Listen live to Radio Arrow Classic Rock

De tragiek van een oude rocker.

Door: Jack The Jester op 10 januari 2006

Al jarenlang worden rockers geassocieerd met stereotiep gedrag en dito kleding. De rocker heeft bij voorkeur lang haar, zwarte kleding en een ongeschoren kinnebak. Hij lust bier zoals een poes zijn melk en rookt bij voorkeur zware shag afgewisseld of aangevuld met een flinke dosis geestverruimende middelen. Het lichaam is rijkelijk versiert met tatoeages waarin doodshoofden, motoren en naakten vrouwen een telkens terugkerend thematiek is. Dit zijn vooroordelen waarin hele volksstammen geloven maar waarin alleen een kleine groep aan voldoen. Natuurlijk is het waar dat veel personen aan dit beeld willen voldoen. Niet alleen maken ze op die manier kenbaar wat hun voorkeur en levenstijl is maar ook worden ze zichtbaar en herkenbaar voor hun eigen groep.

Helaas, na een bepaalde leeftijd wordt het lastiger om aan dat gecreëerde beeld te voldoen. De altijd wapperende manen worden door de natuur vervangen door een alsmaar uitbreidende vleespet en de eens zo scherpe ogen vervalen in troebel glas wat alleen nog gecorrigeerd kan worden door een bril met designer montuur. Dit heeft direct invloed op het headbangen want je kan ten eerste niet meer schudden met je lange lokken en het is vervelend als je elke keer na twee hoofdknikken je bril moet oprapen tussen stampende kisten. Ook de rest van het lichaam ondergaat een verandering, de alsmaar uitdijende buik is toch een aardig gewicht om mee te zeulen, en twee uur lang blootgesteld worden aan meer dan 120 decibel is uitermate vermoeiend en doet wat met je irritatie grens.

De oude rocker wordt meer een genieter. Meestal kan je die vinden meer achterin de zaal, rustig genietend van de muziek met een biertje in zijn hand. Soms zelfs converserend met mede 'old timers' over vroeger. Over de periode dat de halve rockende maatschappij nog rondliep in een spandex broek (voor de onwetende onder ons, een maillot voor mannen), en zangers en bandleden rondliepen met make-up en een haarstylist in dienst handen. Iedereen was voorzien van een polsband met spijkers en een lederen jas of spijkerjas volbehangen met logo's was verplichte overkleding. De oudere rocker kan aan bovenstaand beeld niet meer voldoen, ook al is hij van binnen niet veranderd en is zijn denkbeeld en levenswijze grotendeels intact gebleven, het krijgt iets zieligs als hij zich nu gaat hijsen in een spandex broek, armbanden met spijkers en een bandana om zijn kale schedel te verbergen. Wel kweekt hij in de overgangsfase een baard die meestal geknipt wordt in een duivelse sik of in model ringbaard (in de volksmond pratende kut genoemd).

Natuurlijk zijn er nog steeds mensen die dat doen, dat zijn rockers voor een uur, de wannabee's. Die gaan helemaal voorbij aan de rebelse ideologie die aan de grondslag ligt van de rock. Het is tenslotte niet alleen een uiting maar een levenswijze en dat kan je tijdelijk verdoezelen met kleding maar door het gedrag vallen ze door de mand. Ik zal een klein voorbeeld geven over dat gedrag. Vroeger stond ik altijd vooraan bij het podium, later noemde ze dat arena en tegenwoordig 'de pit'. In de pit kan het er behoorlijk hectisch aan toegaan. Opgezweept door de muziek gaat het lichaam zijn eigen gang en maakt oncontroleerbare bewegingen alle kanten op. Aangezien nog honderd gasten dezelfde spastische bewegingen maken is het één grote botsende massa. Het motto lijkt ook te zijn 'als je geen blauwe plekken hebt dan ben je niet in de pit geweest'. De verdraagzaamheid bij de rockers is enorm. Iedereen heeft dezelfde mentaliteit en ze vinden alles prachtig. Totdat er en wannabee tussen gaat staan, deze heeft er geen problemen mee om zelf als een dolle stier rond te springen maar kan het niet verdragen om zelf af en toe een elleboog, knie of hoofd te incasseren. Als er ooit rottigheid ontstaat tussen rockers onderling komt het door deze groep intolerante aanhangsels die pretenderen iets te zijn maar daar niet aan kunnen voldoen.

Is de oude rocker nu afgeschreven? Nee. Alleen de jonge rockers herkennen de oude rocker niet meer in één keer, dit duurt iets langer. Als er eenmaal weer contact gelegd is blijkt de oude rocker een bron van informatie en anekdotes. De door de jonge rocker verafgode band uit het verleden blijkt door de oude rocker vaak bezocht te zijn. Namen en datums zijn opgeslagen in zijn geestelijke database en gebeurtenissen staan als beelden in zijn geheugen gegrift. Nachtenlang kan er gepraat worden over, en geluisterd worden naar, rock muziek. Levensfilosofieën worden uitgewisseld en pijpjes bier en reevers gaan van hand naar hand. Dit is de manier waarop de jonge generatie de oude aflost en de rock zichzelf in stand houdt. Alleen de standvastige oude rocker weigert zich erbij neer te leggen en predikt zijn gedachtegoed als recensent, redacteur of columnist in een veelbelezen internet magazine.

Jack The Jester schreef ook de volgende columns