Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Sláááyééér!!

Door: Winston op 6 mei 2009

“Huh? Slayer komt toch helemaal nergens dit jaar? Of heb ik iets gemist?”. Ik hoor je het je denken beste lezer… Je hebt gelijk, Araya, King, Hanneman en Lombardo bivakkeren in de studio om hun volgende ongetwijfeld weer zeer boze nieuwe album in te blikken. Wat ik wel bedoel is een fenomeen dat zich sinds 1996 als een virus aan het verspreiden is bij én de grote festivals met tienduizenden bezoekers maar inmiddels ook in het lokale rock/blues café waar nietsvermoedende bandjes er geconfronteerd mee worden. Tijdens een concert onlangs raakte ik in gesprek met een leuke dame die het me vroeg; “Waarom roepen ze toch altijd Sláááyééér?” Ik vertelde waarom en ze zei dat ik daar eens wat over zou moeten schrijven…

1996, Eindhoven, Vliegbasis Welschap. Na het 'rampjaar' 1995 waar zo'n 118.000 metalfans naar Eindhoven waren getrokken, de lokale én landelijk autoriteiten tot waanzin gedreven hebbende met kilometers lange files, was het Dynamo Open Air 1996 het festival van de professionalisering. De organisatie werd weer wat professioneler en regels wat strakker. Zo mochten er nog maar 60.000 mensen naar binnen, om de massa wat beter te kunnen controleren. Een goede zet, niks mis mee, al dat schorriemorrie dat liep te bedelen om bier en/of sigaretten, rot op!

1996 was ook het jaar waar de grunge stroming tot een hoogtepunt kwam, het besef dat Kurt Cobain écht dood was deed de grunge machine eigenlijk harder werken, want: nóg meer ellende om over te zingen. Pfff, de metalfans waren het zo onderhand al beu, die ruitjeshemden en nog meer treurigheid. De DOA organisatie toverde in 1996 een line up uit de hoed die misschien wel de best gevarieerde was ooit: Venom, Galactic Cowboys, Anathema, Pro-Pain, Sacred Reich, Dog Eat Dog en dus ook Slayer, zomaar wat namen van die editie. O ja, Kreatief Met Kirk (Metallica presentatie van het 'Load' album) was er ook nog, ergens in een afgelegen hangar wat een ontzettende tijdsverspilling bleek, ik weet het want ik was erbij.

Het fenomeen waar deze column over gaat wekte mij in één van de nachten op de camping. Ik werd wakker door een loeiharde schreeuw, ik schat zo rond een uur of drie á vier. “Sláááyééérrr!”, onmiddellijk gevolgd door bijval van alle uithoeken van het toen al grote campingterrein. De beer was los, vanuit diezelfde hoeken en gaten volgde om de zoveel minuten diezelfde kreet, ware het een lokroep om alle metalheads aanwezig te laten weten dat met het uitschreeuwen van de naam Slayer de wereld ter plekke duidelijk gemaakt moest worden dat metal zal overleven, grunge of geen grunge of welke andere al dan niet tijdelijke stroming er ook nog zou gaan komen. Zoals het welbekende handgebaar met wijsvinger en pink omhoog geheven het universele hard rock en heavy metal gebaar is geworden, zo is de kreet “Sláááyééérrr!” daar nu dus ook de woordelijke vertegenwoordiging voor.

Ik grinnik als ik het door tieners en twintigers geschald hoor die misschien de eigenlijke betekenis niet kennen… nostalgie… die nacht… Dynamo Open Air… ach… vroeger. Nou vooruit nog één keer: “Sláááyééérrr!”

Winston schreef ook de volgende columns