Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Het is soms net een soap

Door: Wilmar op 7 januari 2009

Metalfans die claimen dat zij niks te maken willen hebben met soapseries als 'Goede Tijden, Slechte Tijden', 'Onderweg Naar Morgen', 'The Bold And The Beautiful' of 'As The Worm Turns' moeten zich nog maar eens een paar keer achter de oren krabben, want de metalscene is soms net een grote soapserie. Hieronder een paar stuitende voorbeelden.

Een van de meest bizarre voorbeelden hoe een band zichzelf tot een lachertje kan promoveren is toch wel het verhaal van Stratovarius. Deze Fins/Duits/Zweedse power metallers zagen zichzelf geconfronteerd met een verschil van mening met hun gitarist Timo Tolkii. Timo bleek echter de grootste huilebalk van de metalscene te zijn, met zijn ellenlange statements op Blabbermouth, waarin hij met regelmaat aan het wijzen was naar zijn ex-bandleden. Vervolgens gaat Jens Johansson, de toetsenist, als spreekbuis functioneren naar Tolkii toe. En wat er dan allemaal plaatsvindt… Lijmpogingen, veren in de kont steken, uitschelden, razend worden, schimpscheuten… Tolkii was op den duur zo ver dat hij al zijn rechten met betrekking tot de bandnaam en het oeuvre overdroeg aan zijn ex-bandleden. Johansson natuurlijk heel erg blij dat Tolkii bij zinnen was gekomen en het verstandige had gedaan. Stratovarius neemt een nieuwe gitarist aan, neemt een nieuw album op en verdomd, begint die Tolkii weer op Blabbermouth te janken over zijn voormalige band. Kan iemand de goede man even duidelijk maken dat het document wat hij getekend heeft, waarin hij alle rechten overdraagt, ook een moment in de tijd is geweest waarop hij alle kritiek naast zich neer zou moeten leggen? Nee, het hele drama begint weer van voor af aan.

Als je denkt dat dit geval op zichzelf staat, dan moeten we toch maar eens gaan kijken bij het drama dat zich momenteel afspeelt bij de Amerikaanse Cyberdeathmetallers Fear Factory. Want nadat 'Digimortal' was verschenen, wenste Burton C. Bell niet meer met de band verder te gaan, en in het bijzonder niet met gitarist Dino Cazares. Dino pakte zijn koffers en ging lekker met andere projecten verder. Christian Olde Wolbers en Raymond Herrera wilden de band niet opgeven, praatten flink op Burton in en zetten de band voort met bassist Byron Stroud van Strapping Young Lad. Na twee matige albums hield Fear Factory technisch gezien op te bestaan. Burton ging verder met zijn project Ascension Of The Watchers en Olde Wolbers en Herrera gingen hun Fear Factory nummers met een nieuwe band ten gehore brengen: Arkaea. Intussen bleken Burton en Dino weer tot hun ellenboog in elkaars hol te zitten, en Burton wilde samen met Dino hun bandje Fear Factory nieuw leven in blazen, vergezeld door Byron Stroud en meesterdrummer Gene Hoglan. Dus dit gezelschap begint te repeteren, zijn er klaar voor om op 21 juni in Spanje voor het eerst het podium te betreden, als de advocaten van Olde Wolbers en Herrera er een stokje voor weten te steken: Bell en Cazares mogen de naam Fear Factory niet zomaar gebruiken. Dan begint het moddergooien. Cazares verwijt Olde Wolbers dat hij op de laatste twee albums van Fear Factory zijn riffs heeft gestolen, en het wachten is nu op het antwoord van onze Amerikaanse Belg (of Belgische Amerikaan, net waar je de nadruk op wilt leggen).

Of wat te denken van de scheldkannonade die een fan van Heaven and Hell over hem heen kreeg van Ronnie James Dio toen de fan nietsvermoedend oud Dio gitarist Vivian Campbell ter sprake bracht? Dio nam geen blad voor de mond, 'I hope he fucking dies', schalde uit de toen vierenzestig jarige strot van de maestro. Uit eigen ervaring kan ik nog een zeer agressieve reactie van gitarist Rick Rozz van Massacre herinneren toen ik nietsvermoedend Paul Speckmann van Master ter sprake bracht. Speckmann was een lul, een enorme arrogante klootzak, kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd. Toen ik hem zei dat ik niet op de hoogte was van zijn persoonlijke vete met Paul Speckmann, verontschuldigde Rozz zich ook, maar de eerste reactie was nogal fel.

Dus tja, of je nu gaat kijken naar de ontwikkelingen van allerlei personages die verwikkeld zijn in de meest krankzinnige situaties in Soapland, de metalwereld is in veel gevallen gelijkwaardig. Zo niet, nog erger.

Wilmar schreef ook de volgende columns