Listen live to Radio Arrow Classic Rock

De twijfels van Gorefest

Door: Ferdi op 11 februari 2004

Beduusd loopt Boudewijn Bonebakker de wc van de blueskroeg binnen. Met een verbaasde blik loopt hij naar het urinedepot, waar hij moeizaam begint te lekken. In zijn hoofd spookt het. Eerder die middag hebben hij, Jan-Chris De Koeijer, Frank Harthoorn en Ed Warby via de telefoon besloten de ex-metalband Gorefest weer opnieuw leven in te blazen. Terwijl hij staat te sassen, begint het langzaam tot hem door te dringen dat de band die begin jaren negentig zoveel furore maakte, binnenkort gewoon weer zal bestaan.

De bluesmuziek komt vanuit de kroeg de plee binnen en Boudewijn denkt aan alle voors en tegens. Zou hij niet te impulsief en te snel hebben besloten om met Gorefest verder te gaan? Hij denkt terug aan een optreden halverwege de jaren negentig, ergens in Oost-Europa. Aan hoe hij toen kwaad het podium afliep en één van de roadies toeriep “goderdomme, wat hááááát ik metal”. Weet hij wel zeker dat hij de metalfans die hij zo veracht wel opnieuw wil gaan bedienen? Diezelfde stagedivemongolen die op het podium klimmen waardoor microfoons omvallen en gitaren een krasje oplopen? Diezelfde metalfans die de band ooit als een baksteen hebben laten vallen?

Hij tuurt nog wat om zich heen, terwijl hij probeert om met zijn straal de nepvlieg te doden. Er zijn genoeg redenen om te twijfelen. In de beginperiode was Gorefest één van de beste death metalbands. Maar na verschillende veranderingen die Boudewijn het geluid liet ondergaan – zachter, softer, langzamer – zat er eind jaren negentig geen hond meer op Gorefest te wachten. De laatste twee albums kon men aan de straatstenen niet kwijt en de tour als voorprogramma van Judas Priest liep uit op een financiële ramp. Normaal gesproken wordt het uiteenvallen van een band betreurd door de fans. In het geval van Gorefest dronken de vele ex-fans een biertje op het goede nieuws in de Aardschok

Hoe dus verder, is de vraag. Zouden die paar overgebleven Gorefestfans hem nog wel serieus nemen? En zo ja, welke muzikale koers moet er gevolgd worden? Welk geluid zou het meest geloofwaardig zijn? Of, beter gezegd, het minst ongeloofwaardig? Commercieel en soft of hard en meedogenloos? Boudewijn zucht nog even.

Eigenlijk hebben ze het wel zo goed gehad makkelijk gehad nadat Gorefest ermee ophield. Boudewijn is les gaan geven op de muziekschool in Breda en is op een blauwe maandag met een Thin Lizzy tributeband gaan spelen. Zanger Jan-Chris is Marilyn Manson-achtige muziek gaan maken en heeft een bijbehorende imagoverandering ondergaan. Die band is geflopt, maar toch. Toegegeven: een Gorefest-reünie kan de nodige centen in het laatje brengen. Even vertoont zich een Gene Simmons-achtige glimlach op het gezicht van Boudewijn. Geld verdienen aan mensen die je niet kan uitstaan. De ironie is niet in woorden uit te drukken.

Boudewijn bergt zijn zaakje op en gulpt zijn broek weer dicht. Tijdens het wassen van zijn handen kijkt hij zichzelf in de spiegel aan. Of hij wel weet wat hij zich op de hals haalt met de Gorefest-reünie. Hij haalt zijn handen door zijn haar en loopt naar de deur. In gedachten bestelt Boudewijn alvast een whisky. Een dubbele. Die heeft hij wel nodig.

Ferdi schreef ook de volgende columns