Listen live to Radio Arrow Classic Rock

METAL ON METAL! LUL!

Door: Wilmar op 3 januari 2009

Er zijn dingen waar ik mij echt over kan opwinden. Zo kan ik mij behoorlijk opwinden over het gedrag van mijn ex-vrouw, aan wie ik nog het één en ander te danken heb, maar Jezus, wat ben ik blij dat ik met haar geen kinderen heb. Ik kan mij ook bijzonder opwinden over het feit dat mijn leenfiets vanmorgen meer overeenkomsten vertoonde met een wrak dan met een fiets. Ik kan mij bijzonder opwinden over hoe bepaalde mensen zich in het verkeer gedragen. Waar ik mij bijzonder over kan opwinden is hoe sommige mensen met het culturele erfgoed binnen de metalscene omspringen.

Want dan zit je te lezen op Blabbermouth, dat ANVIL, en de ouwe lullen onder ons moeten nu toch hartkloppingen krijgen, tijdens de première van hun film 'Anvil! The Story Of Anvil' in Londen een verrassingsoptreden gingen doen. Die ouwe vijftigers doen het nog steeds, ze kunnen een optreden neerzetten waar menig nieuw bandje nog een vette punt kan zuigen, ze staan voor een uitzinnige menigte die totaal verrast is door dit optreden, en dan lees je de reacties…

Staat er dus een gozer op met de nick Bassman 73, die het maar niet begrijpt dat zo'n derderangs band als ANVIL een documentaire krijgt. Hij had er liever eentje over CORONER gezien… ENORME LUL DE BEHANGER! Dat Coroner van jou had nooit bestaan als ANVIL niet eigenhandig de stoep had getimmerd waar CORONER lekker over kon voetballen. ANVIL, Jezus man, dan heb je het over een band die een genre een schop onder de reet heeft verkocht. Dan heb je het over 'Metal On Metal', 'Jackhammer', '666', 'FORGED IN FIRE', 'Butter Bust Jerky', 'Motormount', 'WINGED ASSASINS'!!! ANVIL heeft de grote bands van vandaag beïnvloed. En wat hebben ze ervoor terug gezien? Noppes. Niks. Nada. Ze opereren na zesendertig jaar nog steeds in de marge.

Het hele verhaal bracht mij nog wel op een leuk zijstraatje. We schrijven het jaar 1991, we bevinden ons in Het Drieluik in Zaandam, alwaar die avond DeadHead zou laten zien dat er in Nederland maar één band bestaat die meer op Slayer lijkt dan Slayer. En daar komt Fabian. Fabian, de meeloper in zijn witte jasje, met die eeuwige 'ik hoor er eindelijk bij' grijns op zijn smoelwerk, Fabian die ik een paar jaar later voorbij zou lopen toen ik de Vrije Universiteit uit liep en hij erin… De DJ van Drieluik draaide een oud nummertje van KISS, getiteld 'C'mon And Love Me'. Fabian wilde stoer doen bij de doorgewinterde metalmeuk die van Drieluik half hun thuis hadden gemaakt, ik stond daar geloof ik ook bij. En Fabian liet zich ontvallen dat wat we aan het luisteren waren 'best wel kutmuziek was'. Dat heeft ie geweten. De hele avond hebben wij hem lopen jennen daarmee. Hey Fabi, zonder die kutmuziek kon jij niet naar Napalm Death luisteren! Hey Fabi, wist je dat de bassist van Napalm Death zichzelf aftrekt op KISS-albums? Helemaal niet waar, maar zo leuk om te zeggen… Daarna zijn we hem gaan lastigvallen over zijn witte sportjasje en dat die toch minstens zwart moest worden. De week erna kwam Fabian binnen in zwart leder. Je raadt het al: 'zwart leder is voor homo's'. Nee, leuk waren we niet, maar goed, dan moet je wel van de helden van weleer afblijven.

De film 'Anvil! The Story Of Anvil' (ow, die staat heel hoog op mijn verlanglijstje om te zien) laat eigenlijk het verhaal achter de schermen zien tussen twee vrienden, Steve 'Lips' Kudlow en Robb Reiner, die Anvil al zo'n beetje in de jaren zeventig zijn gestart. Met de eerste drie albums 'Hard 'N Heavy', 'Metal On Metal' en 'Forged In Fire' lijkt het eigenlijk niet fout te kunnen gaan, maar Anvil heeft gewoon een paar problemen: slecht management, te klein label en geen timing. Met het vierde album 'Backwaxed' gaat de band lichtelijk de mist in, ze proberen het commerciële pad op te gaan, en dat hadden ze gewoonweg niet moeten doen. Met 'Strength Of Steel' pakken ze het heavy werk wel weer op, maar daarna verloor ik de band uit het oog. Dat wil niet zeggen dat ANVIL uit het hart was, want die eerste drie albums staan te pronken in mijn verzameling en worden met regelmaat nog een keer op de MP3 speler geknald. Sterker nog: ik heb ze eigenhandig zitten remasteren, zodat ze een beetje meer volume hebben gekregen.

En dan komt er zo'n droplul die Anvil gaat uitmaken voor derderangs… Ophangen, aan zijn kloten. Echt waar: ANVIL is the shit. ANVIL beukt. ANVIL moet verdomme weer eens naar Nederland komen! Laten we beginnen met de film, daarna de band erachteraan! ANVIL, de helden van weleer spelen zichzelf weer in de kijker, en het wordt verdomme tijd dat die jongens een keer gaan doorbreken!


Wilmar schreef ook de volgende columns