Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Mike Portnoy en Boris Dittrich

Door: Ferdi op 19 april 2005

Er was een tijd dat D66 een progressieve politieke partij was. Om precies te zijn was dat 39 jaar geleden. In tussentijd zijn bewindslieden gekomen en gegaan en is de wereld twintig keer veranderd. De partij is echter blijven rijden op dezelfde stokpaardjes als voorheen. Dat terwijl andere gesjeesde politici van nieuwere partijen in een veel hoger tempo langs kwamen galopperen. Het maakt D66 inmiddels geen vooruitstrevende partij meer, maar een groep stoïcijns achteruitkijkende politici die al veertig jaar lang niet doorheeft dat er niemand zit te wachten op een gekozen burgemeester. Prima voer voor de cabaretiers, maar ook niet meer dan dat.

In de metal zie je hetzelfde gebeuren. Bands worden opgericht, definiëren hun stijl en berusten zichzelf vervolgens in het door hun gekozen format. Het creatieve proces wordt daarmee gereduceerd tot een herhalingsoefening, nauwelijks nog gespekt door enige vernieuwingsdrang. Logisch. Immers, Een band die zich echt ontwikkelt, wordt tegenwoordig afgemaakt door een leger anonieme forumridders op het internet. Durf is pure commerciële zelfmoord in een tijd waarin cd-verkopen sneller dalen dan een erectie onder een ijskoude douche.

Binnenkort komt Dream Theater met een nieuwe plaat genaamd 'Octavarium'. Vol trots wist drummer Mike Portnoy te melden dat het kleinood wederom volledig in de studio is geschreven en ingespeeld. Ik vraag me af of dat een zegening is. Immers, de band klinkt al vier cd's lang alsof ze in de studio riffje na riffje en solo na solo copy/pasten, om na een weekje het opnameprogramma ProTools op standje 'afmixen' te zetten. Cd ingeblikt, de band kan weer aan het werk voor hun zoveelste side-project. Immers, de leden van DT hebben nog altijd evenveel schnabbels als Cradle Of Filth t-shirts heeft.

Van mij mogen ze. Alleen is het jammer, dat de zeventig minuten improvisatiemetal die de band met tweejaarlijkse intervallen uitpoept nog steeds als prog wordt gezien. De tijd dat Dream Theater met 'Images And Words' een compleet nieuw geluid schiep, is lang voorbij. Een herhalingsoefening – technischer, maar saaier - is al wat volgde. En het is niet alleen Dream Theater, want datzelfde kan over heel wat andere soortgelijke bands gezegd worden. Het prog-genre is anno 2005 gevangen in haar eigen kaders. Echte vooruitgang wordt door bands als Spocks Beard, Flower Kings en Dream Theater al lang niet meer geboekt.

Want ingewikkeld is nog geen vooruitgang en techniek is nog niet per sé grensverleggend. Uiteraard is het knap dat je je vingers in de kronkels op het fretboard kan leggen, maar tien jaar lang varianten op hetzelfde truukje is al lang niet progressief meer. Het spreekt wat dat betreft boekdelen dat de échte progressieve bands tegenwoordig zitten op Relapse en op de diverse nu metallabels.

Uiteraard zal de nieuwe Dream Theater – release: 7 juni – best zijn momenten hebben. Mike Portnoy en zijn kornuiten weten immers na ruim twintig jaar dondersgoed hoe ze zo veel mogelijk fans te vrienden houden. Toch kan ik niet helpen te denken dat de Boris Dittrich van de metal zijn langste tijd gehad heeft. Op het moment dat je als zogenaamd progressieve band alleen maar in herhalingen valt, doe je er beter aan om hetzelfde te doen wat dagbladcolumnisten al meerdere keren aan D66 hebben aangeraden: de hele bliksemse boel zo snel mogelijk opdoeken.

Ferdi schreef ook de volgende columns