Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Celtic Frost: A Dying God

Door: Wilmar op 12 oktober 2008

Op 9 april viel de legendarische Zwitserse metalband Celtic Frost uit elkaar. Redenen die gegeven werden in een officieel persbericht waren onder meer dat er een verwijdering had plaatsgevonden tussen de bandleden en dat die kloof onoverkomelijk is geworden. Maar meer informatie volgde niet. Er kwam een tweede persbericht van overgebleven bandleden Martin Eric Ain en Franco Sesa, waarin zij verklaarden Celtic Frost nog niet op te heffen, maar hoopten dat de meningsverschillen uitgesproken zouden worden. Tom Fischer begon echter een totaal nieuwe band, Triptykon, die zich in de voetsporen van Celtic Frost zal wagen. De line up die hij om zich heen verzameld heeft, is indrukwekkend: Reed St. Mark op drums, V. Santura op gitaar en de betrekkelijk onbekende Vanya Slay op bas. De eerste berichten van het album dat Triptykon gaat opnemen, zijn behoorlijk positief. Maar de vraag bleef, die S.O.D. zich ook al stelde in het nummer 'Celtic Frosted Flakes': Whatever happened to Celtic Frost?

Niet alleen liet Tom Fischer hier en daar wat doorschemeren in zijn blog of in postings op het Celtic Frost forum, de grootste eye-opener was de documentaire 'Celtic Frost: A Dying God' die op 14 november op de Zwitserse nationale televisie werd uitgezonden. Nu heb ik wat contacten opgedaan via het Celtic Frost forum, en nog geen drie dagen na de uitzending lag er een dvd in mijn brievenbus met de bewuste documentaire. Het was in principe een bloemlezing van de herstart van Celtic Frost, met hier en daar een terugblik naar de oude tijden. Ook 'Cold Lake' werd tot in den treurigheid besproken en Tom moest nogmaals door het stof om zich voor deze 'abomination' te verantwoorden. Maar de echte juweeltjes zijn de spaarzame momenten waarop de band Engels spreekt en je de documentaire feitelijk kunt verstaan. Want eerlijk is eerlijk: dat Zwitserse Duits klinkt meer als Italiaans in mijn oren…

En daar zien we al de eerste tekenen van erosie binnen de band. Tekenend is een scène waarin de band bespreekt of zij achter de Amerikaanse toernee van 2006 nog een drietal shows moeten spelen in Mexico. Tour-gitarist Anders Odden is resoluut in zijn oordeel: hij heeft gedaan wat van hem verwacht werd, en nu wilde hij gewoon naar huis. Tom Fischer verklaarde dat hij zo nodig muzikant wilde worden, en als het management er nog vijftig optredens achter zou plakken, dan zou hij ze spelen, hoe graag hij ook naar huis wilde. Het was echter drummer Franco Sesa die een heel ander geluid liet horen. Franco vond dat als dit zijn droom was, dat het dan meer weg had van een nachtmerrie. Hij kon Martin en Tom niet meer uitstaan en wilde gewoon even weg uit de negatieve sfeer die zij constant opriepen. En hier kwam een link naar boven met wat er op de blogs en het forum was beweerd: het was Franco Sesa die Celtic Frost ten gronde had gericht. Er waren hints: hij had een soort 'verraad' gepleegd op het podium, hij stelde allerlei vreemde eisen, hij dreigde op te stappen maar deed het vervolgens niet… Wat er werkelijk gebeurt is, zal waarschijnlijk in het midden liggen. Cruciaal voor mij was de discussie tussen Tom en Franco waarin Franco stelde dat 'Monotheist' geen nieuw publiek had getrokken, maar alleen fans van het eerste uur… De goede man had dan zeker stront in de ogen bij de optredens die gedaan zijn, want overal werd melding gemaakt van een gemeleerde opkomst: jong en oud publiek door elkaar die naar Frost kwamen kijken.

Jammer alleen is dat de stukken in het Zwitsers niet te verstaan zijn, want Sesa is een paar keer aan het woord gelaten, en ik had graag willen weten wat er gezegd werd. Hopelijk wordt dit nog een keer officieel uitgebracht, maar die kans is klein. Fischer wil niet dat Sesa, op het forum ook wel 'the choleric dwarf' genaamd, nog één cent verdiend aan materiaal dat Fischer geschreven heeft. Daarmee maakt hij een statement, maar benadeelt ook de fans. Soms zijn keuzes lastig te verantwoorden, maar ik begrijp zijn standpunt.

Celtic Frost was zeker 'a dying god'. Nog één keer tot leven gewekt voor een laatste stuiptrekking, maar wat voor een stuiptrekking. Ze zijn wat mij betreft op hun hoogtepunt gestopt met 'Monotheist'. En nu maar hopen dat Triptykon in de voetsporen van zijn machtige voorganger kan treden…


Wilmar schreef ook de volgende columns