Listen live to Radio Arrow Classic Rock

De reunie van het succes?

Door: Fons op 22 november 2005

Het reünievirus tierde de afgelopen jaren weer welig om zich heen, het leek zo langzamerhand wel een hype te worden, al die bandjes die het, in navolging van inmiddels vele anderen, het nog één keer wilden proberen. Terugkijkend op het aflopende jaar blijken de meeste reünies weinig succesvol en/of niet van een lang leven beschoren te zijn. Bands als Candlemass en Obituary, die met aardige albums aankwamen, maar die geen duimbreed van hun specifieke stijl van weleer afweken, waardoor er enigszins het 'mosterd na de maaltijd'-gevoel overheerste. Death Angel dat met 'The Art Of Dying' liet zien dat er nog rek in hun stijl zit, maar waarbij een groot deel van het songmateriaal toch wat tegenviel, en Exodus die wel sterke produkten afleverden, maar er inmiddels zoveel mensen de band weer verlieten, dat overblijver Gary Holt een compleet nieuwe band om zich heen moest formeren.

Wat te denken van Dynamo Open Air, met al hun jaren tachtig klassiekers? Zelfs Laaz Rockit had de reuma uit hun inmiddels gerimpelde vingers laten kraken, om een respectabel optreden te geven en ook Anthrax toonde, met de groeten aan John Bush, zich van haar beste kant en betaalde Joey Belladonna aardig wat dollars om oude glorie weer te laten herrijzen. Of Testament, dat gitarist Alex Skolnick uit een of andere jazzkelder moest slepen, en hem speciaal voor de gelegenheid een distortion pedaal kocht zodat ie weer kon meedoen. Maar er kwam geen hond kijken! Ja, 4000 man, maar dat is peanuts als je denkt dat er een maand later wel 50000 man op Fields Of Rock lopen gek te doen. Het publiek ziet dus blijkbaar ook weinig in de wederopstandingen van hun oude helden en geeft haar duurverdiende geld liever uit aan de helden van vandaag en morgen.

Waarom is er dan toch de drang om het nog eens te proberen? Heeft de betreffende band nog zoveel inspiratie en wil het die laten horen aan het grote publiek? Ja, natuurlijk, maar luisterend naar het merendeel van de reünie albums laat feitelijk horen dat er tijdens het song schrijven alleen maar oude koeien uit de sloot zijn gehaald. De band wil snel weer op het niveau (of liefst nog hoger) raken als in haar hoogtijdagen, en zal daarom wel drie keer nadenken voordat men aan een album begint te werken dat afwijkt van het vertrouwde geluid van weleer. Door dit soort factoren speelt een band op veilig, waardoor men in herhaling valt (Obituary) of men krijgt te maken met dezelfde problemen, waardoor het toendertijd ook al misging (Exodus, Death Angel). Muzikanten van deze bands zijn ook al lang niet meer de jonge honden van toen, die overal tegenaan schopten, en er hun hobby van maakten om te shockeren, te innoveren en te creëren. Nee, deze mannen zijn in de loop der jaren brave huisvaders geworden, met een gezin en een verantwoordelijke baan, die het niet toelaten dat er drie keer per jaar met de band om de wereld heen gereisd kan worden, of die een overwintering in een opname studio toestaan.

Geld? O ja!! Zeker een heel belangrijke factor. Platenlabels staan keurig in de rij om middels uitgebreide promotie campagnes de zoveelste helden van vroeger te introduceren. Het publiek hapt gretig toe, zou je denken. Dat blijkt in de praktijk wel mee te vallen. Natuurlijk, Kiss, en Black Sabbath waren natuurlijk een goudmijn, Queen ook. Ik sprak een tijd geleden, net voor het Queen concert in Nederland, met een grote Queen fan, en vroeg hem of hij er ook heen ging. "Nee, natuurlijk niet", was zijn antwoord, "John Deacon gaat toch ook niet!". In mijn ogen was Brian May altijd een ras muzikant, met het muzikale hart op de juiste plaats, maar wat heeft die kerel zijn integriteit snel verloren, zeg. Hij heeft natuurlijk het volste recht om zijn eigen nummers te spelen, maar in Gods naam, doe het dan onder een andere naam, en maak er wat club amusement van! Black Sabbath dan. "Ozzy hoeft het toch niet meer voor het geld te doen?", hoor ik u zeggen? Nee, hij niet, maar ik denk dat Iommi, Butler en Ward maar wat graag hun spaarpot leegmaakten om suikeroompje Osbourne voor enkele jaren vast te leggen, zodat hij in zijn eentje, door wat spastisch op en neer te springen op het podium, de pensioentjes van de drie heren kon veilig stellen. En Kiss? Die hebben elk jaar een reünie, en als de zaken echt slecht gaan kunnen ze nog altijd opnieuw, net als toen, hun maskers afdoen. De kleintjes van vroeger zullen het echter met aanmerkelijk minder geld moeten doen, en mogen vaak al blij zijn als ze uit de onkosten raken. De magie van vroeger is weg. Veel bands stonden er in jaren tachtig precies op het juiste moment. Kijk maar naar Europe, dat in 1986 op de vooravond van een wereldwijde rock revival nietsvermoedend een singeltje uitbracht. We weten allemaal wat er daarna met de band gebeurde. Europe is inmiddels weer bij elkaar, het come-back album is aardig, maar het zal nog niet één procent van het 'Final Countdown' album verkopen. Over een eventuele hitsingle nog maar te zwijgen.

Heeft er dan geen enkele reünie plaatsgevonden zonder een wrang bijsmaakje? Ja zeker wel! Wat te denken van Tesla, die met de toepasselijke titel 'Into The Now' een uitstekend hedendaags come-back album uitbrachten. Of Agent Steel, dat bezig is aan het alweer derde album sinds de heroprichting. Zonder oerlid John Cyriis maakte men sinds de heroprichting in 1999 enkele sterke albums, die worden gepromoot in kleine zaaltjes, werkt men als paarden, en teert de band niet op vergane glorie. En natuurlijk Accept en Twisted Sister, die van te voren al aankondigden enkel en alleen op wat festivals te willen spelen, “voor de kat haar kut”, zoals ze zelf zeggen, en natuurlijk voor wat extra vakantiegeld. Dee Snider zei het al: "We maken zéker geen nieuw album, daar zit toch geen hond op te wachten, de mensen komen alleen maar om onze oude hits te horen". Kijk, daar dwing je respect mee af! Dat zijn ze wel zo'n beetje. Een magere oogst als je het mij vraagt.

Moeten we niet stilaan concluderen dat een reünie er op papier, vanuit nostalgisch oogpunt, zeer aantrekkelijk uitziet, maar in de praktijk nauwelijks potten zal breken? Het lijkt erop dat het gros van de heropgerichte bands al na een jaar of twee de gitaar weer in de wilgen hangt, en er enkel maar een paar bands daadwerkelijk iets toe kunnen voegen aan hun eigen repertoire, en, nog belangrijker en nóg zeldzamer, een toegevoegde waarde zijn voor de hedendaagse rock scène. Het publiek laat het allemaal gelaten op zich afkomen, de veertigers voelen zich voor één dag weer twintig, en de twintigers kijken eens bedenkelijk om zich heen, halen de schouders op en besluiten dan maar kaartjes voor System Of A Down te gaan kopen.

Fons schreef ook de volgende columns