Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Worship Anthrax? Not!

Door: Koen B. op 9 maart 2009

Ooit was Anthrax een onwijs gave band die met haar muziek en podiumpresentatie hele meutes jongeren aan zich wist te binden. Derhalve bepaalde eind jaren tachtig hardrock minnend Nederland het straatbeeld met bermuda's, skateboards en uiteraard Anthrax t-shirts omdat de band ten tijde van 'Among The Living' (1987) en 'State Of Euphoria' (1988) op haar commerciële hoogtepunt verkeerde. Het meest schrijnende verhaal van Anthrax adoratie dat ik ken was van een gozer die bij gebrek aan haargroei met tape de letters N, O en T op zijn borst plakte en daarmee in de brandende zon ging liggen om er toch maar bij te kunnen horen (als ware hij Scott “NOT” Ian die dit ooit in zijn borsthaar had geschoren).

Mijn eerste ontmoeting met de leden van Anthrax was in Boskoop in 1986 toen men samen met OverKill de Floridahal in puin legde. OverKill zette een zeer strakke set neer toen, maar Anthrax spande die avond de kroon, maar wat wil je? De heren hadden hun onovertroffen 'Fistful Of Metal' en 'Spreading The Disease' platen in hun achterzak zitten dus er kon eigenlijk niks meer mis gaan. Voor en na het concert namen de Goden in spé alle tijd voor hun fans: er werden handtekeningen gezet, er werd op de foto gegaan met fans en er werd lekker geklessebest over van alles en nog wat. Deze jongen had in ieder geval de avond van zijn leven en velen met mij konden dat beamen.

De interesse in de band werd bij mij in de jaren daarop volgend steeds minder want de reeds door mij genoemde platen 'Among The Living' en 'State Of Euphoria' vond ik toch wat slapjes en die skateboards en bermuda's hoefden voor mij ook niet zo. Ik ging mij dan ook meer en meer concentreren op bands als pak 'em beet Kreator, Possessed, Slaughter, Necrophagia, Cryptic Slaughter, Infernäl Mäjesty en Destruction die rond die tijd veel sterkere albums uitbrachten. Met Anthrax werd het de jaren daarna ook kwakkelen. Leuk bedoelde nummers als 'Bring The Noise' of 'I Am The Law' waren dan wel grensverleggend, maar goed waren ze niet te noemen. Ook het grote aantal covers dat de band opnam wees op creatief opgedroogde bronnen.

Ook binnen de bandbezetting rommelde het steeds meer en toen “Injun” Joey Belladonna het veld ruimde ten faveure van John Bush kwam de band voor de dag met volwassen albums als 'Sound Of White Noise' (1993) en 'We've Come For You All'(2003). Daarnaast kwam er een resem verzamelrotzooi uit en albums die het aanhoren niet waard waren zoals ''Stomp 442' (1995) en 'Volume 8 : The Treat Is Real' (1998) en afgezien van wat sterke shows die ik nog mee mocht maken met Bush achter de microfoon was Anthrax voor mij inmiddels begraven, vooral toen Anthrax het ook nog eens nodig vond om haar eigen nummers te recyclen om 'The Greater Of Two Evils' (2004) te vullen, wat een ellende!

Daarna begon de soap die Anthrax heet steeds grotere vormen aan te nemen: Bush en gitarist Rob Caggiano werd vriendelijk toch dwingend gevraagd op te rotten zodat de meest succesvolle line-up bestaande uit Ian, Benante, Belladonna, Bello en Spitz weer op tournee kon gaan. Ka$$a! Ook ons land werd aangedaan en dit resulteerde in een prima concert in de 013 waarbij Belladonna nog luidkeels riep dat de “Thrax” weer helemaal “back” was. Helaas hebben we daar niet lang van mogen genieten want na 'Alive 2' stapte Belladonna op of hij werd door Ian en/of Benante de band uitgeknikkerd. Wie het weet mag het zeggen…

Veel line-up wisselingen volgden en nog meer vage live albums en dubieuze compilaties zagen het levenslicht en uit het niets werd bekend gemaakt dat Anthrax dit jaar acte de présence zou geven op enkele Europese festivals en ook beschikbaar zou zijn voor weinige cluboptredens. Omdat ik als DJ en (metal)adviseur verbonden ben aan het Paard Van Troje heeft de programmeur op mijn aanraden van alles in het werk gesteld om de band naar de Hofstad te halen. Ondanks het feit dat dit best een financieel risico was omdat de band al jaren geen normale plaat uit heeft en er een nieuwe onbekende zanger (Dan Nelson) aan de line-up was toegevoegd, was dit een oorverdovend succes!

Gevolg was namelijk een volle grote zaal die vreselijk uit zijn fontanelletje ging van de voorprogramma's God Forbid en DevilDriver en Anthrax. En ik? Ik vond het optreden best leuk al was dit grotendeels te danken aan de inname van grote hoeveelheden gerstenat, want wees nou eerlijk: een optreden dat een dozijn nummers telt opvullen met drie covers ('Got The Time', 'AntiSocial' en 'New Noise') en slechts enkele rampestampers ('Indians', 'Madhouse' en 'Caught In A Mosh') gaat nou niet de boeken in als het beste Anthrax concert ook.

En Nelson? Die voldeed goed en hij bleek een goede frontman te zijn. Helaas is hij alweer uit de band gekankerd, wat betekent dat van de nieuwe plaat 'Worship Music' waarschijnlijk zijn zangsporen zullen worden gewist en dat deze opnieuw zullen worden ingezongen door zijn opvolger. Het slapste aan deze Anthrax saga is dat Benante en Ian officieel naar buiten hebben gebracht dat Nelson ziek was en dat daardoor niet meer op tournee kon en dat hij daarom uit de band is gestapt. Nelson weet echter van niks en voor één optreden is John Bush weer komen opdraven, waarna de rest van geplande data is gecancelled. Wat de toekomst brengt zal alleen de tijd leren en slechts Joost mag het weten.

En hoe zit het nou met de fans? Deze mogen van het huidige Anthrax aan het gas want in het Paard hadden de heren geen zin in handtekeningen, op de foto gaan en lekker klessebessen over van alles en nog wat. Daarnaast was de setlist niet al te best, men verdomde het in het Paard om een soundcheck te houden en de nieuwe nummers die op 'Worship Music' moeten komen te staan zijn ook niet al te sterk. Worship Anthrax? NOT!

Koen B. schreef ook de volgende columns