Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Hoge verwachtingen

Door: Wilmar op 4 november 2008

Je ontkomt er niet aan: elke keer als een band aankondigt met een nieuw album bezig te zijn ga je toch anticiperen op wat er komen gaat: je hoopt dat het gaat lijken op dat ene album wat jou tot fan van deze band heeft gemaakt. In een aantal gevallen weet een band het resultaat zelfs te overtreffen, maar in de meeste gevallen kunnen bands niet meer tippen aan wat ze in vroeger dagen gemaakt hebben. En zo'n erfenis van een klassieker in je oeuvre kan bijzonder zwaar wegen. Zo zwaar dat sommige acts daardoor de pijp aan Maarten geven. En of Maarten daar nou zo blij mee moet zijn?

We schrijven tien april 2008. Wilmar start zijn computer op en pakt een kop koffie en gaat voordat hij de planningsprogramma's opent eerst even rustig op Blabbermouth kijken of er nog wat te roddelen valt. Zijn oog valt op de naam 'Tom Gabriel Fischer' met daarbij de tekst 'There is no turning back'. Ontsteltenis is wat daarop volgt: Fischer heeft Celtic Frost verlaten. Gezien mijn wetenschappelijke instelling en het feit dat Blabbermouth absoluut geen betrouwbare bron is, ga ik naar de officiële website van Celtic Frost om daar geconfronteerd te worden met het feit dat dit geen verlate één april grap is. Tom Fischer is uit Celtic Frost gestapt. Zo vlak voor Roadburn. Zo vlak voor de opvolger van hun magistrale 'Monotheist'-album. Zijn verklaring op zijn blog is minstens zo enigmatisch als de persoon zelf. Celtic Frost bestaat uit drie individuen waarvan hij er slechts één was. Met andere woorden: ze konden het niet eens worden over de muzikale koers. De opvolger moest duisterder, harder en experimenteler worden, maar blijkbaar hadden Martin Ain en Franco Sesa daar andere ideeën over. Het is dan jammer dat het zover moet komen, en dat zo'n unieke band daardoor uit elkaar moet vallen. Maar dit staat niet op zichzelf.

Laten we het eens hebben over Metallica: nu trekken we pas een beerput open! Om heel eerlijk te zijn: sinds 'And Justice For All' heb ik geen Metallica album meer aangeraakt. 'The Black Album'? Ik vond het drie keer niks. Metallica, de band die altijd had gezworen nooit commercieel te worden, had het grote geld geroken. Een videoclip zou nooit door Metallica worden uitgebracht, en de knieval met 'One' had ons al moeten waarschuwen… Maar goed, verstand op nul en bankrekening op oneindig, en de triomftocht langs mensen die Metallica daarvoor geen blik waardig hadden getoond was begonnen. Vervolgens ging Metallica zich laten knippen, make up gebruiken en gingen ze helemaal de Lenny Kravitz-kant op met 'Load' en het aftrekselalbum 'Re-Load'. Ik volgde het allemaal niet meer tot het punt dat ze bekend maakten weer een heavy album te maken. Het resultaat kennen we allemaal als 'St. Anger'. Over die drumsound is behoorlijk wat geschreven. Over het hele album is behoorlijk wat geschreven. Was dit Metallica? Hele discussies barstten los op het internet, zelfs 'celebrities' als Alex Skolnick mengden zich in de strijd. 'St. Anger' was de teleurstelling van het jaar 2003. En erger nog: bij de cd kreeg je een dvd waarin het album in de oefenruimte werd opgevoerd, en die klonk nog beter dan de cd zelf! Nu is Metallica al geruime tijd met Rick Rubin in de studio bezig, en de anticipatie op het nieuwe album is enorm. Zowel positief als negatief. De geluiden zijn dat de band zich heeft laten beïnvloeden door de sound van 'Master Of Puppets' en 'Ride The Lightning', maar dat er wel het 'moderne' Metallica sausje eroverheen gegooid wordt. Op de vele optredens die de band gespeeld heeft, waren al nummers te horen onder de titel 'The New Song', maar om nu te zeggen dat het een indruk geeft van de koers van het nieuwe album?

Maar goed: vorige maand heb je de onvrede kunnen lezen van collega Menno over de nieuwe koers die Cryptopsy is gaan varen. Als je de reacties van de band zelf leest dan begrijpen ze niet waarom hun fans zo tegen dit album zijn. Tja, dan krijg je toch weer te maken met die anticipatie: je staat voor een bepaalde stijl en dan moet je niet radicaal die stijl gaan omgooien. Dat werkt in sommige gevallen, zoals bijvoorbeeld voor Celtic Frost met 'Into The Pandemonium', maar het kan net zo goed keihard tegen je werken, zoals bij dezelfde Celtic Frost met 'Cold Lake'. Heeft het dan nog zin om je te 'verheugen' op iets? Het probleem met 'verheugen' is dat het eindresultaat nooit zo goed is dat je er tevreden mee bent. De laatste Manilla Road is na herhaaldelijk beluisteren ook niet het album wat ik gehoopt had. De Hellhammer demo's zijn ook niet zo kwalitatief geweldig als ik had gehoopt. Kortom: kwaliteit is een rekbaar begrip en 'beauty is in the eye of the beholder'.

Ik anticipeer dus maar niet meer op komende releases. Misschien dat ik dan weer eens een keer echt verrast wordt door een cd, zoals dat in de jaren tachtig bijna wekelijks gebeurde. Want de ontsteltenis die ik voelde over het uit elkaar vallen van Celtic Frost was dezelfde als toen ik voor het eerst de saffier in de groeven van 'To Mega Therion' drukte. Of in die van 'Seven Churches'. Of van 'Altars of Madness'. Of 'Lost Paradise'. 'Epicus Doomicus Metallicus'. 'Kill 'Em All'. 'Melissa'. 'Into The Pandemonium'. 'Deicide'. 'Frizzle Fry'. 'Mr. Bungle'. 'King For A Day…Fool For A Lifetime'…

Wilmar schreef ook de volgende columns