Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Metal is bijzaak

Door: Tormentor Erich op 12 januari 2006

Hoogerheide.

Als mensen mij vragen wat het is dat mij zo aan metal verbindt dan is het antwoord altijd: metal is zoals het leven, het is mijn steun in de rug bij alles wat je meemaakt. Als ik vrolijk ben zet ik een lekker snel plaatje op, als ik somber ben is langzamere, donkere metal een mooie manier om even weg te duiken. Er zijn momenten in het leven waarbij je de juiste afleiding en of steun nodig hebt, en die afleiding c.q. steun vind ik altijd weer terug bij bepaalde metal albums.

Deze avond (1 december 2006) is echter alles anders. Er is vandaag een acht jarig jochie op klaarlichte dag, op school, op brutale wijze om het leven gebracht door een of andere volstrekt idiote volwassene. Dit alles is bij mij drie straten verderop gebeurd. Drie straten bij ons veilige thuis vandaan! Ik heb zelf drie kids die ook in Hoogerheide naar de basisschool gaan. Nee, niet die basisschool waar deze ramp zich heeft afgespeeld, maar wel weer vier straten verderop. Stel je voor dat die imbeciel (en deze uitdrukking is natuurlijk te licht) de school van mijn kinderen had uitgezocht voor zijn daad… de gruwel en nachtmerrie voor elke ouder. Maar goed, ik mag me gelukkig prijzen dat dit niet zo is geweest. En dus zit ik verslagen en vol met waarom vragen thuis. En zoals altijd probeer ik tot rust te komen middels muziek. Maar als ik nu naar mijn collectie tuur durf ik niks op te zetten. Welke band of welk album kan mij nu kalmeren?

Zonder erbij na te denken flitst er van alles door mijn hoofd dat ineens een bijzondere wansmaak heeft. Black Sabbath? Ik moet gelijk denken aan 'Children Of the Grave'. Maiden? Zongen die niet in 'Run To The Hills' over “killing the children and destroying the old”? Zelfs mijn favoriete Kreator raast door mijn hoofd met de tekstregel “the innocence die first' (uit: 'When The Sun Turns Black'). Marduk kan misschien mijn woede weergeven, maar als ik dan naar de hoes van 'Plague Angel' kijk dan zie in een standbeeld van een gestorven moeder met kind, hoe treffend. Death Angel heeft hun laatste album opgedragen aan een gestorven familie lid, maar om nu eens even lekker uit mijn bol te gaan op de wereld riffs van 'The Art Of Dying'? Nee, vandaag niet. Gewone hardrock dan? Nee, want Picture en Hammerfall schieten me te binnen met 'Eternal Dark'. Wie zal 'the eternal light' zien? Het onschuldige jongetje? En gaat de dader dan naar het 'Eternal Dark'toe? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

En ik weet het, ik noem mezelf als recensist Tormentor. Maar de pure betekenis van dat woord valt zelfs bij mij verkeerd op deze avond. Ik kan er niks aan doen, maar er is geen geruststelling via metal voor mij op dit moment.

En ja, de eeuwige twijfel of er een god is (hoe relevant aan zoveel metal albums) laait inwendig ook nu weer op. Als hij er is, waarom dan dit slachtoffer?

Op een avond als deze komt dan ook het besef dat metal soms echt alleen maar bijzaak is. Op een avond als deze kan ik alleen maar lachen over al die discussies die ook zo vaak te volgen zijn in de lezersbrieven rubriek, want het maakt echt niet uit dat de een iets kut vindt en de ander daar niet tegen kan, op een avond als deze telt dat allemaal niet. Metal is soms bijzaak, hoe moeilijk dat ook lijkt.

En ja, ik weet ook wel dat het leven doorgaat en dat ik na een tijd weer in opperbeste stemming 'Reign In Blood', 'Pleasure To Kill' en noem maar op sta te schreeuwen, maar nu even niet.

Tormentor Erich schreef ook de volgende columns