Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Cultureel erfgoed

Door: Patrick op 17 mei 2006

En nu heb ik er echt meer en meer dan genoeg van en is de tijd gekomen dat ik het gepeupel dat wel eens een metal concert bezoekt eens grondig ga heropvoeden! Normaal ben ik echt niet zo een zedenprediker en heb ik tolerantie en begrip voor een ander echt hoog in het vaandel staan, maar dit kan echt niet langer zo! Maanden- en maandenlang erger ik me er bont en blauw aan en het is dat al dat gezeik over 'being true' me er tot nu toe van weerhouden heeft, maar dat wat ik de afgelopen weken weer voorbij heb zien komen tijdens diverse live concerten, tergt echt elk verbeeldingsvermogen en greintje geduld dat een fatsoenlijke metalhead in zijn schuddende koppie heeft! En dus laat een deel van concertminnend Nederland me geen keuze en word ik min of meer gedwongen de moraalridder te gaan spelen. Wapenuitrusting aan om een ieder die me vanaf nu tegenspreekt onberispelijk en rücksichtslos een koppie kleiner te maken!

Wat is er aan de hand? De jeugd weet zich niet meer te gedragen tijdens een metal concert en de meest frivole, vernieuwende bewegingen worden tevoorschijn getoverd. Met volslagen verbijstering en in staat van totale ontreddering zie ik kids nauwelijks verder komen dan het in de lucht steken van hun handen. De met gothic kettinkjes behangen polsjes worden meebewogen op het ritme van de muziek en een gedeelte weet er zowaar het alom bekende 'horns up' teken bij te maken. En wat moet ik dan wel niet denken van dat dartele op-en-neer gespring? Hallo, je staat niet in Ahoy volledig uit je dak te gaan bij Kabouter Plop of Samson en Gert! Slik op tijd je Ritalin of ga ergens anders je cursus 'how to become a trampoline' in de praktijk brengen!

Een pit beginnen lukt nog wel. Er één langere tijd volhouden is een tweede; maar ik wil dat voor één keer nog wel door de vingers zien. Waar is echter de tijd gebleven dat er in een pit nog respect voor een ander was en er niet slechts barbaars aan eigen belang gedacht werd? Stompend, lomp om zich heen zwaaiend en wild schoppend wordt alles dat binnen hand- of beenbereik komt, meedogenloos en direct tegen de vlakte gewerkt. Blauwe plekken worden als trots aandenken gekoesterd. Laat staan wat bloedende lippen en gapende hoofdwonden dan wel niet voor kult status moeten hebben. Stagediven kunnen veel (hardcore) kids nog wel en de salto die er af en toe bij gepaard gaat, maakt het wel lekker heftig. Maar kan iemand mij vertellen wat de bedoeling is van de 'feet first' (men neme een aanloop en springen met de voeten vooruit het publiek in)? Doet iemand dat nou echt met de bedoeling iemand van letsel te voorzien of misschien zelfs wel knock-out te kicken? En de 'head walk' (je springt niet van het podium, maar loopt over de hoofden van de mensen onder je) is wat mij betreft ook uit den boze. Als je zo graag je agressie en/of frustratie kwijt wil, loop dan lekker zonder enige reserve en vorm van schaamte voluit met je kop tegen de muur. Haal vervolgens een emmer met een sopje en sponsje, schrob je eigen bloed van de muur en niemand die last van je heeft gehad.

Geloof me, dit is slechts een snelle greep uit het arsenaal aan onmogelijke zaken. Wat is er in hemelsnaam overgebleven van het muzikale metal erfgoed ontwikkeld door de metalheads uit de jaren tachtig? Wordt er dan niemand meer het headbangen bijgebracht? Het gaat hier tenslotte om het overdragen van cultureel erfgoed en als het aan al die jongelui ligt is de kunst van 'being a metalhead' straks voorgoed verdwenen en kan mijn dochter het alleen nog van haar eigen pa en zijn vriend(inn)en leren.

Om dingen uit te kunnen voeren, moet het je natuurlijk wel aangeleerd worden. En waar kan dat beter dan op school? Dat er iets structureel mis met het muziekonderwijs op de scholen is geen nieuwtje. Maar kun je het de muziekdocenten wel kwalijk nemen dat de jeugd niet meer weet hoe ze moeten headbangen of een fatsoenlijke pit moeten bouwen? Die lui komen zelf niet verder dan het luisteren van 'Hotel California' van The Eagles of het oeverloos spelen van 'Yesterday' (moet ik nou ook nog gaan vertellen van wie dat nummer is?). En dat wat je zelf niet beheerst, kun je ook niet overdragen! Het wordt dus tijd dat ze op het Ministerie van Onderwijs wakker worden geschut en Maria van der Hoeven en handlangers hun werk nu eens serieus gaan nemen. Misschien dat Jan-Peter van Ellende nog wat kan bijdragen. Nu hij zijn imago na zijn beruchte skate actie nog wel meer zal willen verjongen, komt hij er niet onderuit zijn muzikale interesses en grenzen te verleggen. Maar aangezien JP niet verder komt dan "Ik heb mijn best gedaan toch jongens?" is het ijdele hoop vanuit die hoek iets te verwachten. En dus is het de hoogste tijd de handen zelf uit de mouwen te steken en ik vertel daarom nog één keer hoe je het wel moet doen!

Zoek een plaatsje in de zaal op waar je een beetje ruimte om je heen hebt; je wilt ten slotte toch niet degene vlak voor je een kopstoot geven, waarmee je een gigantische matpartij ontlokt. Probeer bij voorkeur zo dicht mogelijk bij het podium te komen. Wees wel voorbereid op een ratjetoe van grote hoeveelheden haar dat alle kanten opvliegt. Probeer met je hoofd een zo wijd mogelijke beweging te maken op de maat van de muziek. Dus smijt dat hoofd van je in je nek en dan weer zo rap mogelijk richting je borst. Of beweeg je hoofd opzij en draai er rap rondjes mee. Het gaat er vooral om de beweging zo groot mogelijk te maken. Probeer in het begin nou niet meteen het tempo van het baspedaal van de drum bij te houden, want dat gaat je geheid opbreken. Als je dicht bij het podium staat, wees er dan op voorbereid dat er 'plotsklaps' mensen uit de lucht kunnen vallen. Vooral bij de hardere bands wil het nog wel eens voorkomen. Er zijn nou eenmaal mensen die het leuk vinden om op het podium te klimmen, daar wat rond te springen en er dan een duik vanaf te nemen. Je kunt het natuurlijk zelf ook eens doen. En maak je geen zorgen; de mensen onder je zullen je waarschijnlijk wel opvangen! Als de spierpijn begint toe te slaan (nooit geweten dat er zoveel spieren in je nek zitten?) of als je onverhoopt toch wat blauwe plekken hebt opgelopen, (ik zei toch, niet te dicht bij een ander gaan staan), kun je het strijdtoneel altijd weer verlaten. Dat kan met hulp van de security, door je door de massa heen te wringen of als je zo snel mogelijk tussen de kluwen deinend haar weg wilt is één van de 'ontsnappingsmogelijkheden' het crowd surfen.

O ja … er wordt wel gezegd dat te veel headbangen schadelijk voor je hersenen zou kunnen zijn. Dus eh … dan weet je meteen hoe het komt wanneer je denkt dat ik continu nonsens uitkraam en waarom ik geen enkele verantwoording op me wil en kan nemen voor de gevolgen als jij bovenstaande instructies niet precies zo uitvoert. Overigens ook niet als je je wel aan de door mij zo zorgvuldig omschreven aanwijzingen houdt.

Vanaf nu weet dus iedereen wel hoe het MOET en ik wil al dat frivole gedoe niet meer zien! En begin nou niet te zeiken dat het toch moet kunnen je op een originele manier te onderscheiden. Neem nou dat armpje in de lucht; wat nou origineel? Hoezo “daarmee onderscheiden we ons alleen maar”? Is het niet al meer dan genoeg dat groeperingen als rechts radicale skinheads en nertsen loslatende milieuactivisten zich al willen onderscheiden? Hirschi Ali dacht zich ook te onderscheiden door de waarheid een ietwat gedraaide kleur mee te geven toen ze Nederland binnen kwam. Met als resultaat dat ze na jaren alsnog hals over kop het land uit 'vlucht' naar een soort van hedendaagse inquisitie in New York. Als je dat als je voorbeelden wilt hebben …

Deze Lord of Metal heeft zijn strijdhelm en volledige wapenuitrusting in staat van uiterste paraatheid gebracht en is er klaar voor een deel van metal minded Nederland te her opvoeden. Het hoorngeschal en wapengekletter klinken al in de verte … the battle is on!

Patrick schreef ook de volgende columns