Listen live to Radio Arrow Classic Rock

Kansloze Nederlandse bands

Door: Ferdi op 19 oktober 2004

“Zeg, jullie zien toch behoorlijk wat bands live?” Horst en ik kijken elkaar aan en glimlachen. Dacht het wel. De gelegenheid is één van de rondes van de Metal Battle, waar we met zijn tweeën gezellig staan te pilsen. “Je hebt net ons optreden gezien”, zegt de troubadour. “Kun je ons nog wat tips geven over hoe we beter voor de dag kunnen komen?” Verbazing. Zowaar staan wij tegenover een leergierige muzikant die kritisch naar zijn eigen werk durft te kijken. Dat is weer eens wat anders dan al die eigenwijze muzikanten die zo overtuigd zijn van hun eigen genialiteit, dat ze verbale verwensingen naar aanleiding van onze meningen per email richting Den Helder of Groningen sturen. Mijn vertrouwen in de mensheid is weer even hersteld.

Horst neemt het voortouw met een verhaal over de kunst van het weglaten bij het componeren van een nummer. Dat eenvoud soms beter kan zijn dan complexiteit. Ik vertel op mijn beurt dat de band zich minder moet concentreren op hun spel en meer op hun performance. Ik nuanceer mijn stelling gelijk door te zeggen dat een strakke set wel belangrijk is, maar zet diezelfde stelling kracht bij door te zeggen dat het gros van het publiek de nummers tóch niet kent (en waarschijnlijk ook nooit zal leren kennen). Dat het dus beter is om vol overtuiging op het podium te staan. Horst knikt instemmend. Ik ben blij. Als het op dit soort dingen aankomt, is de grijze hoofdredacteur de beste leidraad ter wereld.

Toch vraag je je af waarom niet meer bands een dergelijke leergierige houding aannemen als bovenstaand muzikant. Want laten we eerlijk zijn: het gaat niet goed met de Nederlandse metalscene. Weliswaar hebben we voldoende bands, maar weinig bands weten een poot op de buitenlandse grond te kunnen krijgen. Uiteraard zit iedereen hier in een bandje, maar iedereen klooit maar wat aan – ik noem Ayreon, God Dethroned, Epica, After Forever, Within Temptation en Orphanage als uitzonderingen – zonder daadwerkelijk verder te komen. Wat dat betreft hebben de Duitsers en Zweden hun zaken heel wat beter voor elkaar. De meeste bands verkopen hooguit duizend platen op een obscuur label en lijken daar nog tevreden mee te zijn ook.

Je wordt er naar van, als je kijkt hoeveel ambitieloosheid je in dit land tegenkomt. Het gros van de bands die je hier tegenkomt, klooit namelijk maar wat aan. Twee keer per week hard oefenen in een krap hok en elke maand voor een habbekrats optreden is wellicht charmant, maar werkt uiteraard voor geen meter. Sowieso heeft het bijzonder weinig zin om jarenlang aan te modderen met je groepje. Als duimregel kun je nemen dat je twee jaar de tijd hebt om een concept, een image, een eigen geluid, een boeker/manager en een platendeal te krijgen/creëren. Lukt dat niet binnen die tijd, dan kun je je bandje net zo goed opdoeken. Dan zal het grote succes waarschijnlijk altijd uitblijven.

Maar goed, terug naar het gesprek, voordat ik helemáál begin te lijken op een op aandacht beluste Michiel Dekker die op kruistocht trekt tegen starre leden van het Zware Metalen-forum. De muzikant bestelt drie bier. Immers, losse tongen zorgen voor droge kelen en op een zaterdagavond is er geen betere manier om de aandacht van deze twee gesprekspartners vast te houden dan een frisse pot gerstenat. De muzikant vraagt ons naar hoe groot wij de kans achten dat ze ooit een grote band zullen worden. De teleurstelling is op zijn gezicht af te lezen, als Horst en ik zeggen dat die kans ons uitgesloten lijkt. Weliswaar speelt hij met heel nobele doelen in een leuke metalband, maar een plek op lets say het hoofdpodium van Wacken of een full-time inkomen lijkt ons wel heel hoog gegrepen voor de zoveelste niet onaardige maar ook niet wereldschokkende death metalband.

Ik geef het toe, het is oneerlijk verdeeld in de metalscene. Eerlijk duurt immers niet het langst. Imago is belangrijker dan de muziek als het er om gaat om mensen te bereiken – kijk maar naar het huidige succes van Imperia, wat veel meer is gestoeld op uiterlijk vertoon dan op de (overigens uitstekende) muziek. Vroeger dacht ik dat het aan de top komen voor negentig procent bepaald werd door talent en voor tien procent door geluk. Inmiddels weet ik dat het andersom is. Dat geluk bestaat vooral uit de mensen die je kent, hoe diep je arm kan gaan en je gevoel voor timing. Hoe verklaar je het anders dat overgewaardeerde flutbands als Van Katoen en Cancelled het veel beter doen dan menig metalband die de muzikale schaapjes veel beter op het droge hebben?

Intussen loopt het gesprek tussen Horst, mij en de muzikant op z'n einde. “Hebben jullie nog een laatste advies voor ons?” Horst en ik kijken elkaar aan terwijl we het laatste bierrestje achterover slaan. “Heb vooral lol in wat je doet”, geef ik hem als advies mee. En dat meen ik oprecht. Techniek en blastbeats slaan nou eenmaal niet aan bij het grote publiek, waardoor de band zich bij voorbaat al buitenspel zet als potentiële grote band. Bij gebrek aan imago en de juiste contacten zal het dus nooit wat met jouw groep worden, vertel ik hem. “En als je er toch nooit van zal kunnen leven, dan kun je beter zorgen dat je er berenveel lol in hebt”, voegt Horst toe.

De leergierige muzikant is tevreden. Hij schudt ons de hand en loopt naar zijn bandleden toe. Als ik hem later die avond met zijn bandmaten en wat vrouwen luidkeels zie lachen, begrijp ik dat zijn band tenminste in één opzicht geslaagd is.

Ferdi schreef ook de volgende columns