de persoon van James Lomenzo een dijk van een bassist. Maar goed, heeft Dave geen probleem met Metallica, dan heeft de wereld wel een probleem met Dave. Onlangs zijn de wrokgevoelens van ex bassist en longtime billenmaat Dave Ellefson uit de weg geruimd (Ellefson had toegegeven dat uit Megadeth stappen zijn grootste fout is geweest), en de tournee van Megadeth in Canada met vakbroeders Slayer zorgde ook al voor een aardig spanningsveld omdat Dave en Kerry King elkaars bloed wel konden drinken. Insiders weten immers dat Kerry gitaarpartijen heeft ingespeeld op Megadeth's debuut 'Killing Is My Business…And Business Is Good'. Dus ook aan die kant zou je enige 'bullshit' kunnen verwachten. Dave kan zijn ex-bandleden bijzonder goed afzeiken: Jeff Young zou een arrogante lul zijn die in roze onderbroeken met een dekentje slaapt, Nick Menza gelooft in UFO's en was derhalve verantwoordelijk voor de tekst van 'Hangar 18' en Gar Samuelson was een gigantisch drankorgel. Kerry King heeft zich aan commentaar laten ontlokken dat hij Dave nog steeds een klootzak vindt, een geweldige gitarist maar wel een klootzak, en als hij hem ziet zal hij hem gedag zeggen maar meer ook niet. Als hij zich normaal gedraagt tegen mij, doe ik normaal tegen hem, aldus King. Tom Araya moest ook nog een duit in het zakje doen door vast te stellen dat Dave een hoop bullshit verkoopt, zich ervoor verontschuldigt en vervolgens verdergaat met bullshit verkopen. Mijns inziens een redelijk accurate analyse, maar daarbij vertrouw ik volledig op de berichtgeving in de pers, en dat is misschien bij nader inzien niet zo'n goed idee.



En voor het geval wij denken dat er weinig soap-achtigs gebeurd in metalland, worden wij getrakteerd op een nieuw Noors black metal drama: Mustis en Vortex, respectievelijk toetsenist en bassist/zanger bij Dimmu Borgir, zijn uit de band gezet. De eerste die daar een boekje over open doet is toetsenist Mustis. Hij claimt verantwoordelijk te zijn voor het grootste deel van Dimmu's oeuvre, en hij vindt het jammer dat hij er verder geen deel meer van uit mag maken, en hij maakt zich zorgen dat de fans op het creatieve vlak tekort gedaan zal worden. Mustis haalt nog een paar keer uit naar zijn ex-bandmaatjes, om een paar dagen later gesteund te worden door collega banneling Vortex, die beaamd dat Mustis de drijvende creatieve kracht achter het Dimmu Borgir-verhaal was. Vanzelfsprekend komt natuurlijk de hele Blabbergemeenschap erover heen met hun al dan niet gezouten of ongezouten commentaar. Je bent anoniem en je kunt een keer schelden zonder direct op je bek geslagen te worden, dus het is 'open season'. De resterende bandleden van Dimmu Borgir zijn 'not amused'. In een bijtende reactie op Blabbermouth laten zij weten dat er met hun creatieve uitingen niets mis is, en de met spot doorspekte tekst richt zich voornamelijk op de fans in plaats van op de ex-bandleden. En dan moet je denken aan fans die het in hun hersens hebben gehaald om kritiek te hebben op het vertrek van Mustis en Vortex. Met commentaren als 'wie hersens heeft, begrijpt dat' en 'misschien krijgen de reageerders op Blabbermouth dat een keer door die dikke schedel van hun'… Diplomatiek gezien niet de beste zet. Maar daarna viel het wel weer stil tussen de beide kampen…



En tja, Timo Tolkki… Zullen we daar het zwijgen maar toe doen?



Dus ik vermoed dat we nog wel een derde deel aan dit relaas kunnen toevoegen, As The World Bangs Head of zoiets. Goede Tijden, Metal Tijden, waarin King Diamond besluit zijn vriendinnetje mee te laten zingen op de nieuwe Mercyful Fate en daarmee een legende naar de rand van de afgrond brengt, Yngwie Malmsteen zijn inhuurzanger Tim Ripper Owens op de bek heeft getimmerd omdat Ripper het durfde om Yngwie's bierbuik te bekritiseren en waarin de piraten van Running Wild zich openlijk uitspreken voor hun lidmaatschap bij de Kerk van het Vliegende Spaghetti Monster…


Wilmar schreef ook de volgende columns