Listen live to Radio Arrow Classic Rock

The unholy 'alliance'

Door: Xavier Jeukens op 24 augustus 2004

De nabije toekomst. Donderdag 21 oktober 2004, 20:00 uur om precies te zijn.

Normale mensen zijn zich nu zorgen aan het maken of Buffy de zoveelste vampier wel aan kan, zonder Angel daarbij van zich te vervreemden, of zijn op het 8-uur journaal hetzelfde nieuws als de dag ervoor aan het kijken (aanslagen in Irak, bezuinigingen in eigen land, salaris topmanagers weer 16 % omhoog). Zo niet metalminnend Nederland. 5000 fans van harde muziek, jong en oud, hebben zich namelijk juist stierlijk staan vervelen tijdens het optreden van Killswitch Engage in de Ahoy te Rotterdam. Niet dat de band slecht was. In tegendeel. Maar iedereen weet dat er vanavond iets veel interessanters staat te gebeuren. The Unholy Alliance, zoals het is aangekondigd. Old-school meets nu-metal. Het Instituut tegen de jonge garde. Slayer tegen Slipknot.

Al weken voor dit concert plaats zou vinden, vlogen fan van beide bands elkaar op internet in de haren. Over welke band de beste drummer heeft, de meest agressieve zanger, de beste nummers en bovenal: wie er zou moeten headlinen. Complete forum-oorlogen braken uit. Moderators maakten overuren, en verkapte bedreigingen als "Ik zie wel in Ahoy" vlogen over en weer. Natuurlijk had ook Mojo lucht gekregen van deze spanning tussen de fans, en besloot hierop in te springen. De traditionele opzet van voorprogramma / headliner werd gewijzigd. Beide bands zouden tegelijk op het podium staan, en nummers van elkaar proberen over te nemen zodra ze daar de kans toe zagen. Van een Unholy 'Alliance' was allang geen sprake meer. Rivaliteit hing in de lucht.

Terug naar 21 oktober, 20:00 uur. Terwijl het podium wordt omgebouwd voor dit speciale concert is de spanning in de zaal voelbaar. Rechts voor het podium staan de Slayer fans. Zwarte jeans, lange haren en hier en daar een spijkerjasje met patches en pinnen vormen de boventoon aan deze kant van de zaal. Een schril contrast met de Slipknotfans die links staan. Wijde broeken, skateschoenen en punky kaspels zijn eerder regel dan uitzondering. Hoewel ze licht in de meerderheid zijn, is een algemeen gebrek aan ervaring bijna voelbaar in onder de nu-metal fans, enigszins gecompenseerd door een jeugdig bravoure.

De eerste slag van de avond wordt echter on stage uitgevochten om te beslissen wie het openingsnummer mag spelen. Beide bands sturen een bandlid het podium op, om zo snel mogelijk een liter bier naar binnen te gooien. Voor Slipknot komt een enorme kerel met een clownsmasker onder luid gejuich van zijn aanhang uit de coulissen. Namens Slayer zal Jeff Hanneman de honneurs waarnemen. De clown snauwt iets naar Jeff dat in salontaal omschreven zou worden als 'gemene vent met politiek minder correcte denkbeelden', maar Jeff heeft alleen oog voor de pul die voor hem staat. Zonder al teveel plichtplegingen geeft een Mojo-medewerker het startsein, en de twee bandleden zetten de pul gretig aan de lippen. Na drie forse slokken ligt de clown al zichtbaar voor op de Slayer-gitarist, maar de ogen van de clown worden opeens groot als de smaak van het goedje tot hem doordringt. Terwijl de Slipknot-slagwerker halverwege moet pauzeren om zijn maaginhoud eruit gooien, drinkt Jeff rustig verder en behaalt een makkelijke overwinning. Tja... in de Ahoy wordt Heineken nu eenmaal als bier verkocht, en daar moet je maar tegen kunnen.

Terwijl de clown wordt afgevoerd, is het dus Slayer dat mag beginnen. De toon wordt gelijk gezet met de onheilpellende intro van 'Hell Awaits'. De Slayer fans gaan gelijk uit hun dak! In de zaal is het vooraan niets anders als wapperende haren en maaiende armen terwijl de Slipknotfans terug gedrukt worden naar achteren. De bandleden van Slipknot zijn inmiddels met een verbeten trek het podium opgekomen en hebben plaats genomen bij hun instrumenten. Gelaten dienen ze het einde van nummer af te wachten, om het dan proberen het over te nemen. De eindsolo van 'Hell Awaits' breekt aan, en met een laatste drumslag... gaat het nummer gelijk over in 'The Antichrist'! Geen enkele kans voor Slipknot, dat nog enkele minuten aan moet zien hoe hun fans steeds verder naar achteren gedrukt worden. Het einde van 'The Antichrist' is echter ruim van tevoren aan te zien komen, en dit keer staan de gemaskerde mannen klaar. De laatste noot van het Slayernummer is nog niet weggestorven of Slipknot zet 'Desasterpiece' in, dat zowaar nog sneller knikt als het voorgaande nummer! De Slayerfans aarzelen een kort moment in verwarring. Is dit razende nummer nu van hun helden, of van die mislukte muppets? Het antwoord komt snel genoeg in een vloedgolf van springende en moshende mannetjes met rondzwaaiende portemonnee-kettingen, die de old-schoolfans genadeloos terug dringen. Gevangen tussen de oprukkende Slipknot fans en het podium wijkt de Slaytanic Wehrmacht uit naar rechts, naar de oorspronkelijke plaatsen. Onder het aanhoudende gebeuk der Slipknot aanhangers worden ze daar echter ook al snel verdreven, naar achteren. 'Desasterpiece' gaat in een ruk over in 'People=Shit' en de Slayerfans worden nog verder terug gedrongen.

Kerry en Jeff zijn druk aan het overleggen hoe ze deze slachting kunnen onderbreken als het iets rustigere 'My Plague' alweer wordt ingezet. Nog meer overleg in het Slayerkamp, terwijl hun fans met de rug naar de muur staan! Tom Araya voegt zich koorstachtig fluisterend bij het overleg, en even later wordt er hard geknikt... Zanger Corey van Slipknot ziet het in een ooghoek gebeuren, maar weet niet wat hem even laten zal overkomen! Terwijl hij kreunend, steunend en schreeuwend zijn kinderleed uit, wordt opeens een hoge kreet van hem overgenomen door Tom! Het hoge 'Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!' doet het publiek even verstommen, maar dan zijn het de Slayerfans die als eerste door hebben wat er gebeurd. De eerste schreeuw van 'Angel of Death' luidt een furieuze terugkeer in van de Wehrmacht! Jeff ramt met een grote grijns zijn partijen de zaal in. Slipknotfans vliegen her en der door de lucht terwijl ze teruggedreven worden.

De laatste noten van het controversiele nummer verstommen als Tom alweer diep adem haalt voor het furieuze 'War Ensemble', maar Slipknot wacht niet op de aankondiging, en neemt gelijk over met 'Wait and Bleed'. Andermaal de jongere generatie in de aanval! Slayer lijkt aangeslagen, maar dit keer is het Kerry King die met een list op de proppen komt. Het springerige Slipknot nummer wordt overgenomen middels het hakkende 'Threshold'. Niet echt een publiekslieveleling, maar in ieder geval heeft Slayer het weer in eigen hand! Op de arenavloer wordt er weinig progressie geboekt door beide partijen, en dezelfde clown die eerder het bier drinken van Jeff verloor is zelfs voorzichtig mee aan het tikken met het Slayer nummer. De tegenpartij in slaap sussend weet Slayer de overgang in eigen hand te houden, en stoomt verder met 'Mandatory Suicide'! Dat heeft wel zijn weerslag op het publiek, en al snel is het voor het podium weer Slayer wat de klok slaat! De meetikkende clown laat zich ook nogal meeslepen. In de geest van het nummer maakt hij een prachtige stage-dive. Dat hij daarbij midden in de Slayer-pit terecht komt beseft hij misschien nog twee seconden, waarna ook dat besef in bloedpoeder verdwijnt. Een enkel plakkerig maskertje vliegt tegen het einde van het nummer weer het podium op, richting Corey. De zanger van Slipknot is zo woedend dat hij elke poging tot een vloeiende overgang laat varen, en gewoon over alles heen brult! Gedreven door een uitzinnige Corey blaast Slipknot nu 'Heretic Anthem' door de speakers, onmiddellijk gevolgd door het zware 'Surfacing'. De band lijkt wel te vliegen!

Aangestoken door de berzeker-achtige woede van hun frontman gaan band en fans helemaal los, terwijl de Slayerfans het zwaar hebben in de pit! Nog drie nummers van pure adrenaline stort Slipknot uit over het publiek, en Slayer lijkt down and out! Jawel! De Keizers van de thrash lijken geklopt te zijn door de nieuwe generatie! En Slipknot-gitarist Mick weet het! Triomfantelijk balt hij zijn vuist naar het publiek, waarvan de eerste vijftien rijen puur uit 'zijn' fans bestaan! Het nummer is bijna ten einde, en de band uit Iowa maakt zich klaar om de nieuwste singel 'Duality' te gaan spelen. De mokerslag die Slayer definitief zal verpletteren! Mick geniet van het moment. Laat zijn gitaar nog even feedbacken om te genieten van het moment... de roes der overwinning... Achter hem ziet hij niet dat drummer Joey probeert achter zijn enorme kit vandaan te komen, wild gebarend en schreeuwend. Mick voelt alleen een licht klopje op zijn schouder als iemand naast hem gaat staan. Dat tevreden klopje staat voor alles wat Mick voelt terwijl de feedback van zijn gitaar door de onwezenlijke stilte van de Ahoy scheurt. Hij is de man! Hij heeft deze zaal... DUM-DUM-DUM !... Micks adem stokt in zijn keel. Mick beseft opeens wat er aan het gebeuren is terwijl de feedback... DUM-DUM-DUM !... Naast hem staat Tom Araya, die hem zojuist een schouderklopje gegeven heeft. Achter hem is Joey met een verwilderde blik over zijn dubbele bas-pedaal gestruikeld... DUM-DUM-DUM !... Tom buigt zich nog even opzij naar Micks oor. Links op het Podium staat Kerry King klaar. Rechts is het Jeff Hanneman... DUM-DUM-DUM !... Voor hem staat het Slipknot-publiek met de rug naar het podium. Aan alle kanten omsingeld door grijnzende Slayerfans.

Mick hoort een stem, die duivels grinnikend aan hem vraagt: "Do you want to die?", terwijl de hel losbarst en de eerste druppels bloed op zijn gezicht neerkomen…

Xavier Jeukens schreef ook de volgende columns