Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Van Halen – What happened?

Door: Winston op 10 januari 2006

Onlangs werd er op een forum van een fansite de algemene vraag gesteld van wat nou het meest perfecte album is. Natuurlijk zijn er dan talloze kandidaten die zich dan in je hoofd verdringen maar toch kom ik altijd uit op het debuutalbum van Van Halen. Dit album is gewoon helemaal af, van begin tot eind. Alle albums die de band daarna maakte met David Lee Roth, want met Sammy Hagar en Gary Cherone werd het toch een andere band, kunnen zich simpelweg niet meten met Van Halen I.

Van Halen werd een sensatie in Amerika in de jaren tachtig en veroverde daarna moeiteloos de hele wereld. Natuurlijk door Roth die het begrip frontman eigenhandig opnieuw definieerde maar zeker ook door de combinatie van Eddie van Halen's zeer herkenbare gitaarspel, het degelijke baswerk van Michael Anthony (vergeet zijn backing vocals niet) en het energieke drummen van Alex van Halen. Van Halen kende ook na de Roth periode zeer grote successen en groeide muzikaal door het inlijven van Hagar halverwege de jaren tachtig. Dat hield men nog lang vol maar toen ook de 'red rocker' het veld moest ruimen begon het huis Van Halen te kraken.

Een rare situatie volgde nog want wie verscheen er ineens op het podium met de drie muzikanten van een MTV Awards uitreiking? David Lee Roth… een reünie werd dan ook verwacht maar dat werd door Eddie en Alex heftig ontkend. Later bleek dat Roth zich nogal voorbarig had geuit in de pers en de broers hadden er al meteen weer tabak van, ondanks een paar nummers die ze met Roth opnamen voor een verzamelalbum. Ook werd er nog een vrij krampachtige derde versie van de band gebracht; Extreme zanger Gary Cherone mocht eigenlijk alleen maar Sammy Hagar imiteren op het op zich niet eens echt slechte 'III' album maar toen Alex van Halen geblesseerd raakte tijdens de Europese tour, waarin Van Halen op Bospop zou staan nota bene, kwam ook aan dat avontuur een einde.

Toen was er ineens het nieuws dat Eddie een kankergezwel in zijn tong had en brak een onzekere tijd aan. Maar Eddie herstelde en zowaar, er werd een comeback van Van Hagar, zoals de tweede versie van Van Halen ook wel genoemd werd, aangekondigd. Een nieuw verzamelalbum werd gemaakt, met drie nieuwe nummers waarop Hagar zingt. Tevens werd er een Amerikaanse tour aangekondigd met een uitloop naar Europa in 2004. Maar tijdens die tour ging het definitief mis. De kaartjes bleken schofterig duur en Eddie van Halen bleek zijn drankverslaving nog steeds niet de baas en frustreerde menig concert daarmee. Sammy Hagar en Michael Anthony diende de contractuele verplichtingen van de Amerikaanse tour professioneel uit en verlieten daarna opgelucht het zinkende schip. Hagar was al die tijd met zijn eigen band The Waborita's blijven touren en ontving Anthony regelmatig als vaste gast tijdens zijn concerten. Dit liep uit tot een soort Van Halen coverband die onder de leuk gevonden naam The Other Half het enthousiaste publiek een flink aantal krakers voorschotelden. En die andere helft dan? Tja, van Alex van Halen hoort nooit iemand iets, dus zal thuis wel gelukkig zijn in zijn geldpakhuis maar Eddie is behoorlijk van het pad af. Met adult movie regisseur Michael Ninn is hij een samenwerking aangegaan maar wat dat behoudens twee vage instrumentale nummers precies moet worden is niet echt duidelijk. Eddie's zoon, Wolfgang van Halen, schijnt naar zijn vaders zeggen een zeer getalenteerd muzikant te zijn en het volgende project zal een album zijn met de nu drie van Halens, aldus Eddie. Terwijl heel Amerika al jaren hunkert naar een reünie van de originele line up blijft Eddie het kinderachtig uit de weg gaan. Dan wel, dan weer niet. Dan is Roth een eikel, dan wil ie best om de tafel. Het meest frappante is wel dat Eddie kwaad is op Michael Anthony omdat deze in de band bij Hagar is gaan spelen. In de pers anno 2006 laat hij zich uit over Anthony op een manier dat een rare kronkel vermoedt in van Halens' hoofd. En dat terwijl Anthony zelf besloten had om akkoord te gaan met een veel kleiner deel van het reüniegeld in 2004 om de band Van Halen zo origineel mogelijk te houden. Het idee dat er een Van Halen zou touren met een willekeurig andere bassist ging hem toch te na aan het hart. Prijzenswaardig.

Dat een legende als Eddie van Halen zo afschuwelijk met zijn band omgaat is echt tragisch en verdrietig. In mijn ogen is elke toekomstige reïncarnatie van de band nu al grotendeels verpest of Eddie moet wakker worden uit zijn psychose en beseffen dat Van Halen als band dit niet verdiend heeft. En dan is er nog steeds dat perfecte album; Van Halen I. Zomaar wat knallers: 'Eruption', 'You Really Got Me', 'Atomic Punk', 'Ice Cream Man' en natuurlijk 'Ain't Talkin' 'Bout Love'. Als ik het album opzet draai ik het helemaal en bij afwezigheid van de buren gaat het hard. Al airguitarend en meezingend geniet ik van de pure energie die dat album nog steeds biedt. Ik hoop maar dat Eddie dat ook nog eens zal beseffen en weer terug op aarde komt.

Zo, mijn hart gelucht en ik druk nog maar eens op 'play'…

Winston schreef ook de volgende columns