Listen live to Radio Arrow Classic Rock

De begrafenis van Ozzy

Door: Ferdi op 10 mei 2004

Verdriet, geschoktheid en verslagenheid gingen als een lopend vuurtje de wereld over. Dwars door alle lagen van de bevolking heen werd er met ontsteltenis gereageerd op een groot verlies, een sterfgeval om nooit te vergeten. Ozzy Osbourne, zanger van Black Sabbath, was overleden na vijf decennia vol drank, drugs en metal. Een hartstilstand maakte een eind aan zijn veelbewogen leven. Ozzy stierf in zijn bed zonder een lange strijd.

Diezelfde middag stonden de nieuwsbulletins er vol mee. Collega-muzikanten prezen de zanger voor zijn veelzijdigheid. Mensen op straat treurden mee. “Hij is altijd zo zichzelf gebleven”, zei een Amsterdamse vrouw op RTL5 met een uiterlijk als een telg van de Tokkies-familie. “Ik vond zijn muziek altijd zo diepzinnig”, meldt een yup in net pak tegenover de reporter van SBS. “Ik heb al zijn platen en dvd's in huis.” Net als er na de oorlog opeens veel meer mensen in het verzet hebben gezeten dan daar tijdens, zo waren er opeens tien keer zoveel Ozzyplaten verkocht dan zijn platenmaatschappijen ooit in hun boekhouding hebben teruggevonden.

Birmingham, vijf dagen later. Op uitdrukkelijk verzoek van de familie blijven pers en ongenodigden buiten de deur bij de crematie. In plaats daarvan wordt een dag eerder een groot herdenkingsspectakel gehouden. Sharon Osbourne heeft het hele Ozzfest-circus over laten vliegen naar de geboortestad van wijlen haar man. Ozzy's kist staat in het midden van het hoofdpodium, pontificaal vooraan op de plek waar je normaal gesproken de monitoren zou neerzetten.

Al om twaalf uur 's middags loopt het terrein vol met bezoekers. De eerste bezoekers waren er al om acht uur 's ochtends bij want de rij voor de kassa met de kaartjes is meterslang. Snel zoeken de bezoekers de biertap op en bestellen een biertje. Een oudere metalhead met ontblote bierbuik heft zijn glas als hij een MTV-camera aan ziet komen. “OOOOOZZYYYYYY!” roept hij. De beelden worden gebruikt in de vier uur durende live-uitzending van het muziekstation over de herdenking. De metalfans, gekomen vanuit heel de wereld, maken er een leuk dagje van. Jochies van veertien, een groepje twintigers, zelfs enkele ouders met hun pasverworven kroost nog in de kinderwagen: ze genieten van het weer en roken een blowtje in het hoogpolige gras.

Op het hoofdpodium speelt intussen de ene metalband na de andere: Priest, Dio, Limp Bizkit, Dimmu Borgir en de Deftones: allemaal zijn ze beschikbaar. Allemaal coveren ze één nummer van Ozzy of van Black Sabbath. Het ene nummer blijkt beter ingeburgerd bij het publiek als de andere: oude klassiekers als 'Paranoid' of een recentertje als 'Mama I'm Coming Home' worden luidkeels meegezongen, maar minder radiovriendelijk materiaal als 'Mr Crowley' wordt op zijn hoogst voorzichtig geplaybacked door de meeste mensen in het publiek. Het maakt niet uit. Immers: Ozzy's laatste concert komt woensdag opnieuw op dvd uit, net als de single 'Dreamer'. Tegen die tijd kent iedereen de tekst. Want over het lot van de heruitgegeven single als nummer één notering, daar twijfelt niemand aan. Immers: echt legendarisch wordt je pas na een bezoek van de man met de zeis. Zelfs mensen die gniffelden tijdens je leven, staan te janken bij je dood.

Aan het eind van de dag loopt iedereen dronken maar voldaan naar huis toe. Een groep Turkse verkopers probeert buiten nog snel een aantal zelfgemaakte shirts met slogans als 'Ozzy, say hi to Randy' en 'I saw Ozzy die and all I got was this lousy t-shirt' te slijten. Ze worden snel weggeschopt door de security die zo'n concurrentie op de eigen merchandising niet duldt. Iedereen kijkt terug op een tevreden dag, of het nou de duizenden bezoekers of de vijftien miljoen kijkers thuis waren. Want rouwen doe je niet alleen. Niet om een artiest. Dat doe je in een groep, bij voorkeur met zoveel mensen tegelijk en je maakt er een zo groot mogelijk feest van. Terwijl de cameraploeg van MTV hun spullen pakt, nemen ze de planning door voor hun volgende klus. Het muziekstation heeft namelijk net die middag de rechten gekocht voor de begrafenis van Lemmy van Motörhead.

Ferdi schreef ook de volgende columns